Mounjaro KwikPen 5 mg/dawkę roztwór do wstrzykiwań

1 wstrzyk. KwikPen zawiera 2,5 mg tirzepatydu/dawkę, 5 mg/dawkę, 7,5 mg/dawkę, 10 mg/dawkę, 12,5 mg/dawkę lub 15 mg/dawkę; każdy wstrzykiwacz KwikPen zawiera 4 dawki po 0,6 ml roztw. do wstrz.

Tirzepatide

Lek przeciwcukrzycowy oraz stosowany w leczeniu nadwagi i otyłości, długo działający podwójny agonista receptorów GIP i GLP-1 o wysokim stopniu selektywności wobec ludzkich receptorów GIP i GLP-1. Tirzepatyd ma wysokie powinowactwo zarówno do receptorów GIP, jak i GLP-1. Działanie tirzepatydu na receptory GIP jest podobne do działania naturalnego hormonu GIP. Działanie leku na receptory GLP-1 jest słabsze w porównaniu z naturalnym hormonem GLP-1. Obydwa receptory występują na komórkach wewnątrzwydzielniczych α i β trzustki, serca, naczyń krwionośnych, komórkach układu immunologicznego (leukocytach), jelita i nerki. Receptory GIP występują także na adipocytach. Ponadto zarówno receptory GIP, jak i GLP-1 wykazują ekspresję w obszarach mózgu ważnych w regulacji łaknienia. Badania na zwierzętach pokazują, że tirzepatyd dociera do neuronów w obszarach mózgu uczestniczących w kontrolowaniu łaknienia oraz spożycia pokarmu i aktywuje je oraz może modyfikować wykorzystanie tkanki tłuszczowej poprzez wpływ na receptor GIP. W ludzkich adipocytach hodowanych in vitro tirzepatyd działa na receptory GIP, kontrolując wychwyt glukozy oraz modyfikując wychwyt lipidów i lipolizę. Tirzepatyd poprawia kontrolę glikemii, powodując obniżenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku u pacjentów z cukrzycą typu 2 w kilku mechanizmach. Tirzepatyd obniża masę ciała i zmniejsza masę tkanki tłuszczowej w organizmie. Zmniejszenie masy ciała wynika w głównej mierze z redukcji masy tkanki tłuszczowej. Mechanizmy związane z redukcją masy ciała i tkanki tłuszczowej wpływają na zmniejszenie spożycia pokarmu poprzez regulację łaknienia. Badania kliniczne wykazują, że tirzepatyd zmniejsza pobór energii i łaknienie, zwiększając uczucie sytości i pełności oraz zmniejszając uczucie głodu. Tirzepatyd zmniejsza również apetyt na przekąski i upodobanie do pokarmu o wysokiej zawartości cukru i tłuszczu. Tirzepatyd modyfikuje wykorzystanie tkanki tłuszczowej. Tirzepatyd jest peptydem złożonym z 39 aminokwasów z cząsteczką dwukwasu tłuszczowego C20, która umożliwia wiązanie z albuminą i wydłuża T_0,5 związku. C_max tirzepatydu osiągane jest 8-72 h po podaniu dawki. Ekspozycję w stanie równowagi dynamicznej uzyskuje się po 4 tyg. podawania raz w tygodniu. Ekspozycja zwiększa się w sposób proporcjonalny do dawki. Bezwzględna biodostępność tirzepatydu podawanego podskórnie wynosi 80%. Tirzepatyd w znacznym stopniu wiąże się z albuminą osocza (99%). Metabolizowany jest poprzez rozszczepienie szkieletu peptydowego przez enzymy proteolityczne, beta-oksydację dwukwasu tłuszczowego C20 oraz hydrolizę amidu. T_0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 5 dni, co umożliwia podawanie raz w tygodniu. Metabolity są wydalane głównie z moczem i kałem. W moczu ani w kale nie stwierdzono obecności leku w postaci niezmienionej. Ekspozycja u dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat do poniżej 18 lat z cukrzycą typu 2, leczonych tirzepatydem w dawkach 5 mg i 10 mg była porównywalna z tą obserwowaną przy zalecanych dawkach u dorosłych.

