Epirubicin Accord 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań i (lub) infuzji

1 ml roztworu zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny.

Cytostatyk z grupy antybiotyków antracyklinowych. Mechanizm działania epirubicyny jest związany z jej zdolnością wiązania się z DNA. Badania na hodowlach komórkowych wykazały szybkie przenikanie do komórek, umiejscowienie w jądrze komórki i hamowanie syntezy kwasu nukleinowego oraz mitozy. Udowodniono skuteczność działania epirubicyny w szerokim spektrum eksperymentalnych nowotworów, jak np. białaczka L1210 i P388, mięsaki SA180 (odmiany lite i puchlinowe), czerniak B16, rak gruczołu sutkowego, rak płuca Lewisa oraz rak jelita okrężnicy 38. Wykazano również skuteczność epirubicyny przeciw ludzkim nowotworom (czerniak, rak gruczołu sutkowego, płuca, prostaty i jajnika) przeszczepionym bezwłosym myszom z brakiem grasicy. U pacjentów z prawidłową czynnością wątroby i nerek, po dożylnym wstrzyknięciu 60-150 mg/m² pc. leku jego stężenie w osoczu zmienia się zgodnie z malejącą funkcją trójwykładniczą o bardzo szybkiej pierwszej fazie i powolnej fazie końcowej, o średnim T_0,5 ok. 40 h. Dawki te mieszczą się w granicach liniowości farmakokinetycznej zarówno pod względem wartości klirensu osocza, jak i szlaku metabolicznego. Główne dotychczas zidentyfikowane metabolity to: epirubicynol oraz glukuronidy epirubicyny i epirubicynolu. Epirubicyna jest eliminowana głównie przez wątrobę; wysokie wartości klirensu w osoczu (0,9 l/min) wskazują na to, że powolna eliminacja spowodowana jest szeroką dystrybucją leku w tkankach. Ok. 9-10% podanej dawki zostaje wydalane z moczem w ciągu 48 h. Ok. 40 % podanej dawki jest eliminowane z żółcią w ciągu 72 h. Lek nie przenika bariery krew-mózg.

Leczenie wielu stanów nowotworowych, w tym: raka piersi, raka żołądka, zaawansowanego raka jajnika, drobnokomórkowego raka płuca. Stwierdzono korzystne działanie epirubicyny podawanej dopęcherzowo w leczeniu: brodawczakowego raka pęcherza moczowego z komórek nabłonka przejściowego, raka przedinwazyjnego (in situ) pęcherza moczowego, w profilaktyce nawrotów powierzchownego raka pęcherza moczowego po resekcji przezcewkowej.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, inne antracykliny lub antracenodiony. Karmienie piersią. Podanie dożylne: utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego; ciężkie zaburzenia czynności wątroby; ciężka niewydolność mięśnia sercowego; niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego; ciężkie zaburzenia rytmu serca; wcześniejsze leczenie epirubicyną w maksymalnych dawkach skumulowanych i (lub) leczenie innymi antracyklinami i antracenodionami; pacjenci z ostrymi zakażeniami ogólnoustrojowymi; niestabilna dławica piersiowa; kardiomiopatia. Podanie dopęcherzowe: zakażenie dróg moczowych; nowotwory inwazyjne naciekające ścianę pęcherza moczowego; utrudnione cewnikowanie pęcherza; zapalenie pęcherza moczowego; krwiomocz.

Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania epirubicyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Epirubicyny nie należy stosować w trakcie ciąży, o ile stan kliniczny kobiety nie wymaga leczenia epirubicyną. Nie należy stosować epirubicyny w I trymestrze ciąży. Dostępne dane dotyczące ludzi nie potwierdzają obecności lub braku ciężkich wad wrodzonych i poronień związanych ze stosowaniem epirubicyny w II i III trymestrze ciąży. Po wewnątrzmacicznej ekspozycji na epirubicynę w II i (lub) III trymestrze, zgłaszano sporadyczne przypadki przemijającej hipokinezy komorowej u płodu i (lub) noworodka, przemijającego zwiększenia aktywności enzymów sercowych i śmierci płodu w związku z podejrzeniem kardiotoksyczności wywołanej przez antracykliny. Należy kontrolować płód i (lub) noworodka w kierunku kardiotoksyczności oraz wykonywać badania zgodnie z lokalnymi standardami opieki. Nie wiadomo czy chlorowodorek epirubicyny przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, przenika do mleka ludzkiego oraz ze względu na możliwość wywołania przez epirubicyny chlorowodorek ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, karmienie piersią należy przerwać w trakcie leczenia epirubicyną i przez co najmniej 7 dni po przyjęciu ostatniej dawki. Kobiety w wieku rozrodczym muszą wiedzieć, że nie należy zachodzić w ciążę podczas leczenia i należy stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 7 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni poddawani leczeniu epirubicyny chlorowodorkiem muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 4 mies. po przyjęciu ostatniej dawki. Lek może powodować uszkodzenie chromosomów w plemnikach ludzkich. Mężczyznom leczonym chlorowodorkiem epirubicyny należy doradzić, aby zasięgnęli porady w sprawie możliwości konserwacji nasienia, ponieważ leczenie może spowodować nieodwracalną niepłodność. Lek może spowodować zanik miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed menopauzą.

Dożylnie. Dorośli. Monoterapia: 60-90 mg/m² pc. wstrzykując w ciągu 5-10 min, co 21 dni w zależności od obrazu morfologicznego krwi i czynności szpiku kostnego u pacjenta. W razie pojawienia się objawów toksyczności, jak np. ciężkiej neutropenii / gorączki neutropenicznej oraz małopłytkowości (które mogą utrzymywać się do 21. dnia terapii), może być konieczna modyfikacja dawki lub opóźnienie podania następnej dawki. Dawki wysokie: rak drobnokomórkowy płuca (uprzednio nieleczony) - 120 mg/m² pc. w dniu 1., co 3 tyg.; rak piersi w leczeniu uzupełniający pacjentek z wczesnym stadium raka piersi i zajętymi węzłami chłonnymi - zalecane dawki wahają się od 100 mg/m² pc. do 120 mg/m² pc. co 3-4 tyg. U pacjentów z zaburzeniem czynności szpiku kostnego spowodowanym wcześniejszą chemioterapią i (lub) radioterapią, podeszłym wiekiem lub nowotworowym naciekiem szpiku kostnego zaleca się podawanie mniejszych dawek (60-75 mg/m² pc. lub 105-120 mg/m² pc. w schematach dla dużych dawek). Całkowitą dawkę przewidzianą na cykl leczenia można podzielić na 2-3 kolejne dni. W leczeniu wysokodawkowym, epirubicynę należy podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego przez 5-10 min lub w postaci infuzji trwającej do 30 min. Leczenie skojarzone: należy odpowiednio zmniejszyć dawkę epirubicyny w razie stosowania z innymi lekami cytotoksycznymi - zaawansowany rak jajnika: 50-100 mg/m²; rak żołądka: 50 mg/m². W leczeniu raka drobnokomórkowego płuca stosować dawkę jak przy monoterapii (120 mg/m²). Rak piersi: 100-120 mg/m² pc.; mniejsze dawki (60-75 mg/m² pc lub 105-120 mg/m² pc. w schematach dla dużych dawek) są zalecane u pacjentów z zaburzoną czynnością szpiku kostnego. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby: dawkę należy zmniejszyć w zależności od stężenia bilirubiny i retencji bromosulftaleiny (BSF) - stężenie bilirubiny 1,4-3,0 mg/100 ml i BSF 9-15%: 50% normalnej dawki; stężenie bilirubiny >3,0 mg/100 ml, aktywność AspAT >4 x GGN: zmniejszenie dawki o 75%. Jeśli stężenie bilirubiny i retencja BSF są nadal zwiększone, zalecana jest 1/4 zwykłej dawki. Umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmniejszenia dawki. Należy rozważyć podawanie mniejszych dawek początkowych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CCr >450 µmol/l). Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności epirubicyny u dzieci. Sposób podania. Lek podawać we wlewie dożylnym z 0,9% chlorkiem sodu lub 5% glukozą przez 5-10 min. Dopęcherzowo. Rak pęcherza moczowego. Epirubicynę można podawać dopęcherzowo w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego i raka in situ. Nie należy jej stosować w ten sposób w leczeniu nowotworów inwazyjnych, które naciekają ścianę pęcherza moczowego, gdy bardziej odpowiednie jest leczenie ogólnoustrojowe lub zabieg chirurgiczny. Epirubicynę z powodzeniem stosowano także dopęcherzowo po przezcewkowej resekcji powierzchownych guzów w profilaktyce nawrotów. W leczeniu nieinwazyjnego raka brodawczakowatego z komórek nabłonka przejściowego zaleca się dopęcherzowe wlewki 50 mg (w 25-50 ml roztworu soli fizjologicznej lub jałowej wody destylowanej), raz w tygodniu przez 8 tyg.; w przypadku miejscowej toksyczności (chemiczne zapalenie pęcherza moczowego) dawkę pojedynczą należy zmniejszyć do 30 mg. W leczeniu raka in situ dawkę można zwiększyć do 80 mg w zależności od indywidualnej tolerancji. W profilaktyce nawrotów po przezcewkowej resekcji powierzchownych guzów zaleca się dopęcherzowe wlewki 50 mg raz w tygodniu przez 4 tyg., a następnie comiesięczne wlewki w tej samej dawce przez 11 mies. Sposób podania. Epirubicyna podawana we wlewkach przez cewnik musi być utrzymywana in situ przez 1 h. Pacjenta należy poinstruować, aby nie pił żadnych płynów w ciągu 12 h poprzedzających podanie. Podczas podania leku może być wskazana rotacja miednicy pacjenta w celu zapewnienia lepszego kontaktu roztworu z błoną śluzową pęcherza moczowego.

