Carmustine Zentiva 100 mg proszek i rozpuszczalnik do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji

1 fiolka proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 100 mg karmustyny. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 33,3 mg karmustyny. Preparat
zawiera glikol propylenowy.

Karmustyna (1,3-bis (2-chloroetylo)-1-nitrozomocznik) jest nieswoistym lekiem przeciwnowotworowym działającym na fazy cyklu komórkowego, który wywiera działanie cytotoksyczne na nowotwór w wielu mechanizmach. Jako środek alkilujący może ona alkilować reaktywne miejsca na nukleoproteinach, co zakłóca syntezę DNA i RNA oraz naprawę DNA. Jest w stanie tworzyć wiązania krzyżowe pomiędzy nićmi DNA, co uniemożliwia replikację i transkrypcję DNA. Wiadomo też, że karmustyna może karbamylować reszty lizynowe na białkach, powodując nieodwracalną inaktywację enzymów, w tym reduktazy glutationowej. Aktywność karbamylacyjna karmustyny jest ogólnie uważana za mniej znaczącą niż aktywność alkilująca w jej działaniu przeciwnowotworowym, jednak karbamylowanie może hamować procesy naprawy DNA. Karmustyna ulega szybkiemu rozpadowi po podaniu dożylnym - już po 15 min nie wykrywa się niezmienionej substancji. Ze względu na dobrą rozpuszczalność w lipidach i brak jonizacji przy fizjologicznym pH, karmustyna bardzo dobrze przenika przez barierę krew-mózg. Poziom radioaktywności w płynie mózgowo‑rdzeniowym jest o co najmniej 50% wyższy niż zmierzony w tym samym czasie w osoczu. Kinetyka karmustyny u ludzi charakteryzuje się modelem dwukompartmentowym. Po wlewie dożylnym trwającym 1 h stężenie karmustyny w osoczu zmniejsza się w sposób dwufazowy. T_0,5 α wynosi 1-4 min, a T_0,5 β wynosi 18-69 min. Przyjmuje się, że metabolity karmustyny są odpowiedzialne za jej działanie przeciwnowotworowe i toksyczne. Ok. 60-70% całkowitej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 96 h, a ok. 10% jako CO₂ przez drogi oddechowe. Los pozostałych 20–30% jest nieokreślony.

Karmustyna jest wskazana w leczeniu paliatywnym, jako monoterapia lub w ustalonym leczeniu skojarzonym z innymi dopuszczonymi lekami i zabiegami leczniczymi stosowanymi w chemioterapii w następujących chorobach: guzy mózgu - glejak, rdzeniak płodowy, gwiaździak i przerzuty do mózgu; szpiczak mnogi - w skojarzeniu z glikokortykosteroidem, jak np. prednizon; choroba Hodgkina - jako lek drugiego rzutu w skojarzeniu z innymi dopuszczonymi lekami, stosowana u pacjentów, u których podczas terapii pierwszego rzutu nastąpił nawrót lub u których nie wystąpiła odpowiedź na leczenie pierwszego rzutu; chłoniaki nieziarnicze - jako lek drugiego rzutu w skojarzeniu z innymi zatwierdzonymi lekami, stosowana u pacjentów, u których podczas terapii pierwszego rzutu nastąpił nawrót lub u których nie wystąpiła odpowiedź na leczenie pierwszego rzutu; nowotwory przewodu pokarmowego; czerniak złośliwy - w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi; jako leczenie kondycjonujące przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego (SCT) w złośliwych chorobach hematologicznych (chłoniak Hodgkina/chłoniak nieziarniczy).

Nadwrażliwość na substancję czynną, na inne pochodne nitrozomocznika lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka depresja szpiku kostnego lub mielosupresja. Ciężkie (schyłkowe) zaburzenia czynności nerek. Dzieci i młodzież. Karmienie piersią.

Nie należy podawać karmustyny pacjentkom w ciąży. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania karmustyny w czasie ciąży i dlatego należy dokładnie rozważyć korzyści w zestawieniu z ryzykiem wystąpienia działań toksycznych. Karmustyna wykazuje działanie embriotoksyczne u szczurów i królików oraz działanie teratogenne u szczurów, gdy jest podawana w dawkach równoważnych dawkom stosowanym u ludzi. Jeżeli lek jest stosowany w okresie ciąży lub jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania karmustyny należy poinformować pacjentkę o potencjalnym ryzyku dla płodu. Nie wiadomo, czy karmustyna/metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Dlatego nie należy karmić piersią podczas stosowania leku oraz przez 7 dni po zakończeniu leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję, aby uniknąć zajścia w ciążę podczas leczenia i przez okres co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Mężczyznom należy zalecić stosowanie odpowiednich środków antykoncepcyjnych podczas leczenia karmustyną i przez co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Karmustyna może zaburzać płodność u mężczyzn. Należy poinformować mężczyzn o potencjalnym ryzyku wystąpienia niepłodności i zalecić im uzyskanie porady w zakresie płodności/planowania rodziny przed rozpoczęciem leczenia karmustyną.

