Elrexfio 40 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

1 fiolka 1,1 ml (40 mg/ml) zawiera 44 mg elranatamabu. 1 fiolka 1,9 ml (40 mg/ml) zawiera 76 mg elranatamabu. Elranatamab jest przeciwciałem bispecyficznym IgG2 kappa wywodzącym się z dwóch przeciwciał monoklonalnych (mAb). Elranatamab jest wytwarzany z wykorzystaniem dwóch rekombinowanych linii komórkowych jajnika chomika chińskiego.

Przeciwciało bispecyficzne aktywujące limfocyty T, które wiąże się z receptorem CD3-epsilon na powierzchni limfocytów T oraz antygenem dojrzewania limfocytów B (BCMA) na powierzchni komórek plazmatycznych, plazmoblastów i komórek szpiczaka mnogiego. Wiązanie elranatamabu z BCMA na powierzchni komórek nowotworowych oraz z receptorem CD3 na powierzchni limfocytów T jest niezależne od natywnej swoistości receptora limfocytów T (TCR) lub zależności od cząsteczek głównego układu zgodności tkankowej klasy 1 (cząsteczek MHC klasy 1). Elranatamab aktywował limfocyty T, co skutkowało uwalnianiem cytokin prozapalnych i powodowało lizę komórek szpiczaka mnogiego. Wartości C_max i AUC_tau elranatamabu po podaniu pierwszej dawki podskórnej zwiększały się w sposób proporcjonalny do dawki w ocenianym zakresie dawek podawanych podskórnie (od ok. 6 do 76 mg). Mediana współczynnika kumulacji po 24 tyg. cotygodniowego dawkowania w porównaniu z pierwszą podskórną dawką elranatamabu wynoszącą 76 mg była dla wartości C_max and AUC_tau odpowiednio 6,6-krotnie i 11,2-krotnie większa. Przewidywana średnia biodostępność elranatamabu po podaniu podskórnym wynosiła 56,2%. Mediana T_max po podaniu podskórnym elranatamabu w przypadku wszystkich wielkości dawek wynosiła od 3 do 7 dni. Przewidywana średnia geometryczna T_0,5 elranatamabu wynosi 22,64% (CV) dni w 24. tyg. po podawaniu dawek 76 mg tygodniowo. W oparciu o populacyjny model farmakokinetyczny, przewidywany średni klirens elranatamabu wynosił 0,324 l/dobę, 100% (CV).

W monoterapii w leczeniu dorosłych pacjentów z nawrotowym i opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali co najmniej 3 wcześniejsze terapie, w tym lek immunomodulujący, inhibitor proteasomu i przeciwciało monoklonalne anty-CD38, i u których stwierdzono progresję choroby w trakcie ostatniej terapii.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Brak danych dotyczących ludzi lub zwierząt, które pozwoliłyby ocenić ryzyko stosowania elranatamabu w okresie ciąży. Wiadomo, że immunoglobulina (IgG) ludzka przenika przez łożysko po I trymestrze ciąży. Biorąc pod uwagę mechanizm działania, elranatamab podawany kobietom w ciąży może powodować uszkodzenie płodu, i dlatego lek nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży. Stosowanie leku wiąże się z występowaniem hipogammaglobulinemii, dlatego należy rozważyć ocenę stężenia immunoglobulin u noworodków matek leczonych elranatamabem. Nie wiadomo, czy elranatamab przenika do mleka ludzkiego lub zwierzęcego, wpływa na niemowlęta karmione piersią lub na wytwarzanie mleka. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią, dlatego nie zaleca się karmienia piersią w trakcie leczenia elranatamabem i przez 6 mies. po ostatniej dawce. Przed rozpoczęciem leczenia elranatamabem należy upewnić się, czy kobieta w wieku rozrodczym nie jest w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia elranatamabem i przez 6 mies. po ostatniej dawce. W badaniach na zwierzętach nie oceniano wpływu elranatamabu na płodność samców i samic.

