Binabic 50 mg tabletki powlekane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg lub 150 mg bikalutamidu. Preparat zawiera laktozę.

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się receptorem androgenowym, nie powodując ekspresji genu, co powoduje zahamowanie stymulacji androgenowej. Wynikiem tego hamowania jest zmniejszenie guza gruczołu krokowego. Bikalutamid jest racematem, którego działanie antyandrogenne jest niemal wyłącznie związane z R-enancjomerem. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). S-enancjomer jest szybko eliminowany, w porównaniu z R-enancjomerem, którego T_0,5 wynosi ok. 1 tydz. Po codziennym podawaniu bikalutamidu stężenie R-enancjomeru kumuluje się w osoczu do wartości około 10-krotnie większych wyniku jego długiego T_0,5. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami (racemat 96%, R-enancjomer >99%) i jest w dużym stopniu metabolizowany (na drodze utleniania i przemiany do glukuronidów): metabolity bikalutamidu są wydalane przez nerki i z żółcią w prawie równych proporcjach.

Tabl. 50 mg: leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogami LHRH lub kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg: leczenie miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego w monoterapii lub jako leczenie uzupełniające po całkowitym usunięciu gruczołu krokowego lub po radioterapii u pacjentów z dużym ryzykiem progresji choroby. Leczeniu miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego bez przerzutów u pacjentów, u których kastracja chirurgiczna lub farmakologiczna, lub stosowanie innych leków nie jest właściwe lub akceptowalne.

Nadwrażliwość na bikalutamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet i dzieci. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem.

Stosowanie bikalutamidu u kobiet jest przeciwwskazane. W badaniach na zwierzętach obserwowano odwracalne zaburzenia płodności u samców. Należy założyć występowanie okresowej ograniczonej płodności lub niepłodności u mężczyzn.

Doustnie. Tabl. 50 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (50 mg) na dobę. Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem terapii z zastosowaniem analogu LHRH lub równocześnie z kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (150 mg) na dobę. Leczenie preparatem należy prowadzić bez przerwy przez co najmniej 2 lata lub do czasu progresji choroby. Specjalne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby bikalutamid może się kumulować. Sposób podania. Tabl. należy połykać w całości popijając wodą.

Leczenie należy rozpocząć pod ścisłym nadzorem lekarza specjalisty. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby eliminacja bikalutamidu może być wolniejsza i może prowadzić do zwiększonej kumulacji bikalutamidu w organizmie. U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność. Należy rozważyć okresowe wykonywanie prób wątrobowych. Oczekuje się, że większość zmian pojawi się w pierwszych 6 mies. podawania leku. Rzadko obserwowano ciężkie zaburzenia czynności wątroby i niewydolność wątroby, jak również raportowano przypadki zgonu. W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy przerwać podawanie bikalutamidu. U pacjentów, u których stwierdzono obiektywną progresję choroby wraz ze zwiększonymi wartościami PSA, należy rozważyć przerwanie leczenia bikalutamidem. Podczas leczenia bikalutamidem leki metabolizowane głównie przez CYP3A4 powinny być stosowane ze szczególną ostrożnością. U mężczyzn stosujących analogi LHRH obserwowano zmniejszenie tolerancji glukozy, co może powodować cukrzycę lub utratę kontroli glikemicznej u pacjentów ze stwierdzoną wcześniej cukrzycą. Należy rozważyć kontrolę stężenia glukozy we krwi u pacjentów stosujących bikalutamid w połączeniu z analogami LHRH. U pacjentów przyjmujących bikalutamid odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło. Należy poradzić pacjentom, aby unikali bezpośredniej ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV podczas terapii oraz rozważyli stosowanie preparatów z filtrem przeciwsłonecznym. W przypadku trwałej i(lub) ciężkiej reakcji nadwrażliwości na światło należy stosować leczenie objawowe. Terapia antyandrogenowa może powodować wydłużenie odstępu QT. U pacjentów z wydłużonym odstępem QT w wywiadzie lub z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem prawdopodobieństwa wystąpienia torsade de pointes przed rozpoczęciem leczenia bikalutamidem. Terapia antyandrogenowa może powodować zmiany w morfologii plemników. Chociaż wpływ bikalutamidu na morfologię spermy nie był oceniany i nie raportowano o takich zmianach u pacjentów leczonych bikalutamidem, pacjenci i (lub) ich partnerki powinni stosować odpowiednią antykoncepcję w trakcie i przez 130 dni po zakończeniu terapii bikalutamidem. U pacjentów przyjmujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zgłaszano nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny, które może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego (PT) oraz zwiększenia wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). W niektórych przypadkach stwierdzono związek z ryzykiem krwawienia. Zaleca się ścisłą kontrolę PT/INR oraz rozważenie dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych. Lek zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Reakcje uczuleniowe
Występujące niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 leczonych pacjentów).
Objawy mogą obejmować nagłe wystąpienie takich reakcji jak:
- wysypka, swędzenie lub pokrzywka na skórze;
- obrzęk twarzy, ust, języka, gardła, który może powodować trudności w połykaniu lub obrzęk
   innych części ciała;
- duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu.

