Metronidazole B. Braun 5 mg/ml roztwór do infuzji

1 ml roztworu zawiera 5 mg metronidazolu. 1 ml roztworu zawiera 7,4 mg chlorku sodu i 1,5 mg disodu fosforanu dwunastowodnego; 100 ml roztworu zawiera 14 mmol sodu i 13 mmol chloru.

Metronidazole

Chemioterapeutyk, pochodna 5-nitroimidazolu o działaniu przeciwpierwotniakowym i przeciwbakteryjnym. Powszechnie wrażliwe gatunki: beztlenowe - Bacteroides fragilis, Clostridioides difficile, Clostridium perfringens (tylko dla pacjentów uczulonych na penicylinę), Fusobacterium spp., Peptoniphilus spp., Peptostreptococcus spp., Porphyromonas spp., Prevotella spp., Veillonella spp.; inne drobnoustroje - Entamoeba histolytica, Giardia lamblia, Trichomonas vaginalis. Gatunki, których oporność nabyta może stanowić problem: Helicobacter pylori (wskaźnik oporności u pacjentów leczonych wcześniej tylko raz wynosi ≥50%). Mikroorganizmy samoistnie oporne: wszystkie bezwzględne tlenowce, Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Enterobacteriaceae, Haemophilus spp. Biodostępność wynosi 100%. Po wstrzyknięciu metronidazol jest w znacznym stopniu dystrybuowany do tkanek organizmu. Występuje w większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym w żółci, kościach, ropniach mózgu, płynie mózgowo-rdzeniowym, wątrobie, ślinie, nasieniu i wydzielinach pochwy, osiągając stężenia podobne do stężeń w osoczu. Przenika też przez łożysko i do mleka kobiecego w stężeniach odpowiadających stężeniom w surowicy krwi. Wiązanie z białkami wynosi poniżej 20%. Metronidazol jest metabolizowany w wątrobie; głównym metabolitem w osoczu jest metabolit hydroksylowy, natomiast w moczu - metabolit kwasowy. Około 80% substancji wydalane jest z moczem, przy czym mniej niż 10% w postaci niezmienionej. Niewielkie ilości wydalane są przez wątrobę. T_0,5 wynosi 8 h (6-10 h).

Leczenie i zapobieganie rozwojowi zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie metronidazolu (głównie bakterie beztlenowe). Metronidazol jest wskazany w leczeniu następujących chorób u dorosłych i dzieci: zakażenia ośrodkowego układu nerwowego (np. ropień mózgu, zapalenie opon mózgowych), zakażenia płuc i opłucnej (np. martwicze zapalenie płuc, zachłystowe zapalenie płuc, ropień płuca), zapalenia wsierdzia, zakażenia układu pokarmowego i jamy brzusznej (np. zapalenie otrzewnej, ropień wątroby, zakażenia po zabiegach chirurgicznych okrężnicy lub odbytnicy, choroby ropne jamy brzusznej i miednicy), zakażenia ginekologiczne (np. zapalenie błony śluzowej macicy, stany po histerektomii lub cesarskim cięciu, gorączka połogowa, poronienie septyczne), zakażenia uszu, nosa, gardła, zębów, jamy ustnej, szczęki (np. angina Plaut-Vincenta), zakażenia kości i stawów (np. zapalenie kości i szpiku), zgorzel gazowa, posocznica z zakrzepowym zapaleniem żył. W zakażeniu mieszanym bakteriami beztlenowymi i tlenowymi, oprócz metronidazolu należy zastosować antybiotyk odpowiedni do leczenia zakażeń bakteriami tlenowymi. Stosowanie zapobiegawcze jest zawsze wskazane przed zabiegami o wysokim ryzyku zakażenia bakteriami beztlenowymi (zabiegi ginekologiczne i w obrębie jamy brzusznej). Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego użycia środków przeciwbakteryjnych.

