Recarbrio 500 mg+500 mg+250 mg proszek do sporządzenia roztworu do infuzji

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu w postaci imipenemu jednowodnego, 500 mg cylastatyny w postaci soli sodowej cylastatyny i 250 mg relebaktamu w postaci relebaktamu jednowodnego. Preparat zawiera sód - 37,5 mg (1,65 mmol)/fiolkę.

Lek przeciwbakteryjny, połączenie karbapenemu z cylastatyną, która zmniejsza metabolizm nerkowy imipenemu oraz z relebaktamem - nie-beta-laktamowym inhibitorem beta-laktamaz klasy A i C wg klasyfikacji Amblera, w tym karbapenemazy klasy A wytwarzanej przez bakterie z gatunku Klebsiella pneumoniae (KPC) i beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL), oraz beta-laktamaz klasy C (typu AmpC), w tym cefalosporynazy wytwarzanej przez bakterie z rodzaju Pseudomonas (PDC). Relebaktam nie hamuje aktywności enzymów klasy B (metalo-beto-laktamazy) ani karbapenemazy klasy D. We wskazaniu - szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną - wykazano skuteczność wobec drobnoustrojów Gram-ujemnych: Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens. Badania in vitro sugerują, że następujące patogeny wykazywałyby wrażliwość na imipenem i relebaktam przy braku nabytych mechanizmów oporności: tlenowe drobnoustroje Gram-ujemne - Acinetobacter calcoaceticus-baumannii complex, Citrobacter spp. (w tym C. freundii i C. koseri), Enterobacter spp. (w tym E. asburiae i E. cloacae), Escherichia coli, Klebsiella spp. (w tym K. aerogenes, K. oxytoca i K. pneumoniae), Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens; beztlenowe drobnoustroje Gram-ujemne - Bacteroides spp. (w tym B. fragilis), Fusobacterium spp. (w tym F. nucleatum i F. necrophorum), Prevotella spp. (w tym P. melaninogenica, P. bivia i P. buccae); tlenowe drobnoustroje Gram-dodatnie - Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus (wyłącznie izolaty wrażliwe na metycylinę), Streptococcus viridans (w tym S. anginosus i S. constellatus). Badania in vitro wskazują, że następujące gatunki nie są wrażliwe na imipenem i relebaktam: tlenowe drobnoustroje Gram-ujemne - Legionella spp., Stenotrophomonas maltophilia. Imipenem i cylastatyna wiążą się z białkami ludzkiego osocza, odpowiednio, w ok. 20% i 40%. Relebaktam wiąże się z białkami ludzkiego osocza w ok. 22% niezależnie od stężenia. Przenikanie do płynu pokrywającego nabłonek pęcherzyków płucnych (ELF) wyrażone jako wskaźnik całkowitego stężenia w ELF do stężenia niezwiązanego imipenemu i relebaktamu w osoczu wynosi, odpowiednio, 55% i 54%. Imipenem podawany pojedynczo jest metabolizowany w nerkach przy udziale dehydropeptydazy-I, przez co niewielka ilość imipenemu jest wydalana z ludzkim moczem (średnio 15-20% dawki). Cylastatyna, inhibitor tego enzymu, skutecznie zapobiega jego metabolizmowi w nerkach, w związku z czym podczas jednoczesnego podawania imipenemu i cylastatyny uzyskiwane jest wystarczające stężenie imipenemu (ok. 70% dawki) w moczu, aby możliwe było działanie przeciwbakteryjne. Cylastatyna jest wydalana głównie z moczem w postaci niezmienionej (ok. 70-80% dawki), a 10% dawki jest wydalane w postaci metabolitu N-acetylowego, który wykazuje działanie hamujące aktywność dehydropeptydazy porównywalne do macierzystego leku. Relebaktam jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (ponad 90% dawki) i jest metabolizowany w minimalnym zakresie. Relebaktam w postaci niezmienionej był jedynym związanym z lekiem składnikiem wykrytym w ludzkim osoczu. Imipenem, cylastatyna i relebaktam są wydalane głównie przez nerki. T_0,5 imipenemu i cylastatyny wynosi ok. 1 h, a T_0,5 relebaktamu wynosi ok. 1,7 h.