Lek powinien być podawany wyłącznie pod nadzorem lekarzy, mających doświadczenie w zakresie leczenia cytotoksycznego. Leczenie preparatem można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów działania toksycznego leczenia cytotoksycznego, zastosowanego wcześniej, takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, trombocytopenia lub uogólnione zakażenie. Stosowanie dużych dawek epirubicyny (np. ≥90 mg/m² pc. przez 3-4 tyg.) prowadzi zazwyczaj do wystąpienia działań niepożądanych podobnych do obserwowanych po podaniu dawek standardowych (<90 mg/m² pc. przez 3-4 tyg.); nasilenie neutropenii i zapalenia błon śluzowych (w tym jamy ustnej) może jednak być zwiększone. Leczenie epirubicyną w dużych dawkach wymaga zwrócenia szczególnej uwagi na możliwe powikłania, zwłaszcza ciężką mielosupresję. Leczenie antracyklinami wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, której objawy mogą pojawić się w postaci wczesnych (tj. ostrych) lub późnych (tj. opóźnionych) działań niepożądanych. Wczesna kardiotoksyczność powstająca na skutek stosowania epirubicyny dotyczy głównie tachykardii zatokowej i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG, takich jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmię, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy, bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy oraz blok odnogi pęczka Hisa. Działania te zwykle nie wiążą się z późniejszym rozwojem opóźnionej kardiotoksyczności. Rzadko mają znaczenie klinicznie i na ogół nie wymagają przerwania leczenia epirubicyną. Opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia. Opisywano powikłania występujące kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia. Opóźniona kardiomiopatia przejawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) objawami zastoinowej niewydolności serca (CHF), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, kardiomegalia i powiększenie wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy oraz rytm cwałowy serca. Zagrażająca życiu CHF jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej antracyklinami i reprezentuje skumulowaną toksyczność ograniczającą dawkę epirubicyny. Ryzyko rozwoju CHF zwiększa się szybko wraz ze zwiększeniem całkowitej dawki skumulowanej epirubicyny powyżej 900 mg/m² pc.; w przypadku przekraczania tej dawki skumulowanej należy zachować szczególną ostrożność. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiego uszkodzenia serca wskazana jest ocena czynności serca metodami nieinwazyjnymi. Zmiany w EKG mogą wskazywać na kardiomiopatię wywołaną antracyklinami, ale EKG nie jest czułą ani swoistą metodą wykrywania kardiotoksyczności związanej z antracyklinami. Ryzyko ciężkich zaburzeń czynności serca można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w trakcie leczenia i natychmiastowe odstawienie epirubicyny po wystąpieniu pierwszych objawów zaburzeń czynnościowych. Preferowaną metodą wielokrotnej oceny czynności serca jest ocena LVEF za pomocą wielobramkowej wentrykulografii radioizotopowej (MUGA) lub ECHO. Wyjściowa ocena czynności serca za pomocą badania EKG i metod MUGA lub ECHO jest szczególnie zalecana wśród pacjentów z czynnikami ryzyka do wystąpienia kardiotoksyczności. Ponowne zastosowanie metod MUGA lub ECHO do oceny LVEF powinno być wykonywane w szczególności przy stosowaniu większych, skumulowanych dawek antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji. U pacjentów z czynnikami ryzyka, szczególnie przed stosowaniem antracyklin lub antracendionu, należy szczególnie rygorystycznie kontrolować czynność serca. Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną epirubicyny 900 mg/m² pc. można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności poantracyklinowej są: choroby serca (w tym również bezobjawowe klinicznie), wcześniejsza lub równoczesna radioterapia na okolice śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antrachinonami, równoczesne stosowanie innych leków zaburzających czynność skurczową serca lub preparatów działających kardiotoksycznie (np. trastuzumab) ze zwiększeniem ryzyka u osób w wieku podeszłym. U pacjentów otrzymujących trastuzumab w monoterapii lub w skojarzeniu z antracyklinami, takimi jak epirubicyną obserwowano niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA), która może mieć nasilenie umiarkowane lub ciężkie i prowadzić do zgonu. Nie należy stosować trastuzumabu w skojarzeniu z epirubicyną z wyjątkiem dobrze kontrolowanych badań klinicznych, w których monitoruje się czynność serca. U pacjentów uprzednio leczonych antracyklinami występuje również ryzyko kardiotoksyczności w trakcie leczenia trastuzumabem, jednak ryzyko jest mniejsze niż jednoczesne stosowanie trastuzumabu i antracyklin. Trastuzumab może utrzymywać się w krwiobiegu do 7 mies. U pacjentów otrzymujących antracykliny, takie jak epirubicyna, ryzyko kardiotoksyczności po przerwaniu leczenia trastuzumabem może być zwiększone. Jeżeli jest to możliwe, należy unikać terapii opartej na antracyklinach przez okres do 7 mies. od zakończenia lub przerwaniu podawania trastuzumabu. W przypadku stosowania antracyklin, przykładowo epirubicyny, należy uważnie kontrolować czynność serca. Jeżeli nie jest to możliwe, czynność serca pacjenta powinna być uważnie monitorowana. Jeżeli w trakcie terapii trastuzumabem po wcześniejszym leczeniu epirubicyną rozwinie się objawowa niewydolność serca, należy zastosować standardowe leki. Czynność serca musi być szczególnie ściśle monitorowana u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Kardiotoksyczność w następstwie stosowania epirubicyny może jednak wystąpić przy mniejszych dawkach skumulowanych, niezależnie od obecności czynników ryzyka. Istnieją sporadyczne przypadki zdarzeń kardiotoksycznych u płodu/noworodka, w tym śmierci płodu, w następstwie narażenia na epirubicynę w życiu płodowym. Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenedionów ma charakter addytywny. Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może spowodować supresję szpiku kostnego. Przed i podczas każdego cyklu leczenia epirubicyną należy oznaczyć pełną morfologię krwi i rozmaz dotyczący białych krwinek (WBC). Zależna od dawki, odwracalna leukopenia i (lub) granulocytopenia (neutropenia) to najczęstsze ograniczające dawkę ostre działania toksyczne leku. Leukopenia i neutropenia są zazwyczaj cięższe przy stosowaniu schematów z dużymi dawkami leku i zazwyczaj są maksymalnie nasilone od 10. do 14. dnia po podaniu preparatu; działanie to ma zwykle charakter przemijający, a poziom WBC/neutrofili wraca w większości przypadków do wartości prawidłowych około 21. dnia. Może również wystąpić trombocytopenia lub niedokrwistość. Klinicznymi następstwami ciężkiej supresji szpiku mogą być: gorączka, zakażenia, posocznica, wstrząs septyczny, krwawienia, niedotlenienie tkanek lub zgon. U pacjentów leczonych antracyklinami w tym epirubicyną obserwowano wtórną białaczkę występującą z lub bez stanu przedbiałaczkowego. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których antracykliny podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, w skojarzeniu z radioterapią, u pacjentów wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi oraz gdy dawki antracyklin były zwiększane. W białaczkach tego typu okres utajenia może trwać od 1 do 3 lat. Epirubicyna może powodować wymioty; zwykle wkrótce po podaniu leku występuje zapalenie błon śluzowych (w tym jamy ustnej), które w ciężkich postaciach po kilku dniach może przejść w owrzodzenie błony śluzowej; u większości pacjentów to działanie niepożądane ustępuje po około 3 tyg. leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i w jego trakcie należy ocenić czynność wątroby (AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna, bilirubina). U pacjentów ze zwiększonym stężeniem bilirubiny lub aktywności AspAT, klirens epirubicyny może być zmniejszony, a jej ogólne działanie toksyczne bardziej nasilone. U takich pacjentów zaleca się zmniejszenie dawki leku. Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby nie powinni być leczeni epirubicyną. Czynność nerek. Przed rozpoczęciem leczenia i w czasie jego trwania należy ocenić stężenie kreatyniny w osoczu. U pacjentów ze stężeniem kreatyniny >5 mg/dL należy odpowiednio dostosować dawkę leku. W miejscu podania może pojawić się stwardnienie ścian naczynia żylnego na skutek wstrzyknięcia leku do małego naczynia krwionośnego lub na skutek wielokrotnego podawania do tej samej żyły. Przestrzegając zasad dawkowania preparatu można zminimalizować ryzyko zapalenia żył/zakrzepowego zapalenia żył występującego w miejscu podania. Wynaczynienie epirubicyny podczas iniekcji dożylnej może spowodować ból, ciężkie uszkodzenie tkanek (pęcherze, ciężkie zapalenie tkanki łącznej), martwicę tkanek. W przypadku wystąpienia objawów wynaczynienia podczas dożylnego podawania epirubicyny, należy niezwłocznie przerwać podawanie leku. Działaniom niepożądanym związanym z wynaczynieniem po zastosowaniu antracyklin można zapobiec lub zmniejszyć ich nasilenie przez natychmiastowe podanie specyficznego leczenia np. deksrazoksanu. Ból można zmniejszyć poprzez ochłodzenie danego obszaru, zastosowanie kwasu hialuronowego i sulfotlenku metylu DMSO. Należy ściśle obserwować pacjenta przez pewien czas, ponieważ martwica może wystąpić po kilku tygodniach od wystąpienia wynaczynienia. Należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w celu ewentualnej resekcji. Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach zakończoną zgonem). Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozpadowi komórek nowotworowych (zespół lizy guza). Po leczeniu wstępnym należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi; w celu ograniczenia potencjalnych powikłań zespołu lizy guza, należy nawadniać pacjenta, alkalizować mocz i zapobiegać hiperurykemii poprzez podawanie allopurinolu. Podanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek pacjentom z zaburzeniem odporności na skutek stosowania chemioterapeutyków, w tym epirubicyny, może prowadzić do ostrych lub prowadzących do zgonu zakażeń. Należy unikać szczepienia żywymi szczepionkami pacjentów otrzymujących epirubicynę. Można podać szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być zmniejszona. Lek może mieć działanie genotoksyczne. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, leczeni epirubicyny chlorowodorkiem, muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia epirubicyną i przez pewien okres po zakończeniu leczenia. Dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (trudności w oddawaniu moczu, wielomocz, moczenie nocne, bolesne oddawanie moczu, krwiomocz, dyskomfort pęcherza moczowego, martwicę ściany pęcherza) oraz obkurczenie pęcherza moczowego. Szczególnej uwagi wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. zwężenie cewki moczowej z powodu dużych guzów pęcherza). Dotętnicze podanie epirubicyny (przezcewnikowa embolizacja tętnicy w miejscowej lub obszarowej terapii pierwotnego lub przerzutowego nowotworu wątroby) może powodować (oprócz toksyczności ogólnej jakościowo podobnej do obserwowanej po podaniu dożylnym epirubicyny chlorowodorku) miejscowe lub regionalne zaburzenia obejmujące wrzody żołądka i dwunastnicy (prawdopodobnie na skutek refluksu preparatu do tętnicy żołądkowej) oraz zwężenie dróg żółciowych występujące z powodu polekowego pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. Ta droga podania może doprowadzić do rozległej martwicy tkanek, które uległy perfuzji. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ml, to znaczy uznaje się go za wolny od sodu