Podskórnie. Leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu szpiczaka mnogiego, w placówce wyposażonej w specjalistyczny sprzęt medyczny stosowany w leczeniu ciężkich reakcji niepożądanych, w tym zespołu uwalniania cytokin (CRS) i zespołu neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego (ICANS). Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać pełną morfologię krwi. Należy wykluczyć możliwość aktywnego zakażenia i (lub) upewnić się, że kobieta w wieku rozrodczym nie jest w ciąż. Zalecany schemat dawkowania. Zalecane dawki to dawki stopniowo zwiększane - 12 mg w 1. dniu i 32 mg w 4. dniu, a następnie pełna dawka terapeutyczna wynosząca 76 mg podawana raz na tydzień od 2. tyg. do 24. tyg. W przypadku pacjentów, którzy zostali poddani co najmniej 24-tygodniowemu leczeniu (25-48 tyg.) i u których uzyskano odpowiedź na leczenie, odstęp między dawkami należy zmieniać na co 2 tyg. W przypadku pacjentów, którzy zostali poddani co najmniej 24-tygodniowemu leczeniu (od 49. tygodnia) w schemacie co 2 tyg. i u których utrzymała się odpowiedź na leczenie, odstęp między dawkami należy zmienić na co 4 tyg. Zalecane leki stosowane w premedykacji. Następujące leki stosowane w premedykacji należy podać na ok. 1 h przed podaniem pierwszych 3 dawek elranatamabu, co obejmuje pierwszą dawkę stopniowo zwiększaną, drugą dawkę stopniowo zwiększaną i pierwszą pełną dawkę terapeutyczną, aby zmniejszyć ryzyko CRS: paracetamol 500 mg doustnie (lub odpowiednik); deksametazon 20 mg doustnie lub dożylnie (lub odpowiednik); difenhydramina 25 mg doustnie (lub odpowiednik). Należy rozważyć podanie leków przeciwdrobnoustrojowych oraz przeciwwirusowych zapobiegawczo, zgodnie z lokalnymi wytycznymi obowiązującymi w danej placówce medyczne. Modyfikacje dawki w oparciu o toksyczność. Nie zaleca się zmniejszania dawki elranatamabu. W celu zmniejszenia nasilenia objawów toksyczności może zaistnieć konieczność opóźnienia podania dawki. Zespół uwalniania cytokin (CRS). CRS należy diagnozować na podstawie obrazu klinicznego. Pacjentów należy oceniać i leczyć pod kątem innych przyczyn gorączki, niedotlenienia i niedociśnienia tętniczego. W razie konieczności należy wdrożyć odpowiednie leczenie wspomagające, wskazane przy CRS (obejmujące m.in. leki przeciwgorączkowe, dożylne podawanie płynów, leki obkurczające naczynia krwionośne, inhibitory IL-6 lub receptora IL-6, suplementację tlenu). Należy rozważyć przeprowadzenie badań laboratoryjnych w celu kontroli rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, parametrów hematologicznych, a także czynności płuc, serca, nerek i wątroby. Stopień 1.: temperatura ≥38st.C (gorączka nie zawsze musi występować jednocześnie z niedociśnieniem tętniczym lub niedotlenieniem, ponieważ może być maskowana przez interwencje, takie jak podanie leków przeciwgorączkowych lub terapii przeciwcytokinowej) - wstrzymać podawanie leku do czasu ustąpienia objawów CRS; zapewnić leczenie wspomagające. Stopień 2.: temperatura ≥38st.C i: niedociśnienie tętnicze, które można uregulować poprzez podawanie płynów, niewymagające stosowania leków obkurczających naczynia krwionośne i (lub) zapotrzebowanie na tlen wymagające zastosowania tlenoterapii za pomocą kaniuli donosowej o niskim przepływie (≤6 l/min) lub techniki blow-by - wstrzymać leczenie do czasu ustąpienia objawów CRS; zapewnić leczenie wspomagające; po podaniu kolejnej dawki elranatamabu pacjentów należy monitorować codziennie przez 48h oraz poinstruować, aby pozostali w pobliżu placówki opieki zdrowotnej. Stopień 3. (pierwsze wystąpienie): temperatura ≥38st.C i: niedociśnienie tętnicze wymagające zastosowania