Lek jest wskazany do stosowania u osób dorosłych oraz u dzieci od czasu narodzin i u młodzieży: w leczeniu szpitalnego zapalenia płuc (HAP), w tym zapalenia płuc związanego z wentylacją mechaniczną (VAP); w leczeniu bakteriemii, gdy stwierdzono lub podejrzewa się, że występuje ona w związku ze zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną; w leczeniu zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne z ograniczonymi możliwościami leczenia. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na jakikolwiek inny antybiotyk z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na jakiekolwiek inne antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny, cefalosporyny lub monobaktamy).

Lek można stosować w o kresie ciąży wyłącznie kiedy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko dla płodu. Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania imipenemu, cylastatyny lub relebaktamu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję u małp. Badania na zwierzętach z relebaktamem nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Imipenem i cylastatyna przenikają do mleka matki w małych ilościach. Nie wiadomo, czy relebaktam przenika do mleka ludzkiego. Na podstawie dostępnych danych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie relebaktamu do mleka szczurów. Nie można wykluczyć zagrożenia dla karmionych piersią noworodków/dzieci. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną lub relebaktamu na płodność.

Dożylnie. Zaleca się, aby lek stosować w leczeniu zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne u pacjentów z ograniczonymi możliwościami leczenia wyłącznie po konsultacji z lekarzem mającym odpowiednie doświadczenie w leczeniu chorób zakaźnych. Dorośli z CCr ≥90 ml/min. Szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną (włącznie z bakteriemią, gdy stwierdzono lub podejrzewa się, że występuje ona w związku ze szpitalnym zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną). 500 mg/500 mg/250 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam) co 6 h, czas trwania infuzji - 30 min, czas trwania leczenia - 7 do 14 dni. U pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną i CCr >250 ml/min oraz u pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej (cIAI) lub powikłanymi zakażeniami układu moczowego (cUTI), w tym odmiedniczkowym zapaleniem nerek z CCr >150 ml/min, zalecana dawka może być niewystarczająca. Zakażenia wywołane przez tlenowe bakterie Gram-ujemne u pacjentów z ograniczonymi możliwościami leczenia. 500 mg/500 mg/250 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam) co 6 h, czas trwania infuzji - 30 min, czas trwania leczenia - w zależności od miejsca zakażenia, np. w przypadku powikłanych zakażeń w obrębie jamy brzusznej i powikłanych zakażeń układu moczowego, zalecany czas trwania leczenia wynosi od 5 do 10 dni; leczenie może być kontynuowane do 14 dni. U pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną i CCr >250 ml/min oraz u pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej (cIAI) lub powikłanymi zakażeniami układu moczowego (cUTI), w tym odmiedniczkowym zapaleniem nerek z CCr >150 ml/min, zalecana dawka może być niewystarczająca. Dzieci i młodzież z prawidłową czynnością nerek. Masa ciała ≥30 kg, wiek <18 lat: 500 mg/500 mg/250 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam) co 6 h, czas trwania infuzji - 30 min. Masa ciała 2 -<30 kg, wiek ≥3 miesiące do <18 lat: 37,5 mg/kg (imipenem 15 mg/kg, cylastatyna 15 mg/kg i relebaktam 7,5 mg/kg) co 6 h, czas trwania infuzji - 60 min. Masa ciała 2 -<30 kg, wiek od narodzin do <3 miesięcy: 37,5 mg/kg (imipenem 15 mg/kg, cylastatyna 15 mg/kg i relebaktam 7,5 mg/kg) co 8 h, czas trwania infuzji - 60 min. Zalecany czas trwania leczenia dzieci i młodzieży ze szpitalnym zapaleniem płuc/zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną jest taki sam jak u osób dorosłych. W przypadku leczenia zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne u dzieci i młodzieży z ograniczonymi możliwościami leczenia, czas trwania leczenia powinien ustalić lekarz prowadzący. Szczególne grupy pacjentów. Zaburzenia czynności nerek. U dorosłych pacjentów z CCr poniżej 90 ml/min należy zmniejszyć dawkę imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem zgodnie z poniższymi danymi. U pacjentów ze zmienną czynnością nerek należy monitorować klirens kreatyniny. U dzieci i młodzieży o mc. co najmniej 30 kg z eGFR mniejszym niż 90 ml/min/1,73 m² należy zmniejszyć dawkę imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem zgodnie z poniższymi danymi. Imipenem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem nie jest zalecany u dzieci i młodzieży o mc. poniżej 30 kg z zaburzeniami czynności nerek. Zalecane dawki dożylne u dorosłych pacjentów z CCr <90 ml/min oraz u dzieci i młodzieży (o mc. co najmniej 30 kg) z eGFR <90 ml/min/1,73 m². Czas trwania infuzji i częstość podawania tak jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz powyżej). CCr lub eGFR <90 do ≥60: zalecana dawka 400 mg/400 mg/200 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam). CCr lub eGFR <60 do ≥30: 300 mg/300 mg/150 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam). CCr lub eGFR <30 do ≥15: 200 mg/200 mg/100 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam). Pacjenci ze schyłkową niewydolnością nerek poddawani hemodializie: 200 mg/200 mg/100 mg (imipenem/cylastatyna/relebaktam). Należy podawać po hemodializie. Imipenem, cylastatyna i relebaktam są usuwane z krążenia podczas hemodializy. Dorosłym pacjentom z CCr poniżej 15 ml/min oraz dzieciom i młodzieży (o mc. co najmniej 30 kg) z eGFR mniejszym niż 15 ml/min/1,73 m² nie należy podawać imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem, chyba że będą poddani hemodializie w ciągu następnych 48 h. Brak wystarczających informacji, aby zalecać stosowanie imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki. Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem u dzieci i młodzieży o mc. poniżej 30 kg z zaburzeniami czynności nerek, dzieci o mc. poniżej 2 kg lub wcześniaków (w wieku poniżej 37 tyg. liczonym od daty ostatniej miesiączki). Sposób podania. Do infuzji dożylnej.

