Cymevene 500 mg proszek do sporządzenia koncentratu roztworu do infuzji

1 fiolka zawiera 500 mg gancyklowiru w postaci soli sodowej (1 fiolka zawiera ok. 43 mg, tj. 2 mEq sodu).

Lek przeciwwirusowy - syntetyczny analog 2`-deoksyguanozyny, hamujący replikację wirusów herpes. Wrażliwe na jego działanie są ludzkie wirusy: wirus cytomegalii (CMV), wirus opryszczki zwykłej typu 1 i 2 (HSV-1 i HSV-2), ludzki wirus opryszczki typu 6, 7 i 8 (HHV-6, HHV-7, HHV-8), wirus Epsteina-Barra (EBV), Varicella zoster (VZV) i wirus zapalenia wątroby typu B (HBV). W komórkach zakażonych wirusem CMV gancyklowir jest fosforylowany do trifosforanu. Działanie wirusostatyczne gancyklowiru wynika z hamowania syntezy DNA wirusa w mechanizmie kompetycyjnego zahamowania wbudowywania trifosforanu deoksyguanozyny do łańcucha DNA wirusa przy współudziale polimerazy DNA oraz wbudowywania trifosforanu gancyklowiru do DNA wirusa. Zaledwie 1-2% leku wiąże się z białkami osocza. Gancyklowir przenika do płynu rdzeniowo-mózgowego, gdzie obserwowano stężenia leku wynoszące 24-67% odpowiednich stężeń we krwi. Gancyklowir nie jest metabolizowany w znaczącym stopniu. Jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, w procesie przesączania kłębuszkowego oraz aktywnego wydzielania kanalikowego. Okres półtrwania u pacjentów bez zaburzeń czynności nerek wynosi 2,73+/-1,29 do 3,98+/-1,78 h.

Dorośli i młodzież w wieku >12 lat: leczenie choroby cytomegalowirusowej (wywołanej wirusem CMV) u pacjentów z obniżoną odpornością oraz zapobieganie chorobie CMV wg schematu leczenia wyprzedzającego u pacjentów z immunosupresją spowodowaną lekami (np. po przeszczepieniu narządu lub chemioterapii nowotworu). Preparat jest również wskazany do stosowania od urodzenia w zapobieganiu chorobie CMV wg schematu profilaktyki uniwersalnej u pacjentów z immunosupresją spowodowaną lekami (np. po przeszczepieniu narządu lub chemioterapii nowotworu).

Nadwrażliwość na gancyklowir, walgancyklowir lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Okres karmienia piersią.

Gancyklowir szybko przenika przez łożysko; jest potencjalnie teratogenny i karcynogenny u ludzi oraz może powodować wady wrodzone lub nowotwory. Leku nie należy stosować w ciąży, chyba że potrzeba kliniczna leczenia kobiety przeważa nad potencjalnym ryzykiem działania teratogennego na płód. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 30 dni po zakończeniu leczenia gancyklowirem. Mężczyźni muszą stosować antykoncepcję mechaniczną w trakcie leczenia i przez co najmniej 90 dni po zakończeniu leczenia, chyba że nie jest możliwe, aby partnerka zaszła w ciążę. Pacjentów należy poinformować, iż gancyklowir może powodować czasowe lub stałe zahamowanie spermatogenezy. Nie wykluczono możliwości przenikania gancyklowiru do mleka kobiecego i wywołania ciężkich objawów niepożądanych u karmionych piersią niemowląt - konieczne jest przerwanie karmienia piersią podczas leczenia gancyklowirem.