jednego leku obkurczającego naczynia krwionośne zawierającego wazopresynę lub bez wazopresyny i (lub) zapotrzebowanie na tlen wymagające zastosowania tlenoterapii za pomocą kaniuli donosowej o wysokim przepływie (>6 l/min), maski twarzowej, maski bez aparatu oddechowego o zamkniętym obiegu lub maski tlenowej z dyszą Venturiego - wstrzymać podawanie leku do czasu ustąpienia objawów CRS; zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię; przed podaniem kolejnej dawki elranatamabu należy podać leki stosowane w premedykacji; po podaniu kolejnej dawki elranatamabu pacjentów należy kontrolować codziennie przez 48 h i poinstruować pacjentów, aby pozostali w pobliżu placówki opieki zdrowotnej. Stopień 3. (nawrót): temperatura ≥38st.C i: niedociśnienie tętnicze wymagające zastosowania jednego leku obkurczającego naczynia krwionośne zawierającego wazopresynę lub niezawierającego wazopresyny i (lub) zapotrzebowanie na tlen wymagające zastosowania tlenoterapii za pomocą kaniuli donosowej o wysokim przepływie (>6 l/min), maski twarzowej, maski bez aparatu oddechowego o zamkniętym obiegu lub maski tlenowej z dyszą Venturiego - na stałe zaprzestać podawania leku; zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Stopień 4.: temperatura ≥38st.C i: niedociśnienie tętnicze wymagające zastosowania wielu leków obkurczających naczynia krwionośne (z wyłączeniem wazopresyny) i (lub) zapotrzebowanie na tlen wymagające utrzymywania dodatniego ciśnienia [np. stałego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP), dwupoziomowego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (BiPAP), intubacji i wentylacji mechanicznej] - na stałe zaprzestać podawania leku; zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Toksyczność neurologiczna, w tym ICANS. Należy wykluczyć inne przyczyny objawów neurologicznych. Pacjenci powinni zostać natychmiast poddani ocenie i leczeniu w zależności od nasilenia objawów. W przypadku ciężkich lub zagrażających życiu toksyczności neurologicznych należy wdrożyć leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Pacjentów, u których rozpoznano ICANS stopnia ≥2 po poprzedniej dawce produktu leczniczego elranatamabu, należy poinstruować, aby przebywali w pobliżu placówki opieki zdrowotnej i codziennie kontrolować ich pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych, przez 48 h po podaniu kolejnej dawki. Stopień 1.: wynik oceny ICE 7–9 lub obniżony poziom świadomości (bez przypisania przyczyny): reaguje spontanicznie - wstrzymać podawanie leku do czasu ustąpienia objawów ICANS; monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem w celu przeprowadzenia dalszej oceny i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W profilaktyce napadów padaczkowych należy rozważyć stosowanie leków przeciwdrgawkowych niewykazujących działania uspakajającego (np. lewetyracetamu). Stopień 2.: wynik oceny ICE 3–6 lub obniżony poziom świadomości (bez przypisania przyczyny): reaguje na głos - wstrzymać podawanie leku do czasu ustąpienia objawów ICANS. Podawać dożylnie deksametazonf w dawce 10 mg co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do stopnia ≤1., a następnie zmniejszyć dawkę. Monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem i innymi specjalistami w celu przeprowadzenia dalszej oceny i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W zapobieganiu napadom padaczkowym należy rozważyć stosowanie leków przeciwdrgawkowych niewykazujących działania uspakajającego (np. lewetyracetamu). Po podaniu kolejnej dawki elranatamabu pacjentów należy kontrolować codziennie przez 48 h i poinstruować pacjentów, aby pozostali w pobliżu