Nadwrażliwość na metronidazol lub inne pochodne nitroimidazolu lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Bezpieczeństwo stosowania metronidazolu w ciąży nie zostało w wystarczającym stopniu dowiedzione. W szczególności sprzeczne są dane dotyczące stosowania preparatu we wczesnym okresie ciąży. Niektóre badania wykazały zwiększoną liczbę zaburzeń rozwojowych. W I trymestrze ciąży preparat można stosować wyłącznie w celu leczenia zakażeń zagrażających życiu, o ile nie ma bezpieczniejszej alternatywy. W II i III trymestrze, preparat można stosować w leczeniu innych zakażeń, jeśli oczekiwane korzyści znacznie przewyższają potencjalne zagrożenia. Ponieważ metronidazol jest wydzielany z mlekiem, podczas leczenia należy przerwać karmienie piersią. Po zakończeniu leczenia metronidazolem karmienia piersią nie należy wznawiać przed upływem 2 do 3 dni, z powodu przedłużonego T_0,5 metronidazolu. Jedynie podczas badań na zwierzętach wskazano potencjalnie negatywny wpływ metronidazolu na układ rozrodczy u samców przy podawaniu dużych dawek znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka.

Dożylnie. Dawkę ustala się indywidualnie, zgodnie z wiekiem, masą ciała, rodzajem i ciężkością choroby oraz reakcją pacjenta na leczenie. Leczenie zakażeń wywołanych przez bakterie beztlenowe. Dorośli i młodzież: zwykle podaje się dawkę 1500 mg w 1. dniu leczenia, a następnie 1000 mg w pojedynczej dawce w dniach kolejnych. Alternatywnie można podawać 500 mg co 8 h. Na początku leczenia można zastosować dawkę nasycającą 15 mg/kg mc., jeżeli istnieją do tego wskazania medyczne. Czas trwania leczenia zależy od jego skuteczności. W większości przypadków leczenie trwające 7 dni okazuje się wystarczające. Jeżeli istnieją wskazania kliniczne, leczenie można przedłużyć. Dzieci >8 tyg. do 12 lat: zazwyczaj dawka dobowa wynosi 20-30 mg/kg mc./dobę, podawane w jednej dawce lub podzielone na dawki 7,5 mg/kg mc./8 h. Dawkowanie można zwiększyć do 40 mg/kg mc., w zależności od ciężkości zakażenia. Dzieci <8 tyg.: 15 mg/kg mc. w postaci jednorazowej dawki dobowej lub podzielone na dawki 7,5 mg/kg mc. co 12 h. U noworodków <40 tyg. wieku ciążowego: do kumulacji metronidazolu może dojść w 1. tyg. życia, dlatego po kilkudniowym leczeniu zaleca się monitorowanie stężenia metronidazolu w surowicy. Leczenie u dzieci trwa zwykle 7 dni. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym spowodowanym przez bakterie beztlenowe. Dorośli i młodzież: 500 mg, podawanie należy zakończyć ok. 1 h przed zabiegiem; dawkę należy powtórzyć po 8 h i po 16 h. Dzieci <12 lat: 20-30 mg/kg mc. w postaci pojedynczej dawki podanej 1-2 h przed zabiegiem chirurgicznym. Noworodki <40 tyg. wieku ciążowego: 10 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością wątroby, T_0,5 w surowicy i klirens osoczowy są wydłużone, dlatego pacjentom z ciężką chorobą wątroby należy podawać mniejsze dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek zmniejszenie dawki nie jest konieczne. U pacjentów poddawanych hemodializie należy zaplanować standardową dawkę metronidazolu po zabiegach hemodializy, w dniach dializowania, aby zrekompensować jego utratę w trakcie procedury. Sposób podania. Podawać dożylnie, w postaci powolnej infuzji, maks. 100 ml, nie krócej niż przez 20 min, zwykle przez ponad 1 h. Preparat można także rozcieńczyć przed dożylnym podaniem w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy. Antybiotyki stosowane jednocześnie należy podawać oddzielnie.

U pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby lub zaburzeniami tworzenia krwinek (np. granulocytopenią) dożylną infuzję roztworu metronidazolu należy stosować tylko w przypadkach, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne zagrożenia. Również, ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby, należy stosować metronidazolu u pacjentów z czynnymi lub przewlekłymi ciężkimi chorobami obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego jedynie w przypadku, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne zagrożenia. U pacjentów otrzymujących metronidazol obserwowano występowanie napadów padaczkowych, mioklonii i neuropatii obwodowej, z których ta ostatnia charakteryzowała się głównie drętwieniem lub parestezją kończyn. Pojawienie się nieprawidłowych objawów neurologicznych wymaga natychmiastowej oceny stosunku korzyści do ryzyka dalszego podawania preparatu. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny) leczenie preparatem należy natychmiast przerwać. Wykwalifikowany personel medyczny powinien rozpocząć odpowiednie leczenie doraźne. Ciężka przedłużająca się biegunka, pojawiająca się podczas leczenia lub w kolejnych tygodniach, może być spowodowana rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego (w większości przypadków wywołanego przez Clostridium difficile); nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Czas trwania leczenia metronidazolem lub lekami zawierającymi inne nitroimidazole nie powinien przekroczyć 10 dni. Leczenie można przedłużyć wyłącznie w szczególnych przypadkach, jeśli to bezwzględnie konieczne, kontrolując stan kliniczny oraz wyniki badań laboratoryjnych. Powtórne leczenie należy w miarę możliwości ograniczyć do szczególnych przypadków. Ograniczeń tych należy ściśle przestrzegać, ponieważ nie można wykluczyć mutagennego działania metronidazolu i ponieważ w badaniach na zwierzętach zaobserwowano zwiększone występowanie niektórych rodzajów nowotworów. Wydłużony czas leczenia metronidazolem może łączyć się z hamowaniem czynności szpiku, co prowadzi do zaburzenia tworzenia się krwinek. Należy stale monitorować liczbę krwinek podczas wydłużonego leczenia. Szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia metronidazolem lub u pacjentów z obniżoną odpornością mogą wystąpić zaburzenia równowagi prawidłowej flory (przerost grzybów/bakterii) i możliwe nadkażenia. Ciężkie skórne działania niepożądane. W związku ze stosowaniem metronidazolu zgłaszano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa i Johnsona (SJS), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) i ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP). Objawy mogą być ciężkie i potencjalnie zagrażające życiu. Jeśli wystąpią objawy podmiotowe lub przedmiotowe SCAR, należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie metronidazolu i wdrożyć odpowiednie leczenie. Hepatotoksyczność u pacjentów z zespołem Cockayne`a. Po rozpoczęciu leczenia metronidazolem w postaci do podawania ogólnoustrojowego u pacjentów z zespołem Cockayne`a, odnotowano przypadki ciężkiej hepatotoksyczności lub ostrej niewydolności wątroby, w tym o bardzo szybkim przebiegu, zakończone zgonem. W tej grupie pacjentów nie należy stosować metronidazolu, chyba że uzna się, że korzyści przewyższają ryzyko oraz jeśli alternatywne sposoby leczenia nie są dostępne. Przed rozpoczęciem terapii, a także w trakcie jej trwania oraz po jej zakończeniu należy wykonać testy wątrobowe, aby upewnić się, że czynność wątroby mieści się w granicach normy lub że został osiągnięty poziom wartości początkowych. Jeśli parametry czynności wątroby będą znacznie podwyższone, należy zaprzestać stosowania leku. Pacjentom z zespołem Cockayne`a należy doradzić, aby natychmiast przerwali przyjmowanie metronidazolu oraz zgłosili swojemu lekarzowi wszelkie objawy, mogące świadczyć o uszkodzeniu wątroby. Substancje pomocnicze. Preparat zawiera 322 mg sodu/100 ml, co odpowiada 0,16% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Działania niepożądane występują zwykle przy wysokich dawkach lub długotrwałym stosowaniu.
Do opisania częstości występowania działań niepożądanych stosuje się następujące terminy:
bardzo często: dotyczy więcej niż 1 na 10 pacjentów
często: dotyczy 1 do 10 na 100 pacjentów
niezbyt często: dotyczy 1 do 10 na 1000 pacjentów
rzadko: dotyczy 1 do 10 z 10 000 pacjentów
bardzo rzadko: dotyczy mniej niż 1 na 10 000 pacjentów
częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

W przypadku wystąpienia poniżej wymienionych objawów, należy przerwać stosowanie leku
Metronidazole B. Braun 5 mg/ml i natychmiast skontaktować się z lekarzem:

Rzadko:
- Ciężka uporczywa biegunka (która może być objawem ciężkiego zakażenia jelit o nazwie
  rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego).
- Ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości, aż do wstrząsu alergicznego.