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Najcięższe działania niepożądane
W przypadku wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem, ponieważ może być konieczna pilna pomoc medyczna lub hospitalizacja:

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10)
- znaczne zmniejszenie wytwarzania krwinek w szpiku kostnym (mielosupresja), co może
  powodować:
- zmniejszenie liczby białych krwinek (które zwalczają zakażenia), co zwiększa ryzyko
  zakażeń i gorączki (leukopenia)
- zmniejszenie liczby płytek krwi (biorących udział w krzepnięciu krwi), co może doprowadzić
  do łatwiejszego powstania siniaków lub krwawienia (małopłytkowość)
- zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek - granulocytów i neutrofili
  (granulocytopenia i neutropenia)
- zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek z towarzyszącą gorączką (gorączka
  neutropeniczna)
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość), co może powodować zmęczenie
  i ospałość
- zapalenie żył

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
- zaburzenie czynności serca (niewydolność serca) (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki
  ostrożności”). Problemy z sercem mogą objawiać się trudnościami w oddychaniu (duszność),
  obrzękiem różnych części ciała spowodowanym gromadzeniem się płynu, zwłaszcza stóp,
  kostek, nóg i ramion, powiększeniem wątroby, obecnością płynu i powiększeniem jamy
  brzusznej (wodobrzusze) oraz obecnością płynu w przestrzeni między płucami lub ścianą klatki
  piersiowej (wysięk opłucnowy)
- ciężkie zaburzenia rytmu serca (arytmia komorowa)
- niektóre postacie zaburzeń rytmu serca (blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi
  pęczka Hisa)
- wolna akcja serca (bradykardia)
- utrata krwi (krwotok)
- ból lub pieczenie w przewodzie pokarmowym
- owrzodzenie przewodu pokarmowego
- zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
- niektóre rodzaje nowotworów krwi (ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka
  szpikowa) (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)
- wysoka gorączka, dreszcze, ogólne złe samopoczucie, możliwe uczucie zimnych rąk i nóg
  z powodu zakażenia krwi
- zablokowanie żyły przez skrzeplinę (zator), która może się oderwać i zostać przeniesiona wraz
  z krwią do płuc, co może powodować ból i duszność (zatorowość płucna)
- zablokowanie tętnicy (zatorowość tętnicza)
- obrzęk i ból nóg lub ramion z powodu zapalenia naczynia krwionośnego spowodowanego
  wielokrotnymi wstrzyknięciami leku (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub
  niedrożność naczynia spowodowana zakrzepami krwi
- utrata krwi z przewodu pokarmowego (krwotok z przewodu pokarmowego)

