Ampicillin Sulbactam TZF 500 mg+250 mg proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i (lub) infuzji

1 fiolka zawiera 500 mg, 1,0 g lub 2,0 g ampicyliny (w postaci soli sodowej) i odpowiednio 250 mg, 500 mg lub 1,0 g sulbaktamu (w postaci soli sodowej). Lek zawiera sód.

Ampicillin, Sulbactam

Połączenie antybiotyku β-laktamowego (ampicylina) i inhibitora β-laktamazy (sulbaktam). Ampicylina jest aminopenicyliną o szerokim spektrum działania, hamuje biosyntezę ściany komórkowej bakterii, jest wrażliwa na działanie wielu β-laktamaz. Sulbaktam jest inhibitorem większości ważnych β-laktamaz, które mogą być wytwarzane przez mikroorganizmy penicylinooporne. Preparat jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych licznymi szczepami bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, m.in.: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy penicylinooporne i niektóre szczepy metycylinooporne), Streptococcus spp. (w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus faecalis), Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae (zarówno szczepy wytwarzające, jak i niewytwarzające β-laktamazy), Moraxella catarrhalis, bakterie beztlenowe w tym Bacteroides fragilis i gatunki pokrewne, Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus spp. (indolododatnie i -ujemne), Enterobacter spp., Morganella morganii, Citrobacter spp., Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae. Pseudomonas aeruginosa i Enterobacter cloacae są oporne na ampicylinę i sulbaktam. Lek łatwo przenika do większości tkanek oraz płynów w organizmie człowieka. Przenikanie do mózgu i płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewielkie, oprócz przypadków zapalenia opon mózgowych. T_0,5 we krwi zarówno ampicyliny, jak i sulbaktamu wynosi 1 h. Większość dawki jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej.

Leczenie następujących zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na ampicylinę z sulbaktamem: zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego i zapalenie migdałków); zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym bakteryjne zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli); zakażenia dróg moczowych i odmiedniczkowe zapalenie nerek; zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia rzeżączkowe. Lek można również podawać w okresie okołooperacyjnym w celu zmniejszenia częstości występowania zakażeń ran pooperacyjnych u pacjentów po zabiegach chirurgicznych jamy brzusznej lub w obrębie miednicy, u których może dojść do zakażenia otrzewnowego. Można stosować zapobiegawczo po porodzie lub cięciu cesarskimw celu zmniejszenia ryzyka pooperacyjnej posocznicy. Lek jest zalecany w terapii empirycznej i celowanej w leczeniu respiratorowego zapalenia płuc i bakteriemii o etiologii Acinetobacter baumanii. Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Nadwrażliwość na substancje czynne. Nadwrażliwość na penicyliny i (lub) cefalosporyny w wywiadzie.

W ciąży stosować jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu (badania na zwierzętach nie wykazały zaburzenia płodności ani szkodliwego działania leku na płód, jednak bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży nie zostało ustalone). Ampicylina i sulbaktam przenikają do mleka kobiecego i osiągają tam niewielkie stężenia. U karmiącej kobiety może to prowadzić do uczulenia, biegunki, kandydozy, a u dziecka - do wysypki skórnej. Stosowanie leku w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.