Dożylnie. Leczenie choroby CMV u dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat z prawidłową czynnością nerek. Leczenie początkowe: 5 mg/kg mc. podawane w 1-godzinnej infuzji dożylnej, co 12 h przez 14-21 dni. Leczenie podtrzymujące (u pacjentów z obniżoną odpornością, narażonych na ryzyko nawrotu): 5 mg/kg mc. podawane w 1-godzinnej infuzji dożylnej, raz na dobę przez 7 dni w tygodniu, lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu; czas trwania leczenia podtrzymującego należy określić indywidualnie, zgodnie z lokalnymi wytycznymi terapeutycznymi. Leczenie progresji choroby: u każdego pacjenta z progresją choroby wywołanej przez wirusa cytomegalii, podczas leczenia podtrzymującego lub z powodu odstawienia leczenia gancyklowirem, można ponownie rozpocząć leczenie według schematu leczenia początkowego. Zapobieganie chorobie CMV u dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat z prawidłową czynnością nerek wg schematu leczenia wyprzedzającego. Leczenie początkowe: 5 mg/kg mc. podawane w 1-godzinnej infuzji dożylnej, co 12 h przez 7-14 dni. Leczenie podtrzymujące: 5 mg/kg mc. podawane w 1-godzinnej infuzji dożylnej, raz na dobę przez 7 dni w tygodniu, lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu; czas trwania leczenia podtrzymującego należy określić indywidualnie, zgodnie z lokalnymi wytycznymi terapeutycznymi. Zapobieganie chorobie CMV wg schematu profilaktyki uniwersalnej. Dorośli i młodzież w wieku >16 lat: 5 mg/kg mc. podawane w 1-godzinnej infuzji dożylnej, raz na dobę przez 7 dni w tygodniu, lub 6 mg/kg mc. raz na dobę przez 5 dni w tygodniu; czas trwania leczenia podtrzymującego należy określić indywidualnie, zgodnie z lokalnymi wytycznymi terapeutycznymi. Dzieci i młodzież w wieku od urodzenia do ≤16 lat. Zalecana dawka gancyklowiru podawana raz na dobę w infuzji dożylnej w ciągu 1h zależy od powierzchni ciała (BSA) obliczanej wg wzoru Mostellera i klirensu kreatyniny obliczanego ze wzoru Schwartza (CrCLS) równaniami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Dawka dla dzieci i młodzieży (mg) = 3 x BSA x CrCLS. Jeśli klirens kreatyniny obliczony wg wzoru Schwartza przekracza 150 ml/min/1,73m², wówczas w równaniu należy przyjąć maksymalną wartość 150 ml/min/1,73m². Zalecane jest regularne kontrolowanie stężenia kreatyniny w surowicy, wzrostu i masy ciała oraz odpowiednie dostosowywanie dawki. Czas trwania profilaktyki uniwersalnej zależy od ryzyka choroby CMV i powinien być ustalany indywidualnie. Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek. Dzieci i młodzież (w wieku od urodzenia do ≤ 16 lat) z zaburzeniami czynności nerek, otrzymujący profilaktyczną dawkę gancyklowiru obliczaną za pomocą algorytmu 3 x BSA x CrCLS nie wymagają dalszej modyfikacji dawkowania, ponieważ ta dawka została już dostosowania do klirensu kreatyniny. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w wieku 12 lat i starszych, leczonych dawką podaną w mg/kg mc., ustalaną w zależności od masy ciała w ramach terapii wyprzedzającej i leczenia choroby CMV, dawkę gancyklowiru podaną w mg/kg mc. należy dostosować odpowiednio do klirensu kreatyniny (CCr) - CCr >70 ml/min: dawka początkowa 5,0 mg/kg mc. co 12 h, dawka podtrzymująca: 5,0 mg/kg mc. na dobę; CCr 50-69 ml/min: dawka początkowa 2,5 mg/kg mc. co 12 h, dawka podtrzymująca 2,5 mg/kg mc. na dobę; CCr 25-49 ml/min: dawka początkowa 2,5 mg/kg mc. na dobę, dawka podtrzymująca 1,25 mg/kg mc. na dobę; CCr 10-24 ml/min: dawka początkowa 1,25 mg/kg mc. na dobę, dawka podtrzymująca 0,625 mg/kg mc. na dobę; CCr <10 ml/min: dawka początkowa 1,25 mg/kg mc. 3 x w tyg. po hemodializie, dawka podtrzymująca 0,625 mg/kg mc. 3 x w tyg. po hemodializie. Ze względu na zalecane modyfikowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy kontrolować stężenie kreatyniny we krwi lub szacunkowe wartości klirensu kreatyniny. Pacjenci w podeszłym wieku. Ponieważ czynność nerek pogarsza się z wiekiem, gancyklowir należy stosować u pacjentów w podeszłym wieku ze szczególnym uwzględnieniem stanu czynności nerek. Sposób podania. Przed podaniem proszek należy rozpuścić, a otrzymany koncentrat należy rozcieńczyć przy użyciu odpowiedniego rozpuszczalnika/rozcieńczalnika. Roztwór podawać w infuzji dożylnej w ciągu 1 h, w stężeniu nie większym niż 10 mg/ml. Nie podawać w szybkiej infuzji dożylnej ani w szybkim wstrzyknięciu (bolusie). Nie podawać we wstrzyknięciu domięśniowym lub podskórnym. Ze względu na teratogenne i rakotwórcze działanie gancyklowiru, konieczne jest zachowanie ostrożności w czasie przygotowania i stosowania leku. 