Cukrzyca typu 2. Leczenie osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 10 lat i starszych z niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą typu 2 jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych: w monoterapii, gdy stosowanie metforminy uważa się za niewłaściwe z powodu nietolerancji lub przeciwwskazań; w skojarzeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu cukrzycy. Kontrola masy ciała. Lek jest wskazany w uzupełnieniu diety o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonej aktywności fizycznej w celu kontroli masy ciała, w tym utraty i utrzymania masy ciała, u osób dorosłych z początkowym wskaźnikiem masy ciała (BMI) wynoszącym ≥30 kg/m² (otyłość) lub od ≥27 kg/m² do <30 kg/m² (nadwaga) ze współistniejącą co najmniej jedną chorobą związaną z nieprawidłową masą ciała (np. nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, obturacyjny bezdech senny, choroba układu sercowo-naczyniowego, stan przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2). Wyniki badań dotyczące obturacyjnego bezdechu sennego (OSA) i niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) patrz ChPL punkt 5.1.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Nie zaleca się stosowania leku w okresie ciąży ani u kobiet w okresie rozrodczym niestosujących antykoncepcji. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie antykoncepcji w czasie leczenia tirzepatydem. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Jeśli pacjentka chce zajść w ciążę lub zajdzie w ciążę, należy przerwać stosowanie tirzepatydu. Tirzepatyd należy odstawić co najmniej 1 mies. przed planowaną ciążą ze względu na długi okres półtrwania leku. Po podaniu pojedynczej dawki 5 mg stwierdzono, że stężenie tirzepatydu w mleku matki było niewykrywalne lub bardzo niskie w porównaniu ze stężeniami w osoczu. Ponieważ tirzepatyd jest sekwencją aminokwasową, oczekuje się, że wszelkie niewielkie ilości obecne w mleku matki ulegną degradacji i nie zostaną wchłonięte doustnie w postaci niezmienionej przez karmione piersią niemowlę. Nie wiadomo, czy zmniejszone spożycie pokarmu przez matkę spowodowane stosowaniem tirzepatydu wpływa na skład lub zawartość składników odżywczych w mleku matki. Ogólnie można rozważyć stosowanie tirzepatydu podczas karmienia piersią. Badania na zwierzętach z zastosowaniem tirzepatydu nie wykazują bezpośredniego szkodliwego wpływu na płodność.

Podskórnie. Początkowa dawka wynosi 2,5 mg raz w tygodniu. Po 4 tyg. dawkę należy zwiększyć do 5 mg raz w tygodniu. Po upływie co najmniej 4 tyg. leczenia można zwiększać dawkę w przyrostach co 2,5 mg, jeśli zajdzie taka potrzeba. Dorośli. Zalecane dawki podtrzymujące to 5 mg, 10 mg i 15 mg. Maksymalna dawka wynosi 15 mg raz w tygodniu. Dzieci i młodzież w wieku 10 lat i starsi (w leczeniu cukrzycy typu 2). Zalecane dawki podtrzymujące to 5 mg i 10 mg. Maksymalna dawka wynosi 10 mg raz w tyg. Leczenie skojarzone. W przypadku dodania tirzepatydu do aktualnie stosowanego schematu leczenia metforminą i (lub) inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego typu 2 (SGLT2i), metforminę i (lub) SGLT2i można nadal podawać w tej samej dawce. W przypadku dodania tirzepatydu do aktualnie stosowanego schematu leczenia pochodną sulfonylomocznika i (lub) insuliną, można rozważyć zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Konieczne jest samodzielne monitorowanie stężeń glukozy we krwi w celu dostosowania dawki pochodnej sulfonylomocznika i insuliny. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki insuliny. Pominięte dawki. W przypadku pominięcia dawki leku, należy ją podać możliwie najszybciej, w ciągu 4 dni po terminie podania pominiętej dawki. Jeśli upłynęło ponad 4 dni, należy zrezygnować z pominiętej dawki i podać następną dawkę w zwykłym terminie w wyznaczonym dniu. W każdym przypadku pacjenci mogą następnie powrócić do zwykłego schematu dawkowania raz w tygodniu. Zmiana schematu dawkowania. W razie potrzeby można zmienić wyznaczony w tygodniu dzień podawania leku, o ile odstęp między dwiema kolejnymi dawkami wynosi co najmniej 3 dni. Szczególne grupy pacjentów. Nie trzeba modyfikować dawki ze względu na wiek, płeć, rasę, przynależność do grupy etnicznej ani masę ciała. Dostępne są jedynie bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów w wieku ≥85 lat. Nie trzeba modyfikować dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Doświadczenia związane ze stosowaniem tirzepatydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i schyłkową niewydolnością nerek są ograniczone. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia tych pacjentów tirzepatydem. Nie trzeba modyfikować dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Doświadczenia związane ze stosowaniem tirzepatydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Należy zachować ostrożność w przypadku leczenia tych pacjentów tirzepatydem. Nie ma konieczności dostosowania dawki w zależności od wieku, płci, rasy, pochodzenia etnicznego ani masy ciała u dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat do mniej niż 18 lat w leczeniu cukrzycy typu 2. Brak danych dotyczących dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2 o mc. <50 kg lub BMI poniżej 85. percentyla w chwili rozpoczęcia leczenia. Ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki do 10 mg u dzieci o mc. <60 kg. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności tirzepatydu u dzieci w wieku poniżej 10 lat w leczeniu cukrzycy typu 2 ani u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat w kontroli masy ciała. Sposób podania. Lek należy wstrzykiwać podskórnie w powłoki brzuszne, udo lub inna osoba powinna wstrzyknąć pacjentowi lek w tylną powierzchnię górnej części ramienia. Dawkę można podać o dowolnej porze dnia, podczas posiłku lub między posiłkami. Miejsce wstrzyknięcia każdej dawki należy zmieniać rotacyjnie. Jeśli pacjent przyjmuje także insulinę we wstrzyknięciach, lek powinien wstrzykiwać w inne miejsce. Pacjentom i opiekunom należy zalecić, aby przed podaniem leku uważnie przeczytali instrukcję użycia w ulotce dołączonej do opakowania. W przypadku dzieci i młodzieży opiekun może wykonywać wstrzyknięcia lub, jeśli lekarz uzna to za właściwe, pacjent może wykonywać wstrzyknięcia samodzielnie.

Nie przeprowadzono badań tirzepatydu u pacjentów po przebytym zapaleniu trzustki i należy zachować ostrożność stosując go u tych pacjentów. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy zaprzestać stosowania tirzepatydu. W razie potwierdzenia rozpoznania zapalenia trzustki nie należy wznawiać podawania tirzepatydu. Jeśli brak jest innych przedmiotowych i podmiotowych objawów ostrego zapalenia trzustki, samo podwyższenie stężeń enzymów trzustkowych nie jest czynnikiem predykcyjnym wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. U pacjentów przyjmujących tirzepatyd w skojarzeniu z lekiem pobudzającym wydzielanie insuliny (np. z pochodną sulfonylomocznika) lub z insuliną możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Ryzyko hipoglikemii można obniżyć zmniejszając dawkę insuliny lub leku pobudzającego wydzielanie insuliny. Stosowanie tirzepatydu wiązało się z występowaniem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów i biegunki. Te działania niepożądane mogą prowadzić do odwodnienia, które może spowodować pogorszenie czynności nerek, z ostrą niewydolnością nerek włącznie. Pacjentów leczonych tirzepatydem należy poinformować o możliwym ryzyku wystąpienia odwodnienia, z powodu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, oraz zastosować środki ostrożności mające na celu uniknięcie nadmiernej utraty płynów i zaburzeń elektrolitowych. Należy szczególnie to wziąć pod uwagę u osób starszych, które mogą być bardziej podatne na takie powikłania. Nie przeprowadzono badań tirzepatydu u pacjentów z ciężką chorobą układu pokarmowego, w tym z ciężkim porażeniem żołądka, i należy zachować ostrożność stosując go u tych pacjentów. Nie przeprowadzono badań tirzepatydu u pacjentów z nieproliferacyjną retinopatią cukrzycową wymagającą natychmiastowego leczenia, retinopatią proliferacyjną lub cukrzycowym obrzękiem plamki i należy zachować ostrożność stosując go u tych pacjentów oraz odpowiednio ich monitorować. Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów w wieku ≥85 lat. Zachłyśnięcie podczas stosowania znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji. U pacjentów poddanych znieczuleniu ogólnemu lub głębokiej sedacji i przyjmujących agonistów receptora GLP-1 występowały przypadki zachłystowego zapalenia płuc. Dlatego przed procedurą znieczulenia ogólnego lub sedacji głębokiej należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko występowania zawartości resztkowej w żołądku spowodowane opóźnionym opróżnianiem żołądka. Substancje pomocnicze. Lek zawiera <1 mmol (23 mg) sodu/dawkę, tzn. uznaje się go za "wolny od sodu". Lek podawany za pomocą wstrzykiwacza KwikPen zawiera 5,4 mg alkoholu benzylowego/dawkę (0,6 ml).