placówki opieki zdrowotnej. Stopień 3. (pierwsze wystąpienie): wynik oceny ICE 0–2 lub obniżony poziom świadomości (bez przypisania przyczyny): reaguje wyłącznie na bodźce dotykowe lub napady padaczkowe (bez przypisania przyczyny): wszelkie kliniczne napady padaczkowe, ogniskowe lub uogólnione, które szybko ustępują, lub napady niedrgawkowe na EEG, które ustępują po interwencji medycznej, lub zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe: obrzęk ogniskowy/miejscowy widoczny w badaniu neuroobrazowym (bez przypisania przyczyny) - wstrzymać podawanie leku do czasu ustąpienia objawów ICANS. Podawać dożylnie deksametazonf w dawce 10 mg co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do stopnia ≤1., a następnie zmniejszyć dawkę. Monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem i innymi specjalistami w celu przeprowadzenia dalszej oceny i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W profilaktyce napadów padaczkowych należy rozważyć stosowanie leków przeciwdrgawkowych niewykazujących działania uspakajającego (np. lewetyracetamu). Zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Po podaniu kolejnej dawki elranatamabu pacjentów należy kontrolować codziennie przez 48 h i poinstruować ich, aby pozostali w pobliżu placówki opieki zdrowotnej. Stopień 3. (nawrót): wynik oceny ICE 0–2 lub obniżony poziom świadomości (bez przypisania przyczyny): reaguje wyłącznie na bodźce dotykowe lub napady padaczkowe (bez przypisania przyczyny): wszelkie kliniczne napady padaczkowe, ogniskowe lub uogólnione, które szybko ustępują lub napady niedrgawkowe na EEG, które ustępują po interwencji medycznej, lub zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe: obrzęk ogniskowy/miejscowy widoczny w badaniu neuroobrazowym (bez przypisania przyczyny) - na stałe zaprzestać podawania leku. Podawać dożylnie deksametazonf w dawce 10 mg co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do stopnia ≤1., a następnie zmniejszyć dawkę. Monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem i innymi specjalistami w celu przeprowadzenia dalszej oceny i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W profilaktyce napadów padaczkowych należy rozważyć stosowanie przeciwdrgawkowych produktów leczniczych niewykazujących działania uspakajającego (np. lewetyracetamu). Zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Stopień 4.: wynik oceny ICE 0 lub obniżony poziom świadomości (bez przypisania przyczyny): pacjent nie reaguje na bodźce albo wymaga energicznych lub powtarzających się bodźców dotykowych w celu pobudzenia lub otępienie lub śpiączka lub napady padaczkowe (bez przypisania przyczyny): zagrażający życiu przedłużający się napad drgawkowy (>5 min) lub powtarzające się napady kliniczne lub napady wywołane aktywnością elektryczną bez powrotu do stanu wyjściowego pomiędzy nimi, lub objawy motoryczne (bez przypisania przyczyny): głęboki ogniskowy deficyt w zdolności do kontrolowania ruchów mięśniowych (motoryczny), np. hemipareza lub parapareza lub zwiększone ciśnienie śródczaszkowe / obrzęk mózgu lub zwiększone ciśnienie śródczaszkowe / obrzęk mózgu (bez przypisania przyczyny), w przebiegu którego występują takie objawy, jak: rozlany obrzęk mózgu w badaniu neuroobrazowym lub odruchy wyprostowania (reakcje motoryczne wyprostne) lub dekortykacyjne lub porażenie nerwu czaszkowego VI, lub obrzęk tarczy nerwu wzrokowego lub triada Cushinga - na stałe zaprzestać podawania leku. Podawać dożylnie deksametazonf w dawce 10 mg co 6 h. Kontynuować stosowanie deksametazonu do czasu zmniejszenia nasilenia objawów do stopnia ≤1., a następnie zmniejszyć dawkę. Alternatywnie można