Zachować ostrożność u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na acyklowir lub pencyklowir (lub ich proleki, odpowiednio walacyklowir lub famcyklowir), ze względu na podobieństwo budowy chemicznej do gancyklowiru i ryzyko wystąpienia nadwrażliwości krzyżowej. Stosować ostrożnie u pacjentów z występującym wcześniej niedoborem krwinek lub polekowym niedoborem krwinek w wywiadzie oraz u pacjentów poddawanych radioterapii. Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów wynosi <500 komórek/µl lub liczba płytek krwi wynosi <25 000 komórek/µl, lub stężenie hemoglobiny wynosi <8 g/dl. Podczas leczenia u każdego pacjenta należy kontrolować pełną morfologię krwi, w tym liczbę płytek krwi. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek uzasadniona może być bardziej dokładna kontrola parametrów hematologicznych. W ciągu pierwszych 14 dni podawania leku należy co 2. dzień oznaczać liczbę białych krwinek (najlepiej jako test różnicowania); u pacjentów z małą wyjściową liczbą neutrofili (<1000 neutrofili/µl), u pacjentów, u których wystąpiła leukopenia podczas poprzedniego leczenia innymi lekami o działaniu mielotoksycznym oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek kontrolę należy wykonywać codziennie. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężką leukopenią, neutropenią, niedokrwistością lub małopłytkowością należy rozważyć zastosowania krwiotwórczych czynników wzrostu lub przerwanie leczenia gancyklowirem. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz w połączeniu z dydanozyną, lekami hamującymi czynność szpiku lub zaburzającymi czynność nerek (zwiększone ryzyko toksyczności gancyklowiru). Nie zaleca się stosowania gancyklowiru z równocześnie z połączeniem imipenemu i cylastatyny (ryzyko drgawek). Stosowanie gancyklowiru wymaga szczególnej ostrożności u młodzieży, ze względu na możliwość odległego działania karcynogennego i toksycznego wpływu na reprodukcję. Lek zawiera 2 mmol (43 mg) sodu w jednej dawce 500 mg - należy to wziąć pod uwagę w przypadku podawania leku pacjentom kontrolującym zawartość sodu w diecie.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Podczas przyjmowania tego leku mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Ciężkie działania niepożądane
Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w razie wystąpienia któregokolwiek
z następujących ciężkich działań niepożądanych – lekarz może zalecić przerwanie przyjmowania leku
Cymevene i pacjent może wymagać pilnego leczenia:
Bardzo często: mogą występować u więcej niż 1 na 10 pacjentów
• mała liczba białych krwinek – z objawami zakażenia, np. ból gardła, owrzodzenie jamy ustnej lub
  gorączka,
• mała liczba czerwonych krwinek – objawy obejmują uczucie duszności lub zmęczenia, kołatanie
  serca lub bladość skóry

Często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów
• zakażenie krwi (posocznica) – objawy obejmują gorączkę, dreszcze, kołatanie serca, splątanie i
  niewyraźną mowę
• mała liczba płytek krwi – objawy obejmują krwawienie lub łatwiejsze niż zwykle powstawanie
  siniaków, krew w moczu lub stolcu lub krwawienie z dziąseł, krwawienie może być ciężkie.
• bardzo niskie wartości morfologii krwi
• zapalenie trzustki – objawy obejmują silny ból brzucha, promieniujący na plecy
• napady drgawkowe

Niezbyt często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów
• brak wytwarzania krwinek przez szpik kostny
• omamy – widzenie lub słyszenie rzeczy, których nie ma
• zaburzenia myślenia i odczuwania, utrata kontaktu z rzeczywistością
• zaburzenia czynności nerek

Rzadko: mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów
• ciężka reakcja alergiczna – objawy mogą obejmować zaczerwienienie, swędzenie skóry, obrzęk
  gardła, twarzy, warg lub jamy ustnej, trudności w przełykaniu lub oddychaniu.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza w razie wystąpienia któregokolwiek z powyższych
działań niepożądanych.

