Fabhalta 200 mg kapsułki twarde

1 kaps. twarda zawiera 200 mg iptakopanu.

Iptakopan jest inhibitorem proksymalnego etapu aktywacji dopełniacza, którego działanie ukierunkowane jest na czynnik B (FB) w celu selektywnego zahamowania alternatywnej drogi aktywacji dopełniacza. W PNH zahamowanie FB w alternatywnej drodze kaskady aktywacji dopełniacza zapobiega aktywacji konwertazy C3, a następnie powstawaniu konwertazy C5 w celu kontrolowania zarówno hemolizy pozanaczyniowej (EVH) zachodzącej za pośrednictwem C3, jak i hemolizy wewnątrznaczyniowej (IVH) związanej z końcową fazą aktywacji dopełniacza. W C3G nadmierna aktywacja alternatywnej ścieżki dopełniacza prowadzi do odkładania się składowej C3 w kłębuszkach nerkowych, powodując zapalenie, uszkodzenie kłębuszków i zwłóknienie nerek. Iptakopan selektywnie blokuje nadmierną aktywację alternatywnej ścieżki dopełniacza poprzez zahamowanie alternatywnej ścieżki związanej z aktywnością konwertazy C3, co prowadzi do zmniejszonego rozpadu C3 i mniejszego odkładania się depozytów C3 w nerkach. C_max w osoczu osiągane jest po ok. 2 h od przyjęcia dawki. Iptakopan wiązał się z białkami w 75-93% w warunkach in vitro, gdy lek występował w klinicznie istotnych stężeniach w osoczu. Głównym szlakiem eliminacji iptakopanu są przemiany metaboliczne, przy czym ok. 50% dawki podlega procesom utleniania. Iptakopan wydalany jest w moczem i z kałem. T_0,5 wynosi ok. 25 h.

Napadowa nocna hemoglobinuria. W monoterapii u dorosłych pacjentów z napadową nocną hemoglobinurią (PNH), u których występuje niedokrwistość hemolityczna. Glomerulopatia C3. Leczenie dorosłych pacjentów z glomerulopatią C3 (C3G) w skojarzeniu z inhibitorem układu renina-angiotensyna (RAS) lub u pacjentów, którzy nie tolerują leczenia inhibitorem RAS lub dla których inhibitor RAS jest przeciwwskazany.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci bez aktualnego szczepienia przeciwko Neisseria meningitidis i Streptococcus pneumoniae, chyba że ryzyko opóźnienia leczenia przewyższa ryzyko wystąpienia zakażenia tymi bakteriami otoczkowymi. Pacjenci z niewyleczonym zakażeniem wywołanym przez bakterie otoczkowe, w tym Neisseria meningitidis, Streptococcus pneumoniae lub Haemophilus influenzae typu B, w chwili rozpoczynania leczenia.

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania iptakopanu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję przy ekspozycji z zakresu od 2-krotności do 8-krotności ekspozycji u ludzi po podaniu maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (MRHD). PNH w okresie ciąży wiąże się z występowaniem niepożądanych działań u matki, w tym z nasileniem cytopenii, zdarzeniami zakrzepowymi, zakażeniami, krwawieniem, poronieniem i zwiększoną śmiertelnością matek, a także śmiertelnymi skutkami dla płodu, w tym zgonem płodu i przedwczesnym porodem. C3G w okresie ciąży może wiązać się z występowaniem niepożądanych działań u matki, w szczególności ze stanem przedrzucawkowym i poronieniem, a także z niekorzystnym wpływem na płód, w tym z wcześniactwem i małą masą urodzeniową. W razie konieczności można rozważyć zastosowanie iptakopanu u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących ciążę po dokonaniu starannej oceny ryzyka i korzyści. Nie wiadomo, czy iptakopan przenika do mleka ludzkiego. Brak danych dotyczących wpływu iptakopanu na noworodki/niemowlęta karmione piersią lub na wytwarzanie mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać/wstrzymać podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Dostępne dane niekliniczne nie wskazują na wpływ leczenia iptakopanem na płodność.

Doustnie. Zalecana dawka wynosi 200 mg doustnie 2 razy na dobę. Należy pouczyć pacjentów o istotnym znaczeniu przestrzegania schematu dawkowania. U pacjentów z PNH przestrzeganie schematu dawkowania jest ważne, aby zminimalizować ryzyko hemolizy. W przypadku pominięcia jednej lub kilku dawek, należy doradzić pacjentowi, by jak najszybciej przyjął jedną dawkę (nawet jeśli do przyjęcia kolejnej