Domięśniowo lub dożylnie. Dorośli: 1,5-12 g na dobę w dawkach podzielonych co 6-8 h (maksymalna dawka dobowa wynosi 12 g preparatu, tj. 8 g ampicyliny i 4 g sulbaktamu). Zakażenia o lżejszym przebiegu można leczyć podając lek co 12 h. W zależności od stopnia ciężkości zakażenia, dawka dobowa preparatu wynosi: lekkie -1,5 - 3 g (1g + 0,5 g do 2 g + 1 g); umiarkowane - do 6 g (4 g + 2 g); ciężkie - do 12 g (8 g + 4 g). W leczeniu respiratorowego zapalenia płuc i bakteriemii o etiologii Acinetobacter baumanii zalecana dawka dobowa wynosi 18 g (12 g + 6 g) w 6 dawkach podzielonych; w literaturze medycznej opisano stosowanie jeszcze większych dawek dobowych w tym wskazaniu. Leczenie należy kontynuować przez 48 h po ustąpieniu gorączki lub innych objawów choroby. Leczenie trwa z reguły od 5 do 14 dni, jednak w ciężkich zakażeniach czas leczenia można wydłużyć lub podać dodatkowe dawki ampicyliny. W zapobieganiu zakażeniom chirurgicznym: 1,5 - 3 g preparatu podczas znieczulania, dawkę można powtarzać co 6-8 h, podawanie leku należy zakończyć 24 h po zabiegu, chyba że wskazany jest kolejny cykl terapeutyczny preparatem. W niepowikłanej rzeżączce: jednorazowo 1,5 g (+ 1 g probenecydu). Noworodki w pierwszym tyg. życia (szczególnie wcześniaki): 75 mg/kg mc./dobę (50 mg/kg mc + 25 mg/kg mc. na dobę) w dawkach podzielonych co 12 h. Noworodki powyżej 7 dni życia, niemowlęta i dzieci: 150 mg/kg mc./dobę (100 mg/kg mc. + 50 mg/kg mc. na dobę) w dawkach podzielonych co 6-8 h. Dzieci o mc. <40 kg: 300 mg/kg mc./dobę (200 mg/kg mc. + 100 mg/kg mc. na dobę) w dawkach podzielonych co 6 h. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek lek należy podawać rzadziej: CCr >30 ml/min - przerwa w dawkowaniu 6-8 h; CCr 15-29 ml/min - przerwa w dawkowaniu 12 h; CCr 5-14 ml/min - przerwa w dawkowaniu 24 h; CCr <5 ml/min - przerwa w dawkowaniu 48 h. Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby. Sposób podania. Preparat można podawać we wstrzyknięciu domięśniowym, dożylnym lub we wlewie dożylnym trwającym 15-30 min. Ze względu na niezgodność ampicyliny, nie należy mieszać leku w tym samym pojemniku z aminoglikozydami.

