Lortanda 2,5 mg tabletki powlekane

1 tabl. powl. zawiera 2,5 mg letrozolu. Preparat zawiera laktozę.

Lek przeciwnowotworowy - niesteroidowy inhibitor aromatazy - enzymu przekształcającego androgeny nadnerczowe do estronu i estradiolu. Wybiórcze zahamowanie aromatazy powoduje zahamowanie biosyntezy estrogenów w tkankach obwodowych i w tkance nowotworowej. Letrozol unieczynnia aromatazę poprzez kompetycyjne wiązanie się z hemem cytochromu P450 aromatazy, prowadząc do zmniejszenia biosyntezy estrogenów we wszystkich tkankach, w których jest obecny. U kobiet po menopauzie z zaawansowanym rakiem piersi, leczonych dobową dawką 0,1-5 mg, letrozol zmniejsza stężenie estradiolu, estronu i siarczanu estronu we krwi o 75-95% u wszystkich leczonych pacjentek w stosunku do wartości wyjściowych. Letrozol wykazuje dużą specyficzność w hamowaniu aktywności aromatazy w związku z czym, nie ma konieczności stosowania leczenia uzupełniającego glikokortykosteroidami czy mineralokortykoidami. Po podaniu doustnym letrozol jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność wynosi 99,9%). Obecność pokarmu nieznacznie zmniejsza szybkość wchłaniania leku, ale nie ma wpływu na biodostępność. Lek wiąże się z białkami osocza w ok. 60%. Główną drogą metabolizmu letrozolu jest redukcja do farmakologicznie nieaktywnego metabolitu - karbinolu, która przebiega przy udziale izoenzymów 3A4 i 2A6 cytochromu P-450. Jest wydalany głównie z moczem (ok. 90%), gdzie stwierdzono 6% dawki leku w postaci niezmienionej i 75% w postaci metabolitu. Pozostała część wydalana jest z kałem (ok. 3,8%). T_0,5 wynosi ok. 2 dni.

Leczenie uzupełniające inwazyjnego raka piersi we wczesnym stadium zaawansowania u kobiet po menopauzie, w którym stwierdzono obecność receptorów hormonalnych. Przedłużone leczenie uzupełniające hormonozależnego, inwazyjnego raka piersi po wcześniejszym standardowym leczeniu uzupełniającym tamoksyfenem trwającym 5 lat, u kobiet po menopauzie. Leczenie pierwszego rzutu zaawansowanego, hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Leczenie zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie naturalnej lub wywołanej sztucznie, leczonych uprzednio lekami o działaniu przeciwestrogenowym, u których wystąpił nawrót lub progresja choroby nowotworowej. Leczenie neoadjuwantowe HER-2-ujemnego raka piersi, z receptorami dla hormonów, u kobiet po menopauzie, u których chemioterapia nie jest odpowiednim leczeniem, a natychmiastowa operacja nie jest wskazana. Nie wykazano skuteczności letrozolu u pacjentek z rakiem piersi bez receptorów dla hormonów.

Nadwrażliwość na letrozol lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Stan endokrynologiczny przed menopauzą. Ciąża. Karmienie piersią.

Letrozol jest przeciwwskazany podczas ciąży i karmienia piersią. Letrozol należy stosować wyłącznie u kobiet, u których jednoznacznie potwierdzono, że są one po menopauzie. Z uwagi na doniesienia o wznowieniu czynności jajników u pacjentek podczas leczenia letrozolem mimo jednoznacznie stwierdzonego stanu pomenopauzalnego w chwili rozpoczynania terapii, lekarz powinien omówić z pacjentką odpowiednie metody antykoncepcji, gdy jest to konieczne. Letrozol wpływa na zmniejszenie produkcji estrogenów w wyniku hamowania aromatazy. U kobiet przed menopauzą hamowanie syntezy estrogenów prowadzi do zwrotnego zwiększenia stężenia gonadotropin (LH, FSH). Zwiększenie stężenia FSH stymuluje wzrost pęcherzyków i może indukować owulację.