Dożylnie. Lek  powinien być podawany tylko przez specjalistów mających doświadczenie w prowadzeniu chemioterapii i pod odpowiednim nadzorem medycznym. Dawki początkowe: zalecana dawka leku stosowanego w monoterapii u pacjentów wcześniej nieleczonych wynosi od 150 do 200 mg/m² pc. dożylnie co 6 tyg. Lek można podawać w dawce pojedynczej lub można podzielić go na podawane codziennie wlewy w dawkach 75 do 100 mg/m² pc. w dwóch kolejnych dniach. Gdy karmustynę stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu mielosupresyjnym lub u pacjentów, u których zmniejszona jest rezerwa szpikowa, dawki należy dostosować odpowiednio do profilu hematologicznego pacjenta, jak przedstawiono poniżej. Monitorowanie i kolejne dawki. Kolejny kurs leczenia karmustyną można podać dopiero wówczas, gdy parametry morfologii krwi powrócą do akceptowalnych wartości (liczba płytek krwi >100 000/mm³, leukocytów >4000/mm³), co zwykle następuje w ciągu 6 tyg. Morfologię krwi należy często kontrolować, a ponownego kursu leczenia nie należy podawać przed upływem 6 tyg. ze względu na możliwość wystąpienia opóźnionej toksyczności hematologicznej. Po podaniu wstępnej dawki kolejne dawki należy dostosować do odpowiedzi hematologicznej pacjenta na poprzednią dawkę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami o działaniu mielosupresyjnym. Sugeruje się następujący orientacyjny schemat dostosowywania dawek: najmniejsza wartość po poprzedniej dawce: leukocyty: >4000 mm³; płytki krwi: >100 000 mm³ - procent poprzedniej dawki do podania: 100%; leukocyty: 3000-3999 mm³; płytki krwi: 75 000-99 999 mm³ - 100% poprzedniej dawki do podania; leukocyty: 2000-2999 mm³; płytki krwi: 25 000-74 999  mm³ - 70% poprzedniej dawki do podania; leukocyty: <2000 mm³; płytki krwi: <25 000 mm³ - 50% poprzedniej dawki do podania. W przypadkach, gdy najmniejsza wartość po podaniu wstępnej dawki nie znajduje się w tym samym wierszu dla leukocytów i płytek krwi (np. liczba leukocytów >4000 i płytek krwi <25 000), wówczas należy stosować wartość odpowiadającą najniższej wartości procentowej poprzedniej dawki (np. liczba płytek krwi <25 000 – należy zastosować maksymalnie 50% poprzedniej dawki). Leczenie kondycjonujące przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Karmustyna podawana jest dożylnie w dawce 300-600 mg/m² w skojarzeniu z innymi chemioterapeutykami pacjentom ze złośliwą chorobą hematologiczną, przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku dawki należy dobierać ostrożnie, w szczególności należy rozpoczynać podawanie leku od dolnego końca zakresu dawek, ze względu na większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca; ponadto należy brać pod uwagę choroby współistniejące oraz stosowane leczenie innymi preparatami. Ponieważ u pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe prawdopodobieństwo zaburzeń czynności nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki i kontrolować czynność nerek, jak też odpowiednio zmniejszyć dawkę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę karmustyny należy zmniejszyć w przypadku stwierdzenia zmniejszonej wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej. Karmustyny nie należy podawać dzieciom ani młodzieży w wieku <18 lat ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia toksyczności płucnej. Sposób podania. Do podania dożylnego po rekonstytucji i dodatkowym rozcieńczeniu. W wyniku rekonstytucji zgodnie z zaleceniami uzyskuje się klarowny, bezbarwny lub jasnożółty roztwór podstawowy, który należy dodatkowo rozcieńczyć do 500 mL roztworem NaCl do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/mL (0,9 %) lub roztworem dekstrozy do wstrzykiwań o stężeniu 50 mg/ml (5%). Otrzymany gotowy do użycia roztwór do infuzji należy niezwłocznie podać w dożylnym wlewie kroplowym, w okresie 1 do 2 h, chroniąc przed światłem. Czas trwania infuzji nie powinien być krótszy niż 1 h, w przeciwnym razie może wystąpić pieczenie i ból w miejscu podawania leku. Podczas podawania leku należy kontrolować miejsce wlewu dożylnego.