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób)
- nagła, zagrażająca życiu reakcja alergiczna. Objawy obejmują nagłe oznaki alergii, takie jak:
  wysypka, świąd lub pokrzywka na skórze, obrzęk twarzy, warg, języka lub innych części
  ciała, duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu.
- brak plemników w nasieniu
- reakcje alergiczne po podaniu epirubicyny chlorowodorku bezpośrednio do pęcherza
  moczowego

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- stan zagrożający życiu, który występuje, gdy ciśnienie krwi jest zbyt niskie z powodu zakażenia
  krwi (wstrząs)
- uczucie dyskomfortu w obrębie jamy brzusznej
- wstrząs septyczny
- brak tlenu w tkankach
- obumarcie tkanki (martwica) w wyniku wycieku leku z żyły, do której wkłuto igłę. W takim
  przypadku należy natychmiast przerwać podawanie leku Epirubicin Accord (patrz punkt 2
  „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne działania niepożądane

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10)
- zakażenia
- zapalenie oka z zaczerwienieniem i łzawieniem oczu (zapalenie spojówek)
- zapalenie przezroczystej części oka zwanej rogówką (zapalenie rogówki)
- uderzenia gorąca
- nudności
- wymioty
- zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
- gorączka
- biegunka
- wypadanie włosów (łysienie)
- zmiany skórne
- czerwone zabarwienie moczu przez 1 do 2 dni po podaniu leku Epirubicin Accord
- brak miesiączki
- bolesne zapalenie i owrzodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego
- ogólne złe samopoczucie
- zmiany aktywności niektórych enzymów wątrobowych (transaminaz)
- zapalenie pęcherza (chemiczne zapalenie pęcherza moczowego) po podaniu dopęcherzowym.
  Objawami mogą być: trudności w oddawaniu moczu (dyzuria), częste oddawanie moczu
  w niewielkich ilościach bez jednoczesnego przyjmowania płynów (częstomocz), częsta
  potrzeba oddawania moczu w nocy (nykturia), bolesne, powolne i przerywane oddawanie
  moczu, często kroplami (stranguria), obecność krwi w moczu (krwiomocz), dyskomfort
  w pęcherzu, martwica wewnętrznej ściany pęcherza moczowego (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia
  i środki ostrożności”)

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
- zmniejszenie apetytu/utrata apetytu
- utrata wody lub płynów ustrojowych (odwodnienie)
- zmniejszenie ilości krwi pompowanej przez serce do organizmu poprzez tętnice (frakcja
  wyrzutowa lewej komory)
- zaczerwienienie skóry (nagłe zaczerwienienie twarzy)
- zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego
- wysypka, świąd, zmiany skórne, ciemniejsze zabarwienie skóry i paznokci (hiperpigmentacja)
- konieczność częstszego niż zwykle oddawania moczu po podaniu leku Epirubicin Accord
  bezpośrednio do pęcherza moczowego
- dreszcze
- podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia
- pieczenie po podaniu leku Epirubicin Accord bezpośrednio do pęcherza moczowego

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
- zakażenie płuc (zapalenie płuc)
- pokrzywka
- rumień
- uczucie osłabienia