rozważyć podawanie dożylne metyloprednizolonu w dawce 1000 mg na dobę przez 3 dni. Monitorować objawy neurologiczne i rozważyć konsultację z neurologiem i innymi specjalistami w celu przeprowadzenia dalszej oceny i wdrożenia odpowiedniego leczenia. W profilaktyce napadów padaczkowych należy rozważyć stosowanie leków przeciwdrgawkowych niewykazujących działania uspakajającego (np. lewetyracetamu). Zapewnić leczenie wspomagające, które może obejmować intensywną terapię. Zalecane postępowanie w przypadku wystąpienia innych działań niepożądanych. Hematologiczne działania niepożądane. Bezwzględna liczba neutrofili <0,5 x 10⁹/l - wstrzymać podawanie leku do czasu, gdy bezwzględna liczba neutrofili wyniesie ≥0,5 x 10⁹/l. Gorączka neutropeniczna - wstrzymać podawanie leku do czasu, gdy bezwzględna liczba neutrofili wyniesie ≥1 x 10⁹/l i ustąpi  gorączka. Stężenie hemoglobiny <8 g/dl - wstrzymać podawanie leku do czasu, aż stężenie hemoglobiny będzie wynosiło ≥8 g/dl. Liczba płytek krwi <25 000/μl/ Liczba płytek krwi w zakresie od 25 000/μl do 50 000/μl oraz krwawienie - wstrzymać podawanie leku do czasu, gdy liczba płytek krwi będzie wynosiła ≥25 000/μl i nie wystąpią objawy krwawienia. Inne niehematologiczne działania niepożądane. Stopień 3. lub 4. - wstrzymać podawanie leku do czasu powrotu do stopnia ≤1.  albo do stanu początkowego. Jeśli nie nastąpi poprawa, na stałe zaprzestać podawania leku. Zalecenia dotyczące wznowienia leczenia elranatamabem po opóźnieniu podania dawki. Pierwsza dawka stopniowo zwiększana (12 mg): ≤14 dni - ponownie rozpocząć podawanie od drugiej dawki stopniowo zwiększanej (32 mg) (należy podać leki stosowane w premedykacji). Jeśli dawka jest dobrze tolerowana, po 4 dniach należy ją zwiększyć do 76 mg; (>14 dni) - ponownie rozpocząć schemat stopniowego zwiększania dawki od pierwszej dawki stopniowo zwiększanej (12 mg) (należy podać leki stosowane w premedykacji). Druga dawka stopniowo zwiększana (32 mg): (≤14 dni) - ponownie rozpocząć podawanie w dawce 76 mg (należy podać leki stosowane w premedykacji); (15 dni i ≤28 dni) - ponownie rozpocząć podawanie od drugiej dawki stopniowo zwiększanej (32 mg) (należy podać leki stosowane w premedykacji). Jeśli dawka jest dobrze tolerowana, po 1 tyg. należy ją zwiększyć do 76 mg; (>28 dni) -ponownie rozpocząć schemat stopniowego zwiększania dawki od pierwszej dawki stopniowo zwiększanej (12 mg) (należy podać leki stosowane w premedykacji). Dowolna pełna dawka terapeutyczna (76 mg): (≤84 dni) - ponownie rozpocząć podawanie w dawce 76 mg; (>84 dni) - ponownie rozpocząć schemat stopniowego zwiększania dawki od pierwszej dawki stopniowo zwiększanej (12 mg) (należy podać leki stosowane w premedykacji). Jeśli dawka jest dobrze tolerowana, po 1 tyg. należy ją zwiększyć do 76 mg. Czas trwania leczenia. Leczenie należy kontynuować do czasu wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (eGFR >30 ml/min/1,73 m²). Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej od >1 do 1,5 x GGN i dowolna aktywność AspAT lub stężenie bilirubiny całkowitej ≤GGN i AspAT >GGN). Lek nie jest odpowiedni do stosowania u dzieci i młodzieży w leczeniu szpiczaka mnogiego. Sposób podania. Lek jest przeznaczony wyłącznie do wstrzykiwań podskórnych i powinien być podawany przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego. Wymaganą dawkę należy wstrzyknąć do tkanki podskórnej brzucha (preferowane miejsce wstrzyknięcia). Lek może być również wstrzykiwany do tkanki podskórnej uda. Preparatu nie należy wstrzykiwać w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, zasiniona, tkliwa, stwardniała ani w miejsca, gdzie są blizny.