Zaobserwowano toksyczność płucną z naciekami płucnymi i (lub) włóknieniem płuc, występującą z częstością do 30%. Zaburzenie to może wystąpić w ciągu 3 lat od podania leczenia. Częstość działania niepożądanego wydaje się być zależna od dawki, przy czym dawka skumulowana 1200-1500 mg/m² pc. wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zwłóknienia płuc. Do czynników ryzyka należą: palenie tytoniu, choroby układu oddechowego, występujące już wcześniej nieprawidłowości w badaniach radiologicznych, sekwencyjne lub jednoczasowe napromienianie klatki piersiowej oraz równoczesne stosowanie innych leków, które mogą powodować uszkodzenie płuc. Należy wykonać wyjściowe badania czynności płuc i badanie RTG klatki piersiowej, a następnie należy często powtarzać badania czynności płuc w trakcie leczenia. Na szczególne ryzyko narażeni są pacjenci z wartością wyjściową natężonej pojemności życiowej (FVC) lub pojemności dyfuzyjnej dla tlenku węgla (DLCO) <70%. U pacjentów, którzy otrzymywali karmustynę w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania, opisano przypadki bardzo opóźnionego zwłóknienia płuc (do 17 lat po leczeniu). Karmustyny nie należy podawać dzieciom ani młodzieży w wieku <18 lat. Czynność wątroby i nerek należy również skontrolować przed rozpoczęciem leczenia, a następnie regularnie monitorować w trakcie leczenia. Zgłaszano zwiększone ryzyko wystąpienia toksyczności płucnych po zastosowaniu leczenia schematami kondycjonującymi oraz po przeszczepieniu komórek macierzystych układu krwiotwórczego u kobiet. Dotychczas zwiększone ryzyko opisywano dla samego leczenia, w tym dla schematów kondycjonujących bez karmustyny (np. naświetlanie całego ciała [TBI] lub busulfan, cyklofosfamid) lub z karmustyną (chemioterapia BEAM: karmustyna, etopozyd, cytarabina i melfalan lub CBV: cykofosfamid, karmustyna i etopozyd). Wykazano, że leczenie wysokimi dawkami karmustyny (zwłaszcza 600 mg/m²) przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego zwiększa ryzyko wystąpienia i nasilenia toksyczności płucnych. W związku z tym u pacjentów z innym ryzykiem wystąpienia toksyczności płucnych stosowanie karmustyny należy rozważyć na tle ryzyka. Po zastosowaniu leczenia wysokimi dawkami karmustyny wzrasta ryzyko wystąpienia i nasilenia zakażeń, toksycznego działania na serce, wątrobę, układ pokarmowy i nerki, chorób układu nerwowego oraz zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia i hipofosfatemia). Pacjenci z chorobami towarzyszącymi i większym stadium zaawansowania choroby są narażeni na wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy to uwzględnić zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Karmustyna wykazuje działanie rakotwórcze u szczurów i myszy w dawkach mniejszych niż zalecana dawka dla ludzi na podstawie powierzchni ciała. Opóźniony i kumulatywny toksyczny wpływ na szpik kostny jest częstym i ciężkim działaniem niepożądanym karmustyny. Należy często wykonywać badanie morfologii krwi przez co najmniej 6 tyg. po podaniu dawki leku. W przypadku zmniejszonej liczby krążących płytek krwi, leukocytów lub erytrocytów, w wyniku wcześniejszej chemioterapii lub z innego powodu, dawkę należy odpowiednio dostosować (pole Dawkowanie). Ponadto podczas leczenia karmustyną należy regularnie kontrolować i monitorować czynność wątroby, nerek i płuc. Dawek wielokrotnych karmustyny nie należy podawać częściej niż co 6 tyg. Supresja szpiku kostnego występuje bardzo często i rozpoczyna się 7-14 dni po podaniu leku oraz ustępuje 42-56 dni po jego podaniu. Supresja szpiku kostnego jest zależna od dawki i dawki skumulowanej, często ma przebieg dwufazowy. Trombocytopenia jest generalnie bardziej wyraźna niż leukopenia, ale obie są działaniami niepożądanymi ograniczającymi dawkę. Niedokrwistość jest powszechna, ale zwykle jest mniej wyraźna. Toksyczny wpływ karmustyny na szpik kostny ma charakter kumulatywny, w związku z czym należy rozważyć dostosowanie dawki na podstawie najmniejszych wartości parametrów morfologii krwi (nadir) po podaniu poprzednich dawek. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję, aby uniknąć zajścia w ciążę podczas leczenia i przez okres co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Mężczyznom należy zalecić stosowanie odpowiednich środków antykoncepcyjnych podczas leczenia karmustyną i przez co najmniej 6 mies. po jego zakończeniu. Podawanie pozajelitowe. Nie przeprowadzono badań dotyczących możliwości podawania dotętniczo. Nieumyślne podanie dotętniczo może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia tkanek. Bezpośrednie podawanie karmustyny do tętnicy szyjnej uważa się za eksperymentalne i może być związane z toksycznym działaniem na oczy. Podczas podawania karmustyny mogą występować reakcje w miejscu podania. Ze względu na możliwość wynaczynienia podczas podawania zalecane jest staranne monitorowanie miejsca podania w celu wykrycia ewentualnego wycieku. Obecnie nie jest znana metoda postępowania w przypadku wynaczynienia. Przypadkowy kontakt odtworzonego roztworu do infuzji ze skórą spowodował oparzenia i nadmierną pigmentację dotkniętych obszarów. Zgłaszano miejscową toksyczność tkanek miękkich, wynikającą z wynaczynienia karmustyny. Infiltracja karmustyny może powodować obrzęk, ból, rumień, pieczenie i martwicę skóry. Nie stosować tego leku u dzieci w wieku <5 lat. Substancje pomocnicze. Glikol propylenowy zawarty w tym leku może mieć takie same skutki jak picie alkoholu i zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza lub pielęgniarkę w przypadku wystąpienia
któregokolwiek z poniższych objawów:
świszczący oddech, problemy z oddychaniem, obrzęk powiek, twarzy lub warg, wysypka lub świąd
(zwłaszcza jeżeli dotyczą one całego ciała), a także uczucie zbliżającego się omdlenia. Mogą to być
objawy ciężkiej reakcji alergicznej.