Bardzo rzadko:
- Podczas leczenia może dojść do zmniejszenia liczby białych krwinek i płytek krwi (granulocytopenia,
  agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia). Przy długotrwałym stosowaniu konieczne jest
  regularne kontrolowanie morfologii krwi.
- Zapalenie wątroby, żółtaczka, zapalenie trzustki (odosobnione przypadki).
- Zaburzenia czynności mózgu, brak koordynacji.

Częstość nieznana:
- Łagodne do umiarkowanych reakcje nadwrażliwości, obejmujące obrzęk twarzy, ust, gardła i (lub)
  języka (obrzęk naczynioruchowy).
- Przymus patrzenia w jedną stronę, uszkodzenie lub zapalenie nerwów w oczach.
- Zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia), ciężka anemia (niedokrwistość aplastyczna).
- Napady padaczkowe, zaburzenia nerwów, takie jak drętwienie, ból, odczuwanie jakby dotyku futra lub
  mrowienie rak i nóg.
- Zapalenie mózgu niespowodowane przez bakterie (aseptyczne zapalenie opon mózgowych).
- Ostra niewydolność wątroby u pacjentów z zespołem Cockayne''a (patrz punkt 2 „Ostrzeżenia i środki
  ostrożności”).
- Zaburzenia słuchu, utrata słuchu.
- Dzwonienie w uszach (szumy uszne).
- Wysypka skórna, pęcherze, gorączka lub inne objawy reakcji nadwrażliwości.
- Czerwonawe, niewyniosłe, miejscowe lub okrągłe plamy na tułowiu, często z centralnymi pęcherzami,
  łuszczeniem się skóry, owrzodzeniami jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te
  ciężkie wysypki skórne mogą być poprzedzone gorączką i objawami grypopodobnymi (zespół
  Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka).
- Rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała i powiększone węzły chłonne (zespół DRESS lub zespół
  nadwrażliwości na lek).
- Czerwona, łuszcząca się, rozległa wysypka z guzkami pod skórą i pęcherzami, której towarzyszy
  gorączka. Objawy pojawiają się zwykle po rozpoczęciu leczenia (ostra uogólniona osutka krostkowa).

Inne działania niepożądane
Często:
Nadkażenia grzybicze i bakteryjne.

Niezbyt często:
- Ciemny kolor moczu (spowodowany przez metabolit metronidazolu).

Rzadko:
- Zmiany w EKG.

Bardzo rzadko:
- Zaburzenia psychotyczne, w tym stany splątania, omamy.
- Ból głowy, zawroty głowy, senność, gorączka, zaburzenia widzenia i poruszania się, zaburzenia
  wymowy, drgawki.
- Zaburzenia widzenia, np. podwójne widzenie, krótkowzroczność.
- Zaburzenia czynnościowe wątroby (takie jak zwiększona aktywność niektórych enzymów
  i zwiększone stężenie bilirubiny).
- Alergiczne reakcje skórne, np. swędzenie, pokrzywka.
- Bóle mięśni i stawów.

Częstość nieznana:
- Wymioty, mdłości, biegunka, zapalenie języka lub jamy ustnej, odbijanie i gorzki smak w ustach,
  metaliczny smak, ucisk nad żołądkiem, obłożony język.
- Trudności z przełykaniem.
- Anoreksja.
- Smutny (depresyjny) nastrój.
- Senność lub bezsenność, nagłe skurcze mięśni.
- Zaczerwienienie i swędzenie skóry (rumień wielopostaciowy).
- Podrażnienie ściany żył (nawet do zapalenia żył i zakrzepicy) po podaniu dożylnym, osłabienie,
  gorączka.