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1 000 osób)
- zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi (hiperurykemia)
- nieprawidłowości w zapisie EKG (elektrokardiogram) spowodowane zaburzeniami czynności
  serca
- zawroty głowy (,,uczucie pustki w głowie’’)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- uszkodzenie błony śluzowej jamy ustnej, ból i uczucie pieczenia błony śluzowej, krwawienie
  z jamy ustnej i pojawienie się ciemnych plam w jamie ustnej
- zaczerwienienie lub inne reakcje skórne przypominające oparzenia słoneczne po ekspozycji na
  światło słoneczne lub promienie ultrafioletowe (np. w solarium)
- zwiększona wrażliwość skóry, poddanej wcześniej radioterapii
- ból w miejscu wstrzyknięcia
- zapalenie tkanki łącznej
- pogrubienie ścian naczyń krwionośnych (stwardnienie żył)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
AL. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również do podmiotu odpowiedzialnego.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Epirubicyna jest zwykle stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi lekami cytotoksycznymi. Objawy toksyczności, szczególnie ze strony szpiku kostnego oraz układu pokarmowego, mogą mieć charakter addytywny. Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami potencjalnie kardiotoksycznymi, jak również jednoczesne stosowanie innych leków kardioaktywnych (np. blokerów kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca w trakcie leczenia. Ponadto należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności, gdy pacjent otrzymuje antracykliny po zakończeniu lub przerwaniu leczenia innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie lekami o długim okresie półtrwania takimi jak trastuzumab (lek może utrzymywać się w krwiobiegu do 7 mies. - w związku z tym po przerwaniu leczenia trastuzumabem, jeśli jest to możliwe, należy unikać leczenia antracyklinami przez okres do 7 mies.; jeśli antracykliny są stosowane przed upłynięciem tego okresu, zaleca się ścisłe monitorowanie czynności serca). U pacjentów otrzymujących epirubicynę należy unikać stosowania szczepionek z żywymi drobnoustrojami; można podawać szczepionki z martwymi drobnoustrojami lub inaktywowane, jednak odpowiedź organizmu na takie szczepionki może być zmniejszona. Cymetydyna powodowała zwiększenie AUC o 50 % i powinna być odstawiona podczas leczenia epirubicyną. Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować zwiększenie jej stężenia w osoczu oraz jej metabolitów, przy czym metabolity te są nieaktywne oraz nie wykazują działania toksycznego. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanami. Skojarzenie takie można stosować w przypadku odstępu czasowego w infuzji obu leków. Wlewy epirubicyny i paklitakselu należy wykonywać z zachowaniem co najmniej 24 h odstępu pomiędzy podaniem każdego z tych dwóch leków. Dekswerapamil może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny oraz prawdopodobnie zwiększać jej wpływ supresyjny na szpik kostny. Docetaksel podawany bezpośrednio po zastosowaniu epirubicyny może zwiększać stężenie jej metabolitów. Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na przechodzenie epirubicyny do krwinek czerwonych. Równoczesne podawanie z interferonem α-2b może spowodować zarówno skrócenie okresu półtrwania, jak i zmniejszenie całkowitego klirensu epirubicyny. Należy wziąć pod uwagę możliwość wyraźnego zaburzenia hematopoezy w przypadku pacjentów leczonych wcześniej lekami wpływającymi na szpik kostny (takimi jak: cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, preparaty antyretrowirusowe). U pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie antracykliną i deksrazoksanem może wystąpić zwiększenie mielosupresji. Epirubicyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny. Leku nie należy mieszać z roztworami zasadowymi (ryzyko hydrolizy epirubicyny) oraz z heparyną. Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku szybkiej lizy komórek nowotworowych. Jednoczesne stosowanie epirubicyny z innymi lekami opóźniającymi wydalanie kwasu moczowego (np. sulfonamidy, niektóre leki moczopędne) może nasilać hiperurykemię. Epirubicyna jest chemicznie niezgodna z heparyną; po zmieszaniu obu substancji może nastąpić wytrącenie i utrata ich skuteczności.

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
ul. Taśmowa 7
02-677 Warszawa
22-577-28-00
[email protected]