Reakcje nadwrażliwości. Przed rozpoczęciem leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem należy dowiedzieć się, czy u pacjenta wcześniej nie występowały reakcje nadwrażliwości na  karbapenemy, penicyliny, cefalosporyny, inne antybiotyki β-laktamowe i inne alergeny. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna na imipenem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem, leczenie musi zostać natychmiast przerwane. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji anafilaktycznej konieczne jest natychmiastowe leczenie ratunkowe. Czynność wątroby. W trakcie leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem należy ściśle monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko wystąpienia hepatotoksyczności (np. zwiększenia aktywności aminotransferaz, niewydolności wątroby i piorunującego zapalenia wątroby). Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy w trakcie leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem monitorować czynność wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wpływ na OUN. Podczas leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną, zgłaszano występowanie działań niepożądanych, takich jak drgawki, stany splątania, mioklonie, zwłaszcza w przypadku przekroczenia zalecanych dawek imipenemu. Działania te obserwowano najczęściej u pacjentów z zaburzeniami OUN (np. zmianami w mózgu lub napadami drgawkowymi w wywiadzie) i (lub) osłabioną czynnością nerek. Należy zwrócić szczególną uwagę na objawy neurologiczne lub drgawki u dzieci ze znanymi czynnikami ryzyka wystąpienia napadów drgawkowych, lub leczonych jednocześnie lekami zmniejszającymi próg drgawkowy. Zwiększone ryzyko napadów drgawkowych w wyniku interakcji z kwasem walproinowym. Nie zaleca się stosowania imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem jednocześnie z kwasem walproinowym/sodu diwalproeksem. Podczas leczenia zakażeń u pacjentów, u których napady są dobrze kontrolowane kwasem walproinowym lub sodu diwalproeksem, należy rozważyć zastosowanie leków przeciwbakteryjnych innych niż karbapenemy. Jeżeli konieczne jest podanie tego leku, należy rozważyć dodatkowe leczenie przeciwdrgawkowe. Biegunka związana z Clostridioides difficile (CDAD). Podczas stosowania imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem zgłaszano przypadki biegunki związanej z zakażeniem C. difficile o różnym przebiegu, od łagodnej biegunki do prowadzącego do zgonu zapalenia okrężnicy. Należy wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po zakończeniu leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem. Niezbędne jest zebranie szczegółowego wywiadu chorobowego, ponieważ zgłaszano przypadki takiej biegunki nawet 2 mies. po podaniu leków przeciwbakteryjnych. W razie podejrzenia lub potwierdzenia biegunki związanej z zakażeniem C. difficile należy rozważyć przerwanie leczenia imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem i podanie leków działających swoiście na C. difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę jelit. Pacjenci z CCr ≥150 ml/min. Na podstawie analiz właściwości farmakokinetycznych i farmakodynamicznych stwierdzono, że dawka imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem zalecana u pacjentów z CCr ≥90 ml/min może nie być wystarczająca w leczeniu pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc lub zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną i CCr >250 ml/min albo u pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej lub powikłanymi zakażeniami układu moczowego i CCr >150 ml/min. Należy rozważyć zastosowanie innych sposobów leczenia u tych pacjentów. Zaburzenia czynności nerek. Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dostępne informacje nie są wystarczające, żeby zalecać stosowanie imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Ograniczenia danych klinicznych. Pacjenci z osłabioną odpornością, w tym pacjenci z neutropenią, zostali wykluczeni z badań klinicznych. W jednym badaniu dotyczącym szpitalnego zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc związanego z wentylacją mechaniczną, u 6,2% (33/535) pacjentów w punkcie wyjścia występowała bakteriemia. Stosowanie imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem w leczeniu pacjentów z zakażeniami wywołanymi przez tlenowe bakterie Gram-ujemne i ograniczonymi możliwościami leczenia oparte jest na doświadczeniu z imipenemem w skojarzeniu z cylastatyną, analizie właściwości farmakokinetycznych i farmakodynamicznych imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem oraz ograniczonych danych z badania klinicznego z randomizacją, w ramach którego 21 uczestników otrzymywało imipenem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem, a 10 pacjentów - kolistynę oraz imipenem w skojarzeniu z cylastatyną w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje niewrażliwe na imipenem. Ograniczenia zakresu działania przeciwbakteryjnego. Imipenem nie wykazuje działania przeciwko bakteriom z gatunku Staphylococcus aureus opornym na metycylinę (MRSA), Staphylococcus epidermidis opornym na metycylinę (MRSE) ani Enterococcus faecium. Należy zastosować inne lub dodatkowe leki przeciwbakteryjne, jeżeli podejrzewa się lub wiadomo, że te drobnoustroje powodują zakażenie. Relebaktam wykazuje działanie hamujące, obejmujące beta-laktamazy klasy A (takie jak beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL) i karbapenemazy (KPC)) oraz beta-laktamazy klasy C, w tym cefalosporynazę pochodzącą z Pseudomonas (PDC). Relebaktam nie hamuje karbapenemaz klasy D, takich jak oksacylinaza-48 (OXA-48), ani metalo-beta-laktamaz klasy B, takich jak metalo-beta-laktamaza New Delhi (NDM) i metalo-beta-laktamaza kodowana integronem Verona (VIM). Drobnoustroje niewrażliwe. Stosowanie imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem może skutkować nadmiernym wzrostem drobnoustrojów niewrażliwych, co może wymagać przerwania leczenia lub zastosowania odpowiedniego postępowania. Substancje pomocnicze. 1 fiolka zawiera 37,5 mg (1,6 mmol) sodu, co odpowiada 1,9% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu przez osobę dorosłą, które wynosi 2 g. Należy wziąć ten fakt pod uwagę, podając lek pacjentom kontrolującym zawartość sodu w diecie.

