Cefepime AptaPharma 1 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji 1 g

1 fiolka zawiera 1 g cefepimu w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (1,19 g).

Cefepime dihydrochloride

Antybiotyk β-laktamowy, cefalosporyna IV generacji o dużej oporności na działanie β-laktamaz i szerokim zakresie działania bakteriobójczego. Gatunki zwykle wrażliwe na cefepim - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy oporne na penicylinę), Streptococcus pyogenes; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, Proteus mirabilis*, Proteus vulgaris, Serratia liquefaciens, Serratia marcescens. Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Enterobacter cloacae, Escherichia coli*, Klebsiella oxytoca*, Klebsiella pneumoniae*, Pseudomonas aeruginosa. Gatunki z wrodzoną opornością – tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Stenotrophomonas maltophilia; bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis, Clostridium difficile; inne drobnoustroje: Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Legionella spp., Mycoplasma spp. *Szczepy wytwarzające β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zawsze oporne. Lek osiąga stężenia terapeutyczne w: moczu, żółci, płynie śródmiąższowym, płynie otrzewnowym, błonie śluzowej oskrzeli, wyrostku robaczkowym i pęcherzyku żółciowym. Wiązanie z białkami osocza wynosi <16,4%. Cefepim jest metabolizowany do pochodnej N-metylopirolidyny, która jest szybko przekształcana do N-tlenku. Około 85% podanej dawki cefepimu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% jest wydalane w postaci pochodnej N-metylopirolidyny, 6,8% w postaci N-tlenku, a 2,5% - w postaci epimeru cefepimu. T_0,5 w fazie eliminacji wynosi ok. 2 h, jest wyraźnie dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leczenie niżej wymienionych ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie cefepimu. Dorośli i dzieci >12 lat o mc. >40 kg. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z poniżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek: pozaszpitalne zakażenia dolnych dróg oddechowych i ciężkie zapalenie płuc; powikłane i niepowikłane zakażenia układu moczowego; zakażenie dróg żółciowych; stany gorączkowe u pacjentów z neutropenią - w leczeniu empirycznym pacjentów z gorączką neutropeniczną wskazana jest monoterapia cefepimem, u pacjentów narażonych na duże ryzyko ciężkiego zakażenia (np. pacjentów niedawno poddawanych przeszczepieniu szpiku kostnego, pacjentów z niedociśnieniem tętniczym, nowotworami układu krwiotwórczego lub z ciężką lub długotrwałą neutropenią) monoterapia antybiotykiem może nie być wskazana, brak wystarczających danych potwierdzających skuteczność stosowania u tych pacjentów cefepimu w monoterapii. Dzieci w wieku od 2 mies. do 12 lat o mc. ≤40 kg. Stany gorączkowe u pacjentów z neutropenią, gdy przewidywany czas trwania neutropenii jest krótki, dostępne dane kliniczne dotyczące niemowląt i dzieci nie pozwalają na zalecenie stosowania cefepimu w monoterapii. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania antybiotyków.

Reakcje nadwrażliwości na cefepim lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Reakcje nadwrażliwości na inne cefalosporyny lub antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Badania na zwierzętach nie wskazały na to, że cefepim powoduje wady rozwojowe lub ma działanie fetotoksyczne. Ze względu na brak odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży zaleca się stosowanie cefepimu u kobiet w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne, a korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko. Cefepim przenika do mleka kobiecego w bardzo małych ilościach, a przyjmowane ilości są znacznie mniejsze niż dawki terapeutyczne. Dlatego cefepim powinien być stosowany w okresie karmienia piersią wyłącznie po bardzo starannej ocenie spodziewanych korzyści i potencjalnego ryzyka. Jeśli u niemowlęcia wystąpi biegunka, kandydoza lub wysypka, należy przerwać karmienie piersią (lub przyjmowanie leku). Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały wpływu na płodność.