Bardzo często: hipoglikemia w przypadku stosowania z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną (wyłącznie u pacjentów z cukrzycą typu 2), nudności, biegunka, wymioty (bardzo często w badaniach dotyczących kontroli masy ciała OSA, HFpEF i w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży oraz często w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dorosłych), ból brzucha (bardzo często w badaniach dotyczących kontroli masy ciała OSA, HFpEF i w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży oraz często w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dorosłych), zaparcie (bardzo często w badaniach dotyczących kontroli masy ciała, OSA i HFpEF oraz często w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dorosłych oraz dzieci i młodzieży). Często: reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywka i wyprysk), hipoglikemia w przypadku stosowania z metforminą i SGLT2i (wyłącznie u pacjentów z cukrzycą typu 2), zmniejszenie łaknienia, zawroty głowy (głównie u pacjentów z nadwagą lub otyłością, z cukrzycą typu 2 lub bez cukrzycy typu 2), niedociśnienie tętnicze (głównie u pacjentów z nadwagą lub otyłością, z cukrzycą typu 2 lub bez cukrzycy typu 2), niestrawność, rozdęcie brzucha, odbijanie się, wzdęcia, choroba refluksowa żołądka i przełyku, wypadanie włosów (głównie u pacjentów z nadwagą lub otyłością, z cukrzycą typu 2 lub bez cukrzycy typu 2), uczucie zmęczenia (w tym zmęczenie, ogólne osłabienie, złe samopoczucie i ospałość), reakcje w miejscu wstrzyknięcia, zwiększenie częstości akcji serca, zwiększenie stężenia lipazy, zwiększenie stężenia amylazy, zwiększenie stężenia kalcytoniny we krwi (często w badaniach dotyczących kontroli masy ciała i HFpEF i niezbyt często w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dorosłych oraz dzieci i młodzieży). Niezbyt często: hipoglikemia w przypadku stosowania z metforminą (często w badaniach dotyczących cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży), zmniejszenie masy ciała (u pacjentów z cukrzycą typu 2), zaburzenia smaku, zaburzenia czucia, kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, ostre zapalenie trzustki, opóźnione opróżnianie żołądka, ból w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy. Działania niepożądane ze strony układu pokarmowego miały przeważnie nasilenie łagodne lub umiarkowane. Częstość występowania nudności, wymiotów i biegunki była wyższa w okresie zwiększania dawki i zmniejszała się w miarę upływu czasu. Immunogenność. W badaniach fazy III, łącznie u 9094 pacjentów leczonych tirzepatydem przeprowadzono ocenę występowania przeciwciał przeciwlekowych (ADA). We wszystkich tych badaniach u 45,1-65,1% spośród nich w okresie stosowania leczenia wystąpiły ADA związane z leczeniem. U 29,8-51,3% ocenianych pacjentów ADA związane z leczeniem długo się utrzymywały (tj. ADA związane z leczeniem obecne przez 16 tyg. lub dłużej). Maksymalnie u 3% i 2,3% występowały przeciwciała neutralizujące skierowane przeciwko działaniu tirzepatydu odpowiednio na receptory glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego (ang. glucose-dependent insulinotropic polypeptide, GIP) i glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1), a maksymalnie u 1,2% i 0,4% występowały przeciwciała neutralizujące skierowane odpowiednio przeciwko naturalnemu GIP i naturalnemu GLP-1. Brak jest dowodów na zmieniony profil farmakokinetyczny lub wpływ na skuteczność tirzepatydu związaną z rozwojem ADA lub przeciwciał neutralizujących. Częstość akcji serca. W kontrolowanych placebo badaniach III fazy u dorosłych dotyczących cukrzycy typu 2 leczenie tirzepatydem  powodowało maksymalny średni wzrost częstości akcji serca o 3 do 5 uderzeń/min dla różnych