U pacjentów przyjmujących leki z grupy penicylin opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości (anafilaktycznych), które czasem kończyły się zgonem. Do reakcji takich może dochodzić częściej u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny i (lub) nadwrażliwością na liczne alergeny w wywiadzie. Opisywano przypadki pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny w wywiadzie, u których występowały ciężkie reakcje nadwrażliwości po zastosowaniu cefalosporyn. Przed zastosowaniem penicylin należy zebrać dokładny wywiad w celu ustalenia, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości reakcje nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne alergeny. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, podawanie leku należy przerwać i wdrożyć odpowiednią terapię. W razie wystąpienia ciężkiej reakcji anafilaktycznej konieczne jest leczenie adrenaliną. Należy także, w razie konieczności, wdrożyć tlenoterapię, podać dożylnie steroidy i zapewnić drożność dróg oddechowych z intubacją włącznie. U pacjentów leczonych ampicyliną z sulbaktamem obserwowano ciężkie reakcje skórne (SCARs), takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać stosowanie ampicyliny z sulbaktamem i wdrożyć odpowiednie leczenie. Obserwowano przypadki wystąpienia polekowego uszkodzenia wątroby, w tym cholestatycznego zapalenia wątroby z żółtaczką. Pacjentowi należy poradzić skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią u niego objawy świadczące o chorobie wątroby. Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków, należy obserwować, czy u pacjenta nie wystąpiły objawy nadkażenia opornymi drobnoustrojami, w tym grzybami. W razie wystąpienia nadkażenia, leczenie należy przerwać i, jeśli to konieczne, wdrożyć odpowiednią terapię. Zaleca się, aby podczas długotrwałego leczenia okresowo kontrolować czynność narządów wewnętrznych nerek, wątroby i układu krwiotwórczego. Jest to szczególnie istotne u noworodków (szczególnie wcześniaków) oraz niemowląt. Ampicyliny nie należy stosować w leczeniu mononukleozy zakaźnej, która jest chorobą wywołaną przez wirusy. U wielu pacjentów z mononukleozą po podaniu ampicyliny występuje wysypka skórna. Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile (CDAD). Podczas stosowania niemal każdej z substancji przeciwbakteryjnych notowano występowanie biegunki związanej z zakażeniem Clostridioides difficile (CDAD), o nasileniu od lekkiej biegunki po zapalenie jelita grubego zakończone zgonem. Podawanie substancji przeciwbakteryjnych zmienia fizjologiczną florę jelita grubego, prowadząc do nadmiernego rozwoju bakterii C. difficile, która wytwarza toksyny A i B, przyczyniające się do rozwoju CDAD. Wytwarzające hipertoksyny szczepy C. difficile wywołują zwiększenie zachorowalności i umieralności, ponieważ zakażenia tymi bakteriami mogą być oporne na leczenie przeciwdrobnoustrojowe, co może prowadzić do konieczności przeprowadzenia kolektomii. CDAD należy brać pod uwagę u każdego pacjenta, u którego po zastosowaniu antybiotyku występuje biegunka. Konieczne jest sporządzenie dokładnego wywiadu chorobowego, ponieważ zgłaszano występowanie CDAD 2 mies. po podaniu substancji przeciwbakteryjnych. Substancje pomocnicze. Lek w dawce 500 mg + 250 mg zawiera 59,15 mg sodu na fiolkę co odpowiada 2,957 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Lek w dawce 1 g + 500 mg zawiera 112,435 mg sodu na fiolkę co odpowiada 5,622 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Lek w dawce 2 g + 1 g zawiera 223,75 mg sodu na fiolkę co odpowiada 11,187 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Zawartość sodu pochodzącego z rozpuszczalnika powinna być brana pod uwagę w obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu leku. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia leku, należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego stosowanego rozpuszczalnika. Zawartość sodu wziąć pod uwagę u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

4. Możliwe działania niepożądane 

Jak każdy lek, lek ten może powodować następujące działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Ciężkie działania niepożądane
Rzadko (występują u 1 do 10 na 10 000 pacjentów):
- czerwonawe, nieuniesione, w kształcie tarczy celowniczej lub okrągłe plamy na tułowiu, często z
  centralnie położonymi pęcherzami, łuszczeniem się skóry, owrzodzeniami jamy ustnej, gardła,
  nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki skórne mogą być poprzedzone gorączką i
  objawami grypopodobnymi (zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka);
- rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała i powiększone węzły chłonne (zespół DRESS lub
  zespół nadwrażliwości na lek);
- biegunka o znacznym nasileniu, utrzymująca się przez dłuższy czas lub zawierająca krew,
  przebiegająca z bólem brzucha i gorączką; może ona być objawem ciężkiego zapalenia jelit
  (nazywanego rzekomobłoniastym zapaleniem jelit), mogącego występować po zastosowaniu
  antybiotyków.
- Ciężkie reakcje skórne z pęcherzami, łuszczeniem się skóry i zmianami martwiczymi (rumień
  wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry)

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- nagły świszczący oddech, obrzęk ust, twarzy lub ciała, wysypka, omdlenie lub trudności w
  połykaniu, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioworuchowy (ciężka reakcja alergiczna);
- obrzęk twarzy, ust, języka i (lub) gardła z trudnościami podczas połykania lub oddychania (obrzęk
  naczynioruchowy), wysypka skórna (rumień), pęcherze, zaczerwienienie lub zasinienie skóry
  (pokrzywka);
- czerwona łuskowata rozległa wysypka ze zgrubieniami pod skórą i pęcherzami, z towarzyszącą
  gorączką. Objawy pojawiają się zazwyczaj na początku leczenia (ostra uogólniona osutka
  krostkowa);
- ból w klatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji uczuleniowej
  zwanej zespołem Kounisa.