Dożylnie lub domięśniowo. Dorośli pacjenci z prawidłową czynnością nerek. Zazwyczaj zalecane dawki w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami: pozaszpitalne zakażenia dróg oddechowych; niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek: 1 g iv. lub im., 2 razy na dobę; ciężkie zakażenia: posocznica/bakteriemia, zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, zakażenia dróg żółciowych: 2 g iv., 2 razy na dobę; stany gorączkowe u pacjentów neutropenią (dawkę 2 g 3 razy na dobę stosowano wyłącznie w monoterapii): 2 g iv., 2 do 3 razy na dobę; ciężkie zakażenia Pseudomonas: 2 g iv., 3 razy nadobę. Leczenie trwa zazwyczaj od 7 do 10 dni, jednak w cięższych zakażeniach może być dłuższe. Empiryczne leczenie epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią trwa zazwyczaj 7 dni lub do czasu ustąpienia neutropenii. Dzieci i młodzież. Młodzież w wieku >12 lat o mc. >40 kg: zalecane dawkowanie w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami zwykle jest takie samo jak dawkowanie u osób dorosłych. Zalecany czas trwania leczenia jest również taki sam jak u osób dorosłych. Dzieci w wieku od 2 mies. do 12 lat o mc. ≤40 kg: dawka 50 mg/kg mc. podanie iv., 3 razy na dobę. Dostępne dane kliniczne dotyczące niemowląt i dzieci nie pozwalają na zalecenie stosowania cefepimu w monoterapii. Czas trwania leczenia jest taki sam jak u osób dorosłych i zwykle wynosi od 7 do 10 dni, chociaż w przypadku cięższych zakażeń może być konieczne dłuższe leczenie. W przypadku leczenia epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią zwykle czas trwania leczenia nie powinien być krótszy niż 7 dni lub do ustąpienia neutropenii. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. Cefepim jest wydalany przez nerki wyłącznie na drodze filtracji kłębuszkowej. W związku z tym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (przesączanie kłębuszkowe <50 ml/min) należy dostosować dawkowanie, aby zrekompensować mniejszą szybkość wydalania przez nerki. W celu ustalenia dawki podtrzymującej należy ocenić filtrację kłębuszkową. Zalecane dawkowanie: dawka normalna: 1 g, 2 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 1 g, raz na dobę; CCr 29-11 ml/min: 500 mg, raz na dobę; CCr ≤10 ml/min: 250 mg, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna: 2 g, 2 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 2 g, raz na dobę; CCr 29-11 ml/min: 1 g, raz na dobę; CCr ≤10 ml/min: 500 mg, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna: 2 g, 3 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 1 g, 3 razy na dobę; CCr 29-11 ml/min: 1 g, 2 razy na dobę; CCr ≤10 ml/min: 1 g, raz na dobę; hemodializa: dawka nasycająca: 1 g następnie 500 mg raz na dobę (w dniach, w których odbywa się dializa, lek należy podawać po jej zakończeniu); dawka normalna : 50 mg/kg mc., 3 razy na dobę: CCr 50-30 ml/min: 25 mg/kg mc., 3 razy na dobę; CCr 29-11 ml/min: 25 mg/kg mc., 2 razy na dobę; CCr ≤10 ml/min: 25 mg/kg mc., raz na dobę. Jeżeli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny w surowicy, do oszacowania CCr można zastosować wzór Cockcrofta i Gaulta. U pacjentów poddawanych hemodializie właściwości farmakokinetyczne cefepimu wskazują na konieczność zmniejszenia dawki. Pacjenci ci muszą otrzymać dawkę nasycającą 1 g w pierwszej dobie leczenia, a następnie 500 mg w kolejnych dniach. Ok. 68% całkowitej ilości cefepimu obecnego w organizmie zostaje wydalone w ciągu 3 h dializy. W dniach dializy cefepim należy podać po zakończeniu dializy. Jeśli to możliwe, cefepim należy podawać zawsze o tej samej porze dnia. Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim można podawać w dawkach zalecanych pacjentom z prawidłową czynnością nerek, ale co 48 h. Sposób podania. Lek można podawać dożylnie (iv.) w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym od 3 do 5 min lub w infuzji trwającej 30 min, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym (im.). Sporządzony roztwór jest klarowny i praktycznie nie zawiera widocznych cząstek.