Często: eozynofilia, zakrzepowe zapalenie żył, biegunka, nudności, wymioty, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT, wysypka (np. osutkowa), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej w surowicy. Niezbyt często: pancytopenia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza, napady drgawkowe, omamy, stany splątania, mioklonie, zawroty głowy, senność, niedociśnienie tętnicze, pokrzywka, świąd, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, gorączka, ból oraz stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, dodatni wynik testu Coombsa, wydłużenie czasu protrombinowego, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi. Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, kandydoza, agranulocytoza, reakcje anafilaktyczne, encefalopatia, parestezje, drżenie ogniskowe, zaburzenia smaku, utrata słuchu, przebarwienia zębów i (lub) języka, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, ostra niewydolność nerek, skąpomocz/bezmocz, wielomocz, zmiana zabarwienia moczu (nieszkodliwa, nie mylić z krwiomoczem). Bardzo rzadko: zapalenie żołądka i jelit, niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, nasilenie objawów miastenii, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szumy uszne, sinica, tachykardia, kołatanie serca, uderzenia gorąca, duszność, hiperwentylacja, ból gardła, krwotoczne zapalenie jelita grubego, ból brzucha, zgaga, zapalenie języka, przerost brodawek języka, zwiększone wydzielanie śliny, piorunujące zapalenie wątroby, nadmierna potliwość, zmiany struktury skóry, bóle wielostawowe, bóle kręgosłupa w odcinku piersiowym, świąd sromu, dyskomfort w klatce piersiowej, astenia/ osłabienie. Częstość nieznana: pobudzenie, dyskineza, żółtaczka, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej. Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo stosowania imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem oceniano w jednym badaniu klinicznym fazy 2/3 u 85 dzieci i młodzieży w wieku od narodzin do poniżej 18 lat. Działania niepożądane były na ogół porównywalne z obserwowanymi u osób dorosłych.