Lek Carmustine Zentiva może powodować następujące działania niepożądane:

Bardzo częste (mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób)
- Opóźniona mielosupresja (zmniejszenie liczby krwinek produkowanych przez szpiku kostny);
- Ataksja (brak dobrowolnej koordynacji ruchów mięśni);
- Zawroty głowy;
- Ból głowy;
- Przemijające zaczerwienienie oka, niewyraźne widzenie, krwawienie siatkówkowe, zapalenie
  tęczówki i nerwu wzrokowego;
- Niedociśnienie (spadek ciśnienia krwi) w przypadku leczenia dużymi dawkami;
- Zapalenie żył związane z bólem, obrzękiem, zaczerwieniem, tkliwością;
- Zaburzenia oddechowe (zaburzenia dotyczące płuc) związane z trudnością w oddychaniu. Ten lek
  może powodować ciężkie (potencjalnie prowadzące do zgonu) uszkodzenie płuc. Uszkodzenie płuc
  może wystąpić po wielu latach od leczenia. Należy niezwłocznie powiadomić lekarza, jeśli u pacjenta
  wystąpią którekolwiek z następujących objawów: duszność, uporczywy kaszel, ból w klatce
  piersiowej, utrzymujące się osłabienie/męczliwość;
- Silne nudności i wymioty; pojawiające się w ciągu 2–4 godzin po podaniu leku i trwające 4–6 godzin;
- W przypadku kontaktu leku ze skórą: zapalenie skóry;
- Przypadkowy kontakt ze skórą może spowodować przemijające przebarwienie (ściemnienie obszaru
  skóry lub paznokci).