Stosowanie antybiotyków β-laktamowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia encefalopatii (splątanie, zaburzenia świadomości, padaczka lub nieprawidłowe ruchy), zwłaszcza w przypadku przedawkowania i (lub) zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów alergii należy przerwać leczenie. Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, sporadycznie zakończone zgonem. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości u pacjenta reakcji nadwrażliwości na cefepim, β-laktamy lub inne leki. Częstość występowania reakcji krzyżowych między penicyliną a cefalosporynami wynosi 5-10%. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów uczulonych na penicylinę. Podczas podawania pierwszej dawki należy uważnie obserwować stan pacjenta. Nie należy stosować cefalosporyn u pacjentów z natychmiastową reakcją alergiczną na cefalosporyny w wywiadzie. W razie wątpliwości podczas podawania pierwszej dawki musi być obecny lekarz w celu leczenia ewentualnej reakcji anafilaktycznej. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub ze skłonnością do alergii. W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości może być konieczne podanie epinefryny lub rozpoczęcie innego odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Zgłaszano występowanie biegunki związanej z zakażeniem C. difficile. Może być to biegunka o ciężkim nasileniu, takim jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które może zagrażać życiu. Należy rozważyć możliwość wystąpienia zakażenia C. difficile u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie leczenia lub po leczeniu antybiotykami, gdyż przypadki zakażenia obserwowano do 2 mies. po zakończeniu leczenia. Takie zakażenie, rzadko występujące w przypadku stosowania cefalosporyn, wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i zastosowania odpowiedniej specyficznej antybiotykoterapii. W takim przypadku należy unikać podawania produktów sprzyjających zastojowi kału. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CCr ≤50 ml/min) lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonej szybkości eliminacji cefepimu oraz w celu zapobiegania reakcjom klinicznym spowodowanym wysokimi stężeniami antybiotyków w osoczu. Dawkę należy dostosować do stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustrojów wywołujących zakażenie. Stosowanie cefepimu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. W przypadku wystąpienia wtórnego zakażenia podczas leczenia należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z innymi potencjalnie nefrotoksycznymi antybiotykami (zwłaszcza aminoglikozydami) lub z silnymi lekami moczopędnymi. Ze względu na ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego cefepim nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że patogen jest już znany i wiadomo, że jest wrażliwy lub istnieje bardzo duże podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen będzie wrażliwy na działanie cefepimu.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Dorośli pacjenci i dzieci zazwyczaj dobrze tolerują leczenie lekiem Cefepime AptaPharma.

Działania niepożądane, które mogą wystąpić na skutek leczenia, wymieniono według częstości
występowania:

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż 1 osoby na 10)
- dodatni odczyn Coombsa (stosowany do badania przeciwciał przeciwko krwinkom czerwonym)

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
- zmniejszenie liczby krwinek czerwonych i (lub) stężenia hemoglobiny (niedokrwistość)
- zwiększenie liczby niektórych białych krwinek: leukocytów (eozynofilia)
- biegunka
- rozległa wysypka
- reakcja w miejscu infuzji
- zwiększenie aktywności fosfataz alkalicznych (enzymów)
- zwiększenie aktywności aminotransferaz (enzymów wątrobowych)
- zwiększone stężenie bilirubiny we krwi (bilirubinemia) 
- wydłużenie czasu krzepnięcia krwi (wydłużenie czasu protrombinowego i czasu częściowej
  tromboplastyny po aktywacji)