Doustnie. Pacjentki dorosłe i w podeszłym wieku: zalecana dawka wynosi 2,5 mg raz na dobę. U pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi lub rakiem piersi z przerzutami leczenie należy prowadzić do czasu wystąpienia wyraźnej progresji procesu nowotworowego. W leczeniu uzupełniającym i przedłużonym leczeniu uzupełniającym, stosowanie preparatu należy kontynuować przez 5 lat lub do momentu nawrotu choroby nowotworowej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. W leczeniu uzupełniającym można również rozważyć zastosowanie schematu sekwencyjnego (letrozol przez 2 lata, a następnie tamoksyfen przez 3 lata). W terapii neoadjuwantowej leczenie letrozolem może być kontynuowane przez 4-8 mies. w celu uzyskania optymalnego zmniejszenia nowotworu. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, należy przerwać stosowanie preparatu i ustalić termin operacji i (lub) omówić z pacjentką dalsze możliwości leczenia. Szczególne grupy pacjentów. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży. U pacjentek z niewydolnością nerek, u których klirens kreatyniny jest ≥10 ml/min, nie jest konieczne dostosowanie dawki. Nie ma wystarczających danych dotyczących pacjentek z niewydolnością nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min. U pacjentek z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (A lub B w skali Childa-Pugha) nie ma konieczności dostosowania dawki. Brak wystarczających danych dotyczących pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Pacjentki z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (C w skali Childa-Pugha) wymagają ścisłego nadzoru. Sposób podawania. Lek należy przyjmować podczas posiłków lub niezależnie od posiłków.

U pacjentek, u których nie wiadomo, czy znajdują się w okresie pomenopauzalnym, przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie hormonu luteinizującego (LH), hormonu folikulotropowego (FSH) i (lub) estradiolu. Lek mogą otrzymywać wyłącznie kobiety po menopauzie. Nie badano stosowania letrozolu u wystarczającej liczby pacjentek z zaburzeniami czynności nerek z CCr mniejszym niż 10 ml/min; przed podaniem leku należy dokładnie rozważyć u tych pacjentek potencjalny stosunek ryzyka do korzyści. Należy ściśle kontrolować leczenie u pacjentek z ciężką niewydolnością wątroby (C wg Child-Pugh), ze względu na zwiększone stężenie leku we krwi i wolniejszą eliminację letrozolu z organizmu. Pacjentki, u których stwierdzono w wywiadzie osteoporozę i (lub) złamania, lub które są w grupie zwiększonego ryzyka osteoporozy, powinny mieć, przed rozpoczęciem leczenia uzupełniającego lub przedłużonego leczenia uzupełniającego, wykonane densytometryczne badanie gęstości kości oraz powinny być monitorowane podczas leczenia letrozolem i po zakończeniu leczenia. Jeśli jest to właściwe, należy wprowadzić leczenie lub profilaktykę osteoporozy i starannie je monitorować. W terapii uzupełniającej można również rozważyć schemat leczenia sekwencyjnego (2 lata leczenia letrozolem, a następnie 3 lata leczenia tamoksyfenem) w zależności od profilu bezpieczeństwa u danej pacjentki. Może wystąpić zapalenie i zerwanie (rzadko) ścięgna. Należy starannie kontrolować stan zdrowia pacjentek i zastosować odpowiednie środki (np. unieruchomienie) dotyczące zajętego ścięgna. Należy unikać równoczesnego stosowania letrozolu z tamoksyfenem, innymi lekami przeciwestrogenowymi lub preparatami zawierającymi estrogeny, ponieważ substancje te mogą osłabiać działanie farmakologiczne letrozolu. Lek zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentek z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy, że uznaje się go a „wolny od sodu”.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Większość działań niepożądanych ma małe do umiarkowanego nasilenie i ustępuje zwykle po kilku
dniach lub tygodniach leczenia.

Niektóre z tych działań, jak na przykład uderzenia gorąca, utrata włosów lub krwawienia z pochwy
mogą być spowodowane brakiem estrogenów w organizmie.

Nie należy niepokoić się po przeczytaniu przedstawionych poniżej działań niepożądanych. Możliwe,
że żadne z nich nie wystąpi.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie

Rzadko lub niezbyt często występujące działania niepożądane (tj. mogą wystąpić u 1 do 100 na
10 000 pacjentek)
- osłabienie, porażenie lub utrata czucia w którejkolwiek części ciała (szczególnie w rękach i
  nogach), utrata koordynacji, nudności, zaburzenia mowy lub oddychania (objawy zaburzeń
  czynności mózgu, np. udaru),
- nagły, silny ból w klatce piersiowej (objaw zaburzeń czynności serca),
- trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej, omdlenie, szybkie bicie serca, zasinienie
  skóry lub nagły ból ręki, nogi lub stopy (objawy powstania zakrzepu krwi),
- obrzęk i zaczerwienienie wzdłuż żyły, która jest niezwykle wrażliwa i boli przy dotyku,
- wysoka gorączka, dreszcze lub owrzodzenie jamy ustnej z powodu zakażeń (brak białych
  krwinek),
- ciężkie, utrzymujące się niewyraźne widzenie.
Jeśli wystąpią którekolwiek z wymienionych powyżej objawów, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.

