Binabic 150 mg tabletki powlekane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 150 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się receptorem androgenowym, nie powodując ekspresji genu, co powoduje zahamowanie stymulacji androgenowej. Wynikiem tego hamowania jest zmniejszenie guza gruczołu krokowego. Bikalutamid jest racematem, którego działanie antyandrogenne jest niemal wyłącznie związane z R-enancjomerem. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). S-enancjomer jest szybko eliminowany, w porównaniu z R-enancjomerem, którego T_0,5 wynosi ok. 1 tydz. Po codziennym podawaniu bikalutamidu stężenie R-enancjomeru kumuluje się w osoczu do wartości około 10-krotnie większych wyniku jego długiego T_0,5. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami (racemat 96%, R-enancjomer >99%) i jest w dużym stopniu metabolizowany (na drodze utleniania i przemiany do glukuronidów): metabolity bikalutamidu są wydalane przez nerki i z żółcią w prawie równych proporcjach.

Tabl. 50 mg: leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogami LHRH lub kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg: leczenie miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego w monoterapii lub jako leczenie uzupełniające po całkowitym usunięciu gruczołu krokowego lub po radioterapii u pacjentów z dużym ryzykiem progresji choroby. Leczeniu miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego bez przerzutów u pacjentów, u których kastracja chirurgiczna lub farmakologiczna, lub stosowanie innych leków nie jest właściwe lub akceptowalne.

Nadwrażliwość na bikalutamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet i dzieci. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem.

Stosowanie bikalutamidu u kobiet jest przeciwwskazane. W badaniach na zwierzętach obserwowano odwracalne zaburzenia płodności u samców. Należy założyć występowanie okresowej ograniczonej płodności lub niepłodności u mężczyzn.

Doustnie. Tabl. 50 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (50 mg) na dobę. Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem terapii z zastosowaniem analogu LHRH lub równocześnie z kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (150 mg) na dobę. Leczenie preparatem należy prowadzić bez przerwy przez co najmniej 2 lata lub do czasu progresji choroby. Specjalne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby bikalutamid może się kumulować. Sposób podania. Tabl. należy połykać w całości popijając wodą.

Leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem lekarza specjalisty. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby eliminacja bikalutamidu może być wolniejsza i może prowadzić do zwiększonej kumulacji bikalutamidu w organizmie. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność. Należy rozważyć okresowe wykonywanie prób wątrobowych. Oczekuje się, że większość zmian pojawi się w pierwszych 6 mies. podawania leku. Rzadko obserwowano ciężkie zaburzenia czynności wątroby i niewydolność wątroby, jak również raportowano przypadki zgonu. W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy przerwać podawanie bikalutamidu. U pacjentów, u których stwierdzono obiektywną progresję choroby wraz ze zwiększonymi wartościami PSA, należy rozważyć przerwanie leczenia bikalutamidem. Podczas leczenia bikalutamidem leki metabolizowane głównie przez CYP3A4 powinny być stosowane ze szczególną ostrożnością. U mężczyzn stosujących analogi LHRH obserwowano zmniejszenie tolerancji glukozy, co może powodować cukrzycę lub utratę kontroli glikemicznej u pacjentów ze stwierdzoną wcześniej cukrzycą. Należy rozważyć kontrolę stężenia glukozy we krwi u pacjentów stosujących bikalutamid w połączeniu z analogami LHRH. U pacjentów przyjmujących bikalutamid odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło. Należy poradzić pacjentom, aby unikali bezpośredniej ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV podczas terapii oraz rozważyli stosowanie preparatów z filtrem przeciwsłonecznym. W przypadku trwałej i(lub) ciężkiej reakcji nadwrażliwości na światło należy stosować leczenie objawowe. Terapia antyandrogenowa może powodować wydłużenie odstępu QT. U pacjentów z wydłużonym odstępem QT w wywiadzie lub z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem prawdopodobieństwa wystąpienia torsade de pointes przed rozpoczęciem leczenia bikalutamidem. Terapia antyandrogenowa może powodować zmiany w morfologii plemników. Chociaż wpływ bikalutamidu na morfologię spermy nie był oceniany i nie raportowano o takich zmianach u pacjentów leczonych bikalutamidem, pacjenci i (lub) ich partnerki powinni stosować odpowiednią antykoncepcję w trakcie i przez 130 dni po zakończeniu terapii bikalutamidem. U pacjentów przyjmujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zgłaszano nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny, które może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego (PT) oraz zwiększenia wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). W niektórych przypadkach stwierdzono związek z ryzykiem krwawienia. Zaleca się ścisłą kontrolę PT/INR oraz rozważenie dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. Lek zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli zauważy się którekolwiek z poniższych działań
niepożądanych - może być konieczne pilne leczenie:

Reakcje alergiczne
Występujące niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 osób).
Objawy mogą obejmować nagłe wystąpienie takich reakcji jak:
- wysypka, swędzenie skóry, pęcherze na skórze,
- obrzęk twarzy, ust, języka, gardła lub obrzęk innych części ciała,
- duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu,

Należy także niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w przypadku stwierdzenia
następujących działań niepożądanych:

często (u mniej niż u 1 na 10 osób)
- zażółcenie skóry lub białkówek oczu (żółtaczka). Mogą to być objawy zaburzenia czynności
   wątroby lub w rzadkich przypadkach (u mniej niż 1 na 1000 osób) niewydolności wątroby,
- bóle brzucha,
- pojawienie się krwi w moczu.

niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 osób)
- ciężka duszność lub nagłe nasilenie duszności z kaszlem lub wysoką temperaturą (gorączka).
   Mogą to być objawy zapalenia płuc o nazwie „śródmiąższowa choroba płuc”.

częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- zmiany w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT)

Inne działania niepożądane:
bardzo często (częściej niż u 1 na 10 osób)
- wysypka skórna,
- obrzęk i tkliwość piersi,
- osłabienie.

często (u mniej niż u 1 na 10 osób)
- uderzenia gorąca,
- nudności,
- swędzenie skóry,
- suchość skóry,
- zaburzenia erekcji (impotencja),
- zwiększenie masy ciała,
- zmniejszony popęd płciowy i zmniejszenie płodności,
- wypadanie włosów,
- ponowny porost włosów lub nadmierne owłosienie,
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (anemia) objawiające się uczuciem osłabienia lub
   bladością skóry,
- utrata apetytu,
- depresja,
- senność,
- niestrawność,
- zawroty głowy,
- zaparcia,
- wzdęcia,
- ból w klatce piersiowej,
- obrzęki.

rzadko (rzadziej niż u 1 na 1000 osób)
- zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne

Lekarz może zalecić okresowe badania kontrolne krwi.

Powyższa lista możliwych działań niepożądanych nie powinna wzbudzać obaw, ponieważ pacjent nie
musi doświadczyć żadnego z nich.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa,
tel.: 22 49-21-301,
fax: 22 49-21-309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

Nie wykazano interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych między bikalutamidem aanalogami LHRH. Badania in vitro wykazały, że R-enancjomer bikalutamidu zmniejsza zarówno aktywność izoenzymu CYP3A4, jak i, w mniejszym, stopniu izoenzymów CYP 2C9, 2C19, 2D6. Chociaż badania kliniczne z fenazonem, jako markerem aktywności cytochromu P-450 (CYP) nie wykazały potencjału interakcji z bikalutamidem, to średnia powierzchnia pola pod krzywą eliminacji midazolamu (AUC) zwiększyła się do 80% po jednoczesnym przyjmowaniu bikalutamidu i midazolamu przez 28 dni. Może to mieć znaczenie szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. W związku z tym, jednoczesne stosowanie terfenadyny, astemizolu, cyzaprydu i bikalutamidu jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz substancji takich jak cyklosporyna lub leki blokujące kanał wapniowy. Może być wskazane zmniejszenie dawki wyżej wymienionych leków, szczególnie, jeśli istnieje możliwość nasilenia działań niepożądanych. Stosując cyklosporynę, zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. W przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz innych leków mających wpływ na proces utleniania leków, np. cymetydyny lub ketokonazolu. W teorii, istnieje możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Badania in vitro wykazały, że bikalutamid może wypierać warfarynę - pochodną kumaryny, z miejsc jej wiązania z białkami. Podczas jednoczesnego stosowania zgłaszano przypadki nasilonego działania warfaryny oraz innych pochodnych kumaryny. U pacjentów stosujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zaleca się zatem ścisłe monitorowanie PT/INR, należy również rozważyć dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego. Leczenie antyandrogenowe może wydłużać odstęp QT, dlatego należy dokładnie rozważyć jednoczesne stosowanie bikalutamidu z lekami, które powodują wydłużenie odstępu QT lub lekami, mogącymi wywołać torsades de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, moksyfloksacyna, leki przeciwpsychotyczne.

Vipharm S.A.
ul. A i F Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
22-679-51-35
[email protected]
www.vipharm.com.pl