U pacjentów otrzymujących imipenem w skojarzeniu z cylastatyną jednocześnie z gancyklowirem zgłaszano występowanie uogólnionych drgawek. Nie należy stosować jednocześnie gancyklowiru i imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem. Na podstawie opisów przypadków w literaturze stwierdzono, że jednoczesne podawanie karbapenemów, w tym imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną, pacjentom otrzymującym kwas walproinowy lub sodu diwalproeks powoduje zmniejszenie stężenia kwasu walproinowego. W wyniku tej interakcji stężenie kwasu walproinowego może spaść poniżej zakresu terapeutycznego, co zwiększa ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych. Choć mechanizm tej interakcji pozostaje nieznany, dane z badań in vitro i badań na zwierzętach sugerują, że karbapenemy mogą hamować hydrolizę metabolitu glukuronidu kwasu walproinowego (VPA-g) do kwasu walproinowego, a tym samym zmniejszać stężenie kwasu walproinowego w surowicy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem i kwasu walproinowego/sodu diwalproeksu. Jednoczesne stosowanie leków przeciwbakteryjnych i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zaleca się odpowiednie monitorowanie wartości INR w trakcie oraz krótko po zakończeniu leczenia antybiotykami stosowanymi jednocześnie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. W badaniu klinicznym dotyczącym interakcji między lekami wykazano, że ekspozycja na imipenem i relebaktam nie ulega zwiększeniu w sposób istotny klinicznie, gdy imipenem w skojarzeniu z cylastatyną i relebaktamem jest jednocześnie podawany z prototypowym probenecydem, będącym inhibitorem OAT, co z kolei wskazuje na brak interakcji międzylekowych o znaczeniu klinicznym, w których pośredniczy OAT. Jednoczesne podawanie imipenemu z cylastatyną oraz probenecydu wiązało się ze zwiększeniem stężenia w o soczu oraz wydłużeniem T_0,5 cylastatyny, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. W z wiązku z tym lek można podawać jednocześnie z inhibitorami OAT.

MSD Polska Sp. z o.o.
ul. Chłodna 51
00-867 Warszawa
22-549-51-00
[email protected]
www.msd.pl