dawek. Maksymalny średni wzrost częstości akcji serca u pacjentów otrzymujących placebo wynosił 1 uderzenie/min. Odsetek pacjentów, u których stwierdzono zmianę wyjściowej częstości akcji serca o >20 uderzeń/min podczas 2 lub większej liczby kolejnych wizyt, wyniósł 2,1%, 3,8% oraz 2,9% odpowiednio w grupach otrzymujących tirzepatyd w dawce 5 mg, 10 mg i 15 mg w porównaniu z 2,1% w grupie otrzymującej placebo. W analizowanych łącznie kontrolowanych placebo badaniach III fazy dotyczących kontroli masy ciała, w analizowanych łącznie kontrolowanych placebo badaniach III fazy dotyczących OSA oraz w kontrolowanym placebo badaniu III fazy dotyczącym HFpEF leczenie tirzepatydem powodowało średni wzrost częstości akcji serca odpowiednio o 3, 2 i 3 uderzenia/min. U pacjentów otrzymujących placebo stwierdzono średni wzrost częstości akcji serca odpowiednio o <1, <1 i 1 uderzenie/min. Odsetek pacjentów, u których stwierdzono zmianę wyjściowej częstości akcji serca o >20 uderzeń na minutę podczas co najmniej 2 kolejnych wizyt, wyniósł 2,4%, 4,9% oraz 6,3% odpowiednio w grupach otrzymujących tirzepatyd w dawce 5 mg, 10 mg i 15 mg w porównaniu z 1,2% w grupie otrzymującej placebo. Zaobserwowano niewielkie średnie wydłużenie odstępu PR w przypadku stosowania tirzepatydu i placebo; nie stwierdzono różnicy w częstości występowania zdarzeń związanych z leczeniem w postaci niemiarowości serca i zaburzeń układu przewodzącego serca pomiędzy tirzepatydem podawanym w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg a placebo. Enzymy trzustkowe. W analizowanych łącznie kontrolowanych placebo badaniach III fazy dotyczących cukrzycy typu 2 leczenie tirzepatydem u dorosłych pacjentów spowodowało średni wzrost stężenia amylazy trzustkowej o 33% do 38% i lipazy o 31% do 42% w porównaniu z wartością wyjściową dla różnych dawek. U pacjentów otrzymujących placebo stwierdzono wzrost stężenia amylazy o 4% w porównaniu z wartością wyjściową oraz brak zmian stężenia lipazy. W analizowanych łącznie kontrolowanych placebo badaniach III fazy dotyczących kontroli masy ciała, w analizowanych łącznie kontrolowanych placebo badaniach III fazy dotyczących OSA oraz w kontrolowanym placebo badaniu III fazy dotyczącym HFpEF leczenie tirzepatydem spowodowało średni wzrost stężenia amylazy trzustkowej odpowiednio o 23%, 25% i 28% oraz stężenia lipazy odpowiednio o 34%, 39% i 32% w porównaniu z wartościami wyjściowymi. U pacjentów otrzymujących placebo stwierdzono wzrost stężenia amylazy odpowiednio o 2%, 1% i 4% oraz stężenia lipazy odpowiednio o 6%, 4% i 1% w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Dzieci i młodzież. Profile bezpieczeństwa i immunogenności u dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat do mniej niż 18 lat z cukrzycą typu 2, leczonych tirzepatydem w dawkach 5 mg i 10 mg raz w tyg., były zgodne z profilami opisanymi powyżej u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, z wyjątkiem zwiększonej częstości wymiotów, bólu brzucha i hipoglikemii przy podaniu z metforminą stosowaną w monoterapii. Podczas badania z udziałem u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2 nie wystąpiły żadne ciężkie epizody hipoglikemii. W fazie kontrolowanej placebo, klinicznie istotna hipoglikemia (poziom glukozy we krwi <3,0 mmol/l (<54 mg/dl)) wystąpiła u 28,6% (1,98 zdarzeń/pacjento-rok) pacjentów leczonych tirzepatydem oraz u 10,0% (0,35 zdarzeń/pacjento-rok) pacjentów leczonych placebo, po dodaniu do insuliny podstawowej stosowanej z metforminą lub bez. Wskaźnik wynosił 9,1% (0,28 zdarzeń/pacjento-rok) oraz 4,2% (0,07 zdarzeń/pacjento-rok) odpowiednio u pacjentów leczonych tirzepatydem i u pacjentów leczonych placebo, przy podaniu z metforminą stosowaną w monoterapii.