U pacjentów otrzymujących elranatamabu może wystąpić zespół uwalniania cytokin (CRS), w tym reakcje zagrażające życiu lub prowadzące do zgonu. Kliniczne objawy przedmiotowe i podmiotowe CRS mogą obejmować między innymi gorączkę, niedotlenienie, dreszcze, niedociśnienie tętnicze, tachykardię, ból głowy i zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych. Leczenie należy rozpocząć zgodnie ze schematem stopniowego zwiększania dawki, aby zmniejszyć ryzyko CRS, a pacjentów należy odpowiednio monitorować po podaniu leku. Aby zmniejszyć ryzyko CRS, przed podaniem pierwszych trzech dawek należy podać leki stosowane w premedykacji. Pacjentom należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych CRS niezwłocznie zwrócili się o pomoc medyczną. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów CRS należy wstrzymać podawanie elranatamabu, a pacjentów należy bezzwłocznie ocenić pod kątem konieczności hospitalizacji. Należy również wdrożyć odpowiednie leczenie wspomagające (w tym m.in. leki przeciwgorączkowe, dożylne podawanie płynów, leki obkurczające naczynia krwionośne, inhibitory IL-6 lub receptora IL-6, suplementację tlenu itp.). Należy rozważyć wykonanie badań laboratoryjnych w celu kontroli rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, parametrów hematologicznych, a także czynności płuc, serca, nerek i wątroby. Po zakończeniu leczenia elranatamabem mogą wystąpić ciężkie lub zagrażające życiu neurologiczne działania toksyczne, w tym ICANS . Podczas leczenia pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych (np. obniżony poziom świadomości, napady drgawkowe i (lub) osłabienie motoryczne) toksyczności neurologicznej. Pacjentom należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych lub podmiotowych toksyczności neurologicznej niezwłocznie zwrócili się o pomoc medyczną. Po wystąpieniu pierwszych objawów toksyczności neurologicznej, w tym ICANS, należy wstrzymać stosowanie leku i rozważyć przeprowadzenie oceny neurologicznej. Ze względu na możliwość wystąpienia ICANS pacjentom należy zalecić, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali ciężkich lub potencjalnie niebezpiecznych maszyn w okresie stopniowego zwiększania dawki i przez 48 h po zakończeniu podawania każdej z 2 stopniowo zwiększanych dawek, a także w przypadku wystąpienia nowych objawów neurologicznych. Zgłaszano przypadki ciężkich, zagrażających życiu lub prowadzących do zgonu zakażeń. Podczas leczenia elranatamabem występowały nowe lub reaktywowane zakażenia wirusowe, w tym zakażenie/reaktywacja zakażenia wirusem cytomegalii. Podczas leczenia elranatamabem wystąpiła również postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, która może prowadzić do zgonu. U pacjentów z czynnymi zakażeniami nie należy rozpoczynać leczenia. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia preparatem pacjentów należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych zakażenia i wdrożyć odpowiednie leczenie. Leki przeciwdrobnoustrojowe (np. zapobiegające zapaleniu płuc wywoływanemu przez Pneumocystis jirovecii) i przeciwwirusowe (np. zapobiegające reaktywacji wirusa półpaśca) stosowane zapobiegawczo należy podawać zgodnie z lokalnymi wytycznymi obowiązującymi w danej placówce medycznej. Zgłaszano przypadki neutropenii i gorączki neutropenicznej. Należy kontrolować całkowitą liczbę krwinek przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia. Pacjentów z neutropenią należy obserwować pod kątem objawów zakażenia. Leczenie wspomagające powinno być prowadzone zgodnie z lokalnymi wytycznymi obowiązującymi w danej placówce medycznej. Zgłaszano przypadki hipogammaglobulinemii. W trakcie leczenia należy kontrolować stężenie immunoglobulin. Terapię podskórnymi lub dożylnymi immunoglobulinami należy rozważyć u pacjentów, u których stężenie IgG zmniejszy się <400 mg/dl. Pacjentów należy leczyć zgodnie z lokalnymi wytycznymi obowiązującymi w danej placówce medycznej, z uwzględnieniem środków ostrożności dotyczących zakażeń i profilaktyki przeciwdrobnoustrojowej. Nie badano bezpieczeństwa stosowania szczepionek zawierających żywe wirusy w trakcie lub po zakończeniu leczenia elranatamabem. Nie zaleca się szczepienia szczepionkami zawierającymi żywe wirusy w okresie 4 tyg. przed podaniem pierwszej dawki, w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 4 tyg. po zakończeniu leczenia. 1 dawka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ciężkie działania niepożądane
W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych poważnych działań niepożądanych, które
mogą mieć ciężkie nasilenie i prowadzić do zgonu, należy natychmiast zwrócić się o pomoc
medyczną.