W przypadku wystąpienia wymienionych poniżej objawów podczas stosowania leku Lortanda, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem.
- obrzęk, głównie twarzy i gardła (objawy reakcji alergicznej),
- zażółcenie skóry oraz oczu, nudności, utrata apetytu, ciemno zabarwiony mocz (objawy
  zapalenia wątroby),
- wysypka, zaczerwienienie skóry, pęcherze na wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie
  skóry, gorączka (objawy zaburzeń skóry).

Niektóre działania niepożądane występują bardzo często. Te działania niepożądane mogą wystąpić
u więcej niż 10 na 100 pacjentek.
- uderzenia gorąca,
- zwiększenie stężenia cholesterolu (hipercholesterolemia),
- uczucie zmęczenia,
- nasilone pocenie,
- bóle kości i stawów (artralgia).
W razie nasilenia się któregokolwiek z wymienionych powyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Niektóre działania niepożądane występują często. Te działania niepożądane mogą wystąpić u 1 do
10 na 100 pacjentek.
- kołatanie serca, przyspieszenie akcji serca,
- sztywność stawów (zapalenie stawów),
- ból w klatce piersiowej,
- wysypka skórna,
- ból głowy,
- zawroty głowy,
- ogólne złe samopoczucie (uczucie ogólnego rozbicia),
- zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności, wymioty, niestrawność, zaparcia, biegunka,
- zwiększenie lub utrata apetytu,
- bóle mięśni,
- utrata gęstości lub masy kości (osteoporoza) prowadzące w niektórych przypadkach do
  złamań kości (patrz również „Kontrola podczas stosowania leku Lortanda” w punkcie 3),
- obrzęki ramion, rąk, stóp, kostek,
- depresja,
- zwiększenie masy ciała,
- utrata włosów,
- podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie),
- bóle brzucha,
- suchość skóry,
- krwawienie z pochwy.
W razie nasilenia się któregokolwiek z wymienionych powyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Niektóre działania niepożądane występują niezbyt często. Działania te mogą wystąpić u 1 do 10 na
1000 pacjentek.
- zaburzenia nerwowe, takie jak: lęk, nerwowość, drażliwość, ospałość, zaburzenia pamięci,
  senność, bezsenność,
- ból lub uczucie palenia dłoni lub nadgarstka (zespół cieśni nadgarstka),
- zaburzenia czucia, szczególnie dotyku,
- zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, podrażnienie oczu,
- zaburzenia skóry, np. jak świąd (pokrzywka),
- zażółcenie skóry i oczu,
- wysokie stężenie bilirubiny we krwi (produkt rozpadu krwinek czerwonych),
- upławy lub suchość pochwy,
- ból piersi,
- gorączka,
- zwiększone pragnienie, zaburzenia smaku, suchość w ustach,
- suchość błon śluzowych,
- zmniejszenie masy ciała,
- zakażenia dróg moczowych, częste oddawanie moczu,
- kaszel,
- zwiększenie aktywności enzymów,
- zapalenie ścięgna (tkanki miękkiej łączącej mięśnie i kości).

Działania niepożądane występujące rzadko
- zerwanie ścięgna (tkanki miękkiej łączącej mięśnie i kości).

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania
- palec zatrzaskujący, stan, w którym palec lub kciuk pozostaje w zgiętej pozycji.

W razie nasilenia się któregokolwiek z wymienionych powyżej objawów należy powiedzieć o tym
lekarzowi.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: [email protected]
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Letrozol jest częściowo metabolizowany z udziałem CYP2A6 i CYP3A4. Cymetydyna, słaby, niespecyficzny inhibitor enzymów CYP450 nie miała wpływu na stężenia letrozolu w osoczu. Wpływ silnych inhibitorów CYP450 nie jest znany. Dotychczas brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania letrozolu w skojarzeniu z estrogenami oraz innymi lekami przeciwnowotworowymi (z wyjątkiem tamoksyfenu). Tamoksyfen, inne leki przeciwestrogenowe lub preparaty zawierające estrogeny mogą osłabiać działanie farmakologiczne letrozolu. Wykazano ponadto, że równoczesne podawanie tamoksyfenu i letrozolu znacząco zmniejsza stężenie letrozolu w osoczu. Należy unikać równoczesnego stosowania letrozolu z tamoksyfenem, innymi lekami przeciwestrogenowymi lub estrogenami. W warunkach in vitro letrozol hamuje aktywność izoenzymów 2A6 i umiarkowanie 2C19 cytochromu P450, jednakże znaczenie kliniczne tego działania nie jest znane. Dlatego należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leków, które są eliminowane głównie przez wyżej wymienione izoenzymy i które mają wąski indeks terapeutyczny (np. fenytoina, klopidogrel).

Krka Polska Sp. z o.o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa
22-573-75-00
[email protected]
www.krka-polska.pl