Postępowanie doraźne w razie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego
W razie uporczywej, nasilonej biegunki należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza, gdyż może ona
być spowodowana przez rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, poważną chorobę, która wymaga
natychmiastowego leczenia. Lekarz przerwie leczenie metronidazolem i zapewni odpowiednie leczenie.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza gdy metronidazol był podawany razem z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT. Podczas jednoczesnego stosowania metronidazolu i amiodaronu lub cyprofloksacyny zaobserwowano, odpowiednio, wydłużenie odstępu QT i torsades de pointes. W przypadku stosowania amiodaronu lub cyprofloksacyny łącznie z metronidazolem może być konieczne monitorowanie odstępu QT za pomocą EKG. Jeżeli pacjent jest leczony ambulatoryjnie, należy go poinformować, że powinien zgłosić się do lekarza w przypadku zaobserwowania takich objawów, jak zawroty głowy, kołatanie serca czy omdlenie, mogących świadczyć o wystąpieniu torsade de pointes. Fenobarbital może zwiększyć tempo metabolizmu metronidazolu w wątrobie, skracając T_0,5 w osoczu do 3 h. Jednoczesne podawanie busulfanu z metronidazolem może znacząco zwiększyć stężenie busulfanu w osoczu krwi - należy unikać jednoczesnego podawania ze względu na możliwość wystąpienia dużej toksyczności i śmiertelności związanej ze wzrostem stężenia busulfanu w osoczu. Metronidazol może zahamować metabolizm karbamazepiny, co może doprowadzić do zwiększenia stężenia karbamazepiny w osoczu. Jednoczesne podawanie cymetydyny może w pojedynczych przypadkach spowolnić eliminację metronidazolu z organizmu, zwiększając jego stężenie w surowicy. Jednoczesne leczenie metronidazolem może nasilać przeciwkrzepliwe działanie pochodnych kumaryny i zwiększać ryzyko krwawienia, będącego skutkiem słabszego metabolizmu w wątrobie. Może wystąpić konieczność skorygowania dawki antykoagulantu. W trakcie równoczesnej terapii cyklosporyną i metronidazolem występuje ryzyko wyższego stężenia cyklosporyny w surowicy - konieczne jest częste monitorowanie stężenia cyklosporyny i kreatyniny. Jednoczesne podawanie disulfiramu może powodować stan splątania, a nawet reakcje psychotyczne - należy unikać łącznego podawania. Metronidazol hamuje metabolizm podawanego jednocześnie fluorouracylu, tzn. zwiększa stężenie fluorouracylu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu metronidazolu z solami litu, ponieważ metronidazol podwyższa stężenie litu. Substancje zmieniające florę układu pokarmowego (np. antybiotyki) mogą obniżać biodostępność doustną kwasu mykofenolowego. Zaleca się przeprowadzenie dokładniejszych badań laboratoryjnych i klinicznych w celu uzyskania dowodu na osłabione immunosupresyjne działanie kwasu mykofenolowego przy badaniach klinicznych i przesiewowych w trakcie jednoczesnej terapii lekami przeciwko zakażeniom. Metronidazol hamuje metabolizm jednocześnie podawanej fenytoiny, a zatem stężenie fenytoiny w osoczu wzrasta. Z drugiej strony skuteczność metronidazolu jest mniejsza przy równoczesnym podawaniu fenytoiny. Jednoczesne podawanie z metronidazolem może spowodować zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi. Proponowany mechanizm polega na blokowaniu metabolizmu takrolimusu w wątrobie, za pośrednictwem CYP3A4. Należy systematycznie sprawdzać stężenie takrolimusu we krwi i czynność nerek oraz odpowiednio korygować dawkowanie, w szczególności po rozpoczęciu lub zakończeniu terapii metronidazolem u pacjentów, u których doszło do stabilizacji stanu w wyniku terapii takrolimusem. Podczas leczenia metronidazolem należy unikać spożywania alkoholu, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub wymioty (działanie podobne do disulfiramu).

Aesculap Chifa Sp. z o.o.
ul. Tysiąclecia 14
64-300 Nowy Tomyśl
61-442-01-00
[email protected]
www.bbraun.pl