Częste (mogą występować u nie więcej niż 1 osoby na 10)
- Ostre białaczki (nowotwór krwi) dysplazje szpiku kostnego (nieprawidłowy rozwój szpiku kostnego)
  w wyniku długotrwałego stosowania. Mogą wystąpić następujące objawy: krwawienie z dziąseł, ból
  kości, gorączka, częste infekcje, częste lub silne krwawienia z nosa, guzki spowodowane obrzękiem
  węzłów chłonnych w okolicach szyi, przedramienia, brzucha lub pachwiny, bladość skóry, duszność,
  osłabienie, zmęczenie lub ogólny brak energii;
- Niedokrwistość (zmniejszona liczba krwinek czerwonych we krwi);
- Encefalopatia (choroba mózgu) w przypadku leczenia dużymi dawkami; możliwe objawy to:
  osłabienie siły mięśniowej w jednym obszarze ciała, niezdolność do podejmowania decyzji lub
  koncentracja, mimowolne drganie mięśni, drżenie, trudności w mówieniu lub przełykaniu, napady
  drgawkowe;
- Utrata apetytu (jadłowstręt);
- Zaparcia;
- Biegunka;
- Zapalenie jamy ustnej i warg;
- Odwracalna toksyczność wątrobowa w przypadku leczenia dużymi dawkami, opóźniona do 60 dni po
  podaniu. Zaburzenie to może prowadzić do zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych i stężenia
  bilirubiny (są to parametry oznaczane w badaniach krwi);
- Łysienie (utrata włosów);
- Zaczerwienienie skóry;
- Reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Rzadkie (mogą występować u nie więcej niż 1 osoby na 1 000)
- Choroba zarostowa żył (postępujące zablokowanie żył) w przypadku leczenia dużymi dawkami,
  w którym bardzo małe żyły w wątrobie zostają zablokowane. Możliwe są następujące objawy:
  nagromadzenie płynu w jamie brzusznej, powiększenie śledziony, silne krwawienie z przełyku,
  zażółcenie skóry i białkówek oczu;
- Trudności z oddychaniem spowodowane chorobą płuc, w której tkanka płucna pokryta jest bliznami 
  (włóknienie śródmiąższowe płuc) (w przypadku leczenia małymi dawkami); do objawów należą:
  suchy kaszel, duszność, znużenie, utrata masy ciała;
- Choroby nerek;
- Ginekomastia (powiększenie piersi u mężczyzn);
- Krwawienie z przewodu pokarmowego;
- Zapalenie nerwu wzrokowego i przylegającej siatkówki oka

Bardzo rzadkie (mogą występować u nie więcej niż 1 osoby na 10 000)
- Zapalenie ściany żyły z towarzyszącą zakrzepicą (zakrzepowe zapalenie żył).

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- Bóle mięśni;
- Guzy wtórne (nowotwory spowodowane radioterapią lub chemioterapią);
- Napady padaczkowe (drgawkowe), w tym stan padaczkowy;
- Uszkodzenie tkanek w wyniku wycieku w miejscu podawania leku;
- Niepłodność;
- Upośledzenie rozwoju zarodka i (lub) płodu u kobiet w ciąży;
- Jakiekolwiek objawy zakażenia;
- Przyspieszone bicie serca, ból w klatce piersiowej;
- Reakcje alergiczne;
- Zaburzenia równowagi elektrolitowej (małe stężenie potasu, magnezu, fosforanów we krwi);
- Ból brzucha (neutropeniczne zapalenie jelit);
- Po stosowaniu dużych dawek skumulowanych i po długotrwałym leczeniu Carmustine Zentiva oraz
  innymi pochodnymi nitrozomocznika obserwowano zmniejszenie nerek, postępującą kumulację
  pewnych produktów metabolicznych we krwi (azotemię) oraz niewydolność nerek. Po stosowaniu
  mniejszych dawek całkowitych obserwowano także uszkodzenie nerek

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do:
Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

W przypadku stosowania chemioterapeutyków jednocześnie z lekami przeciwpadaczkowymi należy oczekiwać zmniejszenia ich działania. Jednoczesne stosowanie cymetydyny prowadzi do opóźnionego, znacznego, spodziewanego, zwiększonego działania toksycznego karmustyny (ze względu na zahamowanie metabolizmu karmustyny) lub zwiększonej mielotoksyczności (np. leukopenii i neutropenii). Jednoczesne stosowanie z digoksyną prowadzi do opóźnionego, umiarkowanego, spodziewanego, zmniejszonego działania digoksyny (ze względu na zmniejszone wchłanianie digoksyny). Jednoczesne stosowanie melfalanu prowadzi do zwiększonego ryzyka toksycznego działania na płuca. Podczas stosowania karmustyny w skojarzeniu z innymi lekami mielosupresyjnymi, takimi jak np. metotreksat, cyklofosfamid, prokarbazyna, chlorometyna (iperyt azotowy), fluorouracyl, winblastyna, aktynomycyna (daktynomycyna), bleomycyna, doksorubicyna (adriamycyna) – lub u pacjentów, u których z powodu samej choroby lub wcześniejszego leczenia zmniejszona jest rezerwa szpikowa, może wystąpić trombopenia i leukopenia. Możliwe jest występowanie oporności krzyżowej z innymi substancjami alkilującymi, np. chlorometyną i cyklofosfamidem.

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
22-375-92-00
[email protected]
www.zentiva.pl