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy niezwłocznie przerwać przyjmowanie leku
i natychmiast poinformować o tym lekarza lub udać się do izby przyjęć najbliższego szpitala.

Inne działania niepożądane, o których należy poinformować lekarza, jeśli wystąpią

Bardzo często (występują częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
- biegunka 

Często (występują u 1 do 10 na 100 pacjentów):
- nudności, bóle brzucha

Niezbyt często (występują u 1 do 10 na 1000 pacjentów):
- małopłytkowość (niedobór płytek krwi, warunkujących jej krzepliwość)
- ból głowy, senność
- uczucie zmęczenia
- wymioty, zapalenie języka
- hiperbilirubinemia (zwiększone stężenie bilirubiny)

Rzadko (występują u 1 do 10 na 10 000 pacjentów):
- drgawki, zawroty głowy
- zapalenie okrężnicy
- kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- kandydoza (zakażenie drożdżakami), zmniejszona wrażliwość bakterii chorobotwórczych
  na stosowany antybiotyk
- zmiany liczby różnych rodzajów krwinek: pancytopenia (niedobór wszystkich prawidłowych
   elementów morfotycznych krwi: krwinek czerwonych, białych i płytek krwi), wydłużony czas
  krzepnięcia krwi, znaczne zmniejszenie liczby granulocytów, zmniejszenie liczby leukocytów,
  zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych, niedokrwistość, w tym niedokrwistość
  hemolityczna (zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, w tym wynikające z rozpadu
  krwinek), eozynofilia, plamica małopłytkowa
- jadłowstręt
- objawy uszkodzenia układu nerwowego (m.in. zmiany nastroju, pobudzenie, bezsenność,
  depresja, psychozy, drgawki, zaburzenia widzenia, szumy w uszach)
- alergiczne zapalenie naczyń
- duszność
- krwawe wymioty, krwotok z jelita cienkiego i (lub) okrężnicy, zapalenie błony śluzowej jamy
  ustnej, suchość w ustach, bóle w nadbrzuszu, zaburzenia smaku, wzdęcia, czarny włochaty
  język
- zastój żółci (cholestaza), zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka, zwiększona aktywność
  enzymów wątrobowych
- bóle stawów
- zapalenie błony śluzowej
- wysypka, świąd, reakcje skórne, pokrzywka
- zaburzenie agregacji płytek krwi

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku. 

Stosowanie z allopurynolem znacząco zwiększa częstość występowania wysypki. Stosowanie z aminoglikozydami powoduje wzajemne hamowanie działania - w przypadku konieczności terapii skojarzonej z aminoglikozydem podawać do oddzielnych wkłuć z zachowaniem co najmniej 1 h odstępu. Penicyliny mogą wywoływać zmiany w agregacji płytek krwi i testach koagulacyjnych; wpływ ten może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami bakteriostatycznymi (np. chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy i tetracykliny), gdyż mogą one zaburzać działanie bakteriobójcze penicylin. Możliwe jest obniżenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych - pacjentkom stosującym preparat należy zalecić inną lub dodatkową metodę antykoncepcji. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem powoduje obniżenie jego klirensu i zwiększenie jego toksyczności - zalecane jest monitorowanie pacjentów; może zaistnieć konieczność zwiększenia dawek leukoworyny lub wydłużenia czasu jej podawania. NLPZ (kwas salicylowy, indometacyna, fenylbutazon) mogą wydłużyć czas eliminacji penicylin. Probenecyd hamuje wydzielanie cewkowe ampicyliny i sulbaktamu, co powoduje zwiększenie stężenia tych leków we krwi, wydłużenie czasu ich działania oraz zwiększeniem ryzyka toksyczności.

Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne POLFA S.A.
ul. Aleksandra Fleminga 2
03-176 Warszawa
22-510-80-02
[email protected]
www.polfa-tarchomin.com.pl