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):
- Zespół uwalniania cytokin, ciężka reakcja immunologiczna z objawami, takimi jak: gorączka,
  trudności w oddychaniu, dreszcze, zawroty głowy lub uczucie pustki w głowie, przyspieszone
  bicie serca, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi;
- Mała liczba neutrofili (pewnego rodzaju krwinek białych, które zwalczają zakażenia;
  neutropenia);
- Mała liczba przeciwciał o nazwie „immunoglobuliny” we krwi (hipogammaglobulinemia), co
  może zwiększać prawdopodobieństwo występowania zakażeń;
- Zakażenie z objawami, takimi jak: gorączka, dreszcze, zmęczenie lub duszność.

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób):
- Zespół neurotoksyczności związany z komórkami efektorowymi układu odpornościowego,
  ciężka reakcja immunologiczna, która może mieć wpływ na układ nerwowy. Niektóre z
  objawów to:
  - Stan splątania
  - Zmniejszona czujność
  - Trudności w mówieniu lub pisaniu

Należy natychmiast powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta wystąpią którekolwiek z wyżej
wymienionych ciężkich działań niepożądanych.

Inne działania niepożądane
Inne działania niepożądane są wymienione poniżej. Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce,
jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z tych działań niepożądanych.

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):
- Zmniejszona liczba krwinek czerwonych (niedokrwistość)
- Uczucie zmęczenia lub osłabienia
- Zakażenie nosa lub gardła (zakażenie górnych dróg oddechowych)
- Reakcje w miejscu wstrzyknięcia lub w jego pobliżu, w tym zaczerwienienie skóry, świąd,
  obrzęk, ból, zasinienie, wysypka lub krwawienie
- Biegunka
- Zakażenie płuc (zapalenie płuc)
- Zmniejszona liczba płytek krwi (komórek biorących udział w krzepnięciu krwi;
  małopłytkowość)
- Zmniejszona liczba limfocytów, pewnego rodzaju krwinek białych (limfopenia)
- Gorączka
- Zmniejszony apetyt
- Wysypka skórna
- Suchość skóry
- Ból stawów
- Zmniejszone stężenie potasu we krwi (hipokaliemia)
- Nudności (mdłości)
- Ból głowy
- Trudności w oddychaniu (duszność)
- Zatrucie krwi (posocznica)
- Zmniejszona liczba krwinek białych (leukopenia)
- Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferaz) we krwi
- Uszkodzenie nerwów w nogach i (lub) rękach, które może powodować mrowienie, drętwienie,
  ból lub utratę czucia (neuropatia obwodowa)
- Zakażenie części ciała zbierających i wydalających mocz (zakażenie dróg moczowych)

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób):
- Zmniejszone stężenie fosforanów we krwi (hipofosfatemia)
- Zmniejszona liczba neutrofili we krwi, z towarzyszącą gorączką (gorączka neutropeniczna)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji elranatamabu. Początkowe uwalnianie cytokin związane z rozpoczęciem stosowania elranatamabu może hamować aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP). Oczekuje się, że największe ryzyko interakcji występuje podczas stopniowego zwiększania dawki i do 14 dni po nim oraz podczas zespołu CRS i do 14 dni po jego ustąpieniu. W tym okresie należy kontrolować toksyczność lub stężenia leku u pacjentów otrzymujących jednocześnie substraty CYP o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporynę, fenytoinę, syrolimus i warfarynę). W razie konieczności należy dostosować dawkę jednocześnie stosowanego leku.

Pfizer Polska Sp. z o.o.
ul. Żwirki i Wigury 16B
02-092 Warszawa
22-335-61-00
[email protected]
www.pfizerpro.pl