Inne działania niepożądane
Należy poinformować lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę w razie wystąpienia któregokolwiek z
następujących działań niepożądanych:
Bardzo często: mogą występować u więcej niż 1 na 10 pacjentów
• pleśniawki lub pleśniawki jamy ustnej
• zakażenie górnych dróg oddechowych (np. zapalenie zatok, zapalenie migdałków)
• brak apetytu
• ból głowy
• kaszel
• uczucie duszności
• biegunka
• nudności lub wymioty
• ból brzucha
• wyprysk
• uczucie zmęczenia
• gorączka.

Często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów
• grypa
• zakażenie układu moczowego – objawy obejmują gorączkę, częstsze oddawanie moczu, ból
  podczas oddawania moczu
• zakażenie skóry i tkanki podskórnej
• łagodna reakcja alergiczna – objawy mogą obejmować zaczerwienienie, swędzenie skóry
• zmniejszenie masy ciała
• uczucie przygnębienia, lęku lub splątania
• trudności z zasypianiem
• uczucie osłabienia lub odrętwienia rąk lub stóp, co może prowadzić do zaburzenia równowagi
• zaburzenia zmysłu dotyku, mrowienie, swędzenie, uczucie kłucia lub palenia
• zmiany odczuwania smaku
• dreszcze
• zapalenie oka (zapalenie spojówek), ból oka i problemy z widzeniem
• ból ucha
• niskie ciśnienie krwi, które może powodować zawroty głowy lub omdlenie
• problemy z przełykaniem
• zaparcia, wiatry, niestrawność, ból żołądka, wzdęcia brzucha
• owrzodzenia w jamie ustnej
• nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych wątroby i nerek
• pocenie nocne
• świąd, wysypka
• łysienie
• bóle pleców, bóle mięśni lub stawów, skurcze mięśni
• uczucie zawrotów głowy, osłabienie lub złe samopoczucie
• reakcja skórna w miejscu wstrzyknięcia leku – np. stan zapalny, ból i obrzęk.

Niezbyt często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów
• uczucie pobudzenia
• drżenie, roztrzęsienie
• głuchota
• niemiarowe bicie serca
• pokrzywka, suchość skóry
• krew w moczu
• niepłodność u mężczyzn – patrz punkt „Wpływ na płodność”
• ból w klatce piersiowej.

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Występowanie małej liczby komórek krwi jest bardziej prawdopodobne u dzieci, zwłaszcza
noworodków i niemowląt.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-
21-309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Probenecyd istotnie zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru, zwiększając ekspozycję na lek - pacjentów otrzymujących równocześnie oba leki należy dokładnie kontrolować w kierunku toksyczności gancyklowiru. Równoczesne stosowanie gancyklowiru i dydanozyny powodowało zwiększenie stężenia dydanozyny we krwi; nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian stężenia gancyklowiru - pacjentów otrzymujących równocześnie oba leki należy dokładnie kontrolować w kierunku toksycznego działania dydanozyny. Zarówno zydowudyna, jak i gancyklowir mają potencjał do wywoływania neutropenii i niedokrwistości. Podczas jednoczesnego stosowania tych leków może wystąpić interakcja farmakodynamiczna. Niektórzy pacjenci mogą nie tolerować jednoczesnej terapii pełnymi dawkami. Izoenzymy cytochromu P450 nie biorą udziału w farmakokinetyce gancyklowiru - interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami proteazy oraz nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy są mało prawdopodobne. Zgłaszano występowanie drgawek u pacjentów przyjmujących równocześnie imipenem z cylastatyną oraz gancyklowir - nie należy stosować tych leków równocześnie, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Istnieje możliwość nasilenia działania toksycznego, jeśli gancyklowir stosuje się równocześnie z lekami o działaniu mielotoksycznym lub nefrotoksycznym (np. dapson, pentamidyna, flucytozyna, winkrystyna, winblastyna, doksorubicyna, amfoterycyna B, mykofenolan mofetylu, połączenie trimetoprymu i sulfametoksazolu oraz hydroksymocznik), jak również z analogami nukleozydów (w tym zydowudyną) - ww. leki można stosować równocześnie z gancyklowirem jedynie wówczas, jeśli spodziewana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Komtur Polska Sp. z o.o.
Plac Farmacji 1
02-699 Warszawa
22-566-26-00
[email protected]