W razie stwierdzenia powyższych działań niepożądanych należy jak najszybciej skontaktować się
z lekarzem.

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem również w przypadku stwierdzenia poniższych
działań niepożądanych występujących:
bardzo często (u więcej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów)
- ból brzucha;
- pojawienie się krwi w moczu.

często (u mniej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów)
- zażółcenie skóry lub gałek ocznych (żółtaczka). Mogą to być objawy zaburzenia czynności
   wątroby lub w rzadkich przypadkach (u mniej niż 1 na 1000 osób) niewydolności wątroby.

niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 leczonych pacjentów)
- ciężka duszność lub nagłe nasilenie duszności z kaszlem lub wysoką temperaturą (gorączką).
   Mogą to być objawy zapalenia płuc o nazwie „śródmiąższowa choroba płuc”.

Inne działania niepożądane:
bardzo często (częściej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów)
- zawroty głowy,
- zaparcia,
- nudności,
- obrzęk i tkliwość piersi,
- uderzenia gorąca,
- osłabienie,
- obrzęki,
- zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (anemia) objawiające się osłabieniem lub bladością
   skóry.

często (u mniej niż u 1 na 10 leczonych pacjentów)
- utrata apetytu,
- zmniejszony popęd płciowy,
- depresja,
- senność,
- niestrawność,
- wzdęcia,
- wypadanie włosów,
- ponowny porost włosów lub nadmierne owłosienie,
- suchość skóry,
- swędzenie skóry,
- wysypka,
- zaburzenia erekcji (impotencja),
- zwiększenie masy ciała,
- ból w klatce piersiowej,
- niewydolność serca,
- zawał mięśnia sercowego.

częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- zmiany w EKG (wydłużenie odstępu QT).

Lekarz może zalecić okresowe badania kontrolne krwi w celu sprawdzenia wystąpienia ewentualnych
zmian.

Powyższa lista możliwych działań niepożądanych nie powinna wzbudzać obaw, ponieważ pacjent nie
musi doświadczyć żadnego z nich. Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie
objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, pielęgniarce lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Nie wykazano interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych między bikalutamidem aanalogami LHRH. Badania in vitro wykazały, że R-enancjomer bikalutamidu zmniejsza zarówno aktywność izoenzymu CYP3A4, jak i, w mniejszym, stopniu izoenzymów CYP 2C9, 2C19, 2D6. Chociaż badania kliniczne z fenazonem, jako markerem aktywności cytochromu P-450 (CYP) nie wykazały potencjału interakcji z bikalutamidem, to średnia powierzchnia pola pod krzywą eliminacji midazolamu (AUC) zwiększyła się do 80% po jednoczesnym przyjmowaniu bikalutamidu i midazolamu przez 28 dni. Może to mieć znaczenie szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. W związku z tym, jednoczesne stosowanie terfenadyny, astemizolu, cyzaprydu i bikalutamidu jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz substancji takich jak cyklosporyna lub leki blokujące kanał wapniowy. Może być wskazane zmniejszenie dawki wyżej wymienionych leków, szczególnie, jeśli istnieje możliwość nasilenia działań niepożądanych. Stosując cyklosporynę, zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. W przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz innych leków mających wpływ na proces utleniania leków, np. cymetydyny lub ketokonazolu. W teorii, istnieje możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Badania in vitro wykazały, że bikalutamid może wypierać warfarynę - pochodną kumaryny, z miejsc jej wiązania z białkami. Podczas jednoczesnego stosowania zgłaszano przypadki nasilonego działania warfaryny oraz innych pochodnych kumaryny. U pacjentów stosujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zaleca się zatem ścisłe monitorowanie PT/INR, należy również rozważyć dostosowanie dawki leku przeciwzakrzepowego. Leczenie antyandrogenowe może wydłużać odstęp QT, dlatego należy dokładnie rozważyć jednoczesne stosowanie bikalutamidu z lekami, które powodują wydłużenie odstępu QT lub lekami, mogącymi wywołać torsades de pointes, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, moksyfloksacyna, leki przeciwpsychotyczne.

Vipharm S.A.
ul. A i F Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
22-679-51-35
[email protected]
www.vipharm.com.pl