Tirzepatyd opóźnia opróżnianie żołądka i w związku z tym może wpływać na tempo wchłaniania podawanych jednocześnie leków doustnych. To działanie powodujące zmniejszenie wartości C_max i wydłużenie t_max jest najwyraźniej zaznaczone w momencie rozpoczęcia leczenia tirzepatydem. Na podstawie wyników badania prowadzonego z zastosowaniem paracetamolu, który posłużył za modelowy lek w ocenie wpływu tirzepatydu na opróżnianie żołądka, przewiduje się że nie będzie konieczna modyfikacja dawek większości podawanych jednocześnie leków doustnych. Zaleca się jednak monitorowanie pacjentów przyjmujących leki doustne o wąskim indeksie terapeutycznym (np. warfarynę, digoksynę), zwłaszcza w czasie rozpoczynania leczenia tirzepatydem i po zwiększeniu dawki. Należy także wziąć pod uwagę ryzyko opóźnionego działania leków doustnych, w przypadku których szybki początek działania ma istotne znaczenie. Po podaniu pojedynczej dawki tirzepatydu wynoszącej 5 mg C_max w osoczu paracetamolu było zmniejszone o 50%, a mediana (t_max) była wydłużona o 1 h. Wpływ tirzepatydu na wchłanianie paracetamolu po podaniu doustnym zależy od dawki i czasu. W przypadku niskich dawek (0,5 i 1,5 mg) obserwowano jedynie niewielką zmianę ekspozycji na paracetamol. Po podaniu 4 kolejnych tygodniowych dawek tirzepatydu (5/5/8/10 mg) nie odnotowano żadnego wpływu na wartości C_max i t_max paracetamolu. Nie stwierdzono wpływu na AUC. Nie jest konieczna modyfikacja dawki paracetamolu w przypadku podawania leku jednocześnie z tirzepatydem. Podanie złożonego doustnego środka antykoncepcyjnego (0,035 mg etynyloestradiolu z 0,25 mg norgestymatu) razem z pojedynczą dawką tirzepatydu (5 mg) spowodowało zmniejszenie wartości C_max i AUC doustnego środka antykoncepcyjnego. Wartość C_max etynyloestradiolu była zmniejszona o 59%, a AUC o 20%, natomiast wydłużenie t_max wyniosło 4 h. Wartość C_max norelgestrominu była zmniejszona o 55%, a AUC o 23%, natomiast wydłużenie t_max wyniosło 4,5 h. Wartość C_max norgestymatu była zmniejszona o 66%, a AUC o 20%, natomiast wydłużenie t_max wyniosło 2,5 h. To zmniejszenie ekspozycji po podaniu pojedynczej dawki tirzepatydu nie jest uważane za znaczące klinicznie. Nie jest konieczna modyfikacja dawki doustnych środków antykoncepcyjnych.

Eli Lilly Polska Sp. z o.o.
ul. Żwirki i Wigury 18 A
02-092 Warszawa
22-440-33-00
[email protected]
www.lilly.com/pl/