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób)
- zakażenie jamy ustnej wywołane przez niektóre mikroskopijne drożdżaki (kandydoza jamy ustnej)
- zwiększenie liczby niektórych białych krwinek: leukocytów (leukopenia)
- zwiększenie liczby niektórych białych krwinek: neutrofili (neutropenia)
- nieprawidłowo mała liczba płytek krwi (małopłytkowość)
- zapalenie spowodowane zakrzepem krwi blokującym żyłę po podaniu dożylnym (zapalenie żył i
  zakrzepowe zapalenie żył)
- nudności, wymioty
- swędzenie (świąd), pokrzywka, zaczerwienienie skóry (rumień),
- stan zapalny w miejscu infuzji
- ból i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (podanie dożylne lub domięśniowe)
- gorączka
- zwiększenie wskaźników czynności nerek (stężenie mocznika i (lub) kreatyniny we krwi)

Rzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 osób)
- zakażenia wywołane przez niektóre mikroskopijne drożdżaki (kandydoza)
- reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne)
- zatrzymanie płynu pod skórą lub w błonach śluzowych (obrzęk naczynioruchowy)
- ból głowy
- uczucie mrowienia i kłucia (parestezje)
- trudności w oddychaniu (duszność)
- zaparcie
- niewydolność nerek
- świąd narządów płciowych
- dreszcze

Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 osoby na 10 000)
- zapalenie pochwy (zakażenia pochwy)
- uogólniona ciężka reakcja alergiczna (silny dyskomfort ze spadkiem ciśnienia krwi) (wstrząs
  anafilaktyczny)
- drgawki, zaburzenia odczuwania smaku (zaburzenia smaku), zawroty głowy
- spadek ciśnienia krwi (niedociśnienie)
- zwiększenie średnicy naczyń krwionośnych (rozszerzenie naczyń)
- zapalenie jelit (zapalenie jelita grubego)
- zapalenie jelit z biegunką i (lub) bólem brzucha (rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego)
- ból brzucha
- owrzodzenia jamy ustnej
- zmniejszenie stężenia fosforu we krwi (zmniejszenie fosforemii)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość aplastyczna)
- rozpad krwinek czerwonych (niedokrwistość hemolityczna)
- znaczne zmniejszenie liczby niektórych białych krwinek: neutrofili (agranulocytoza)
- ciężkie zaburzenia neurologiczne zwane encefalopatią ze splątaniem, zmianami świadomości i
  przytomności, napadami drgawkowymi, nieprawidłowymi ruchami, śpiączką lub omamami,
  szczególnie w przypadku stosowania dużych dawek i (lub) zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza
  u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkty 2 i 3)
- ryzyko krwawienia
- ciężka choroba skóry zwana toksycznym martwiczym oddzielaniem się naskórka (powstawanie
  pęcherzy i łuszczenie się skóry)
- zapalne zaczerwienienie skóry, któremu towarzyszą pęcherze i gorączka (zespół Stevensa-
  Johnsona) 
- zaczerwienienie zapalne skóry (rumień wielopostaciowy)
- uszkodzenia nerek (nefropatia toksyczna)
- fałszywie dodatnie wyniki dla glukozy w moczu (fałszywie dodatni cukromocz)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

Jednoczesne stosowanie antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym może wpływać na działanie antybiotyków β-laktamowych. Opisywano liczne przypadki zwiększonej aktywności doustnych leków przeciwzakrzepowych u pacjentów otrzymujących antybiotyki. Czynnik zakaźny lub zapalny, a także wiek i stan ogólny pacjenta wydają się być czynnikami ryzyka. W tych okolicznościach trudno jest odróżnić patologię zakaźną od jej leczenia ze względu na występowanie zaburzeń równowagi INR. Jednak niektóre grupy antybiotyków są częściej zaangażowane, w szczególności fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Apta Medica Internacional d.o.o.
Likozarjeva ulica 6
1000 Ljubljana Slovenia
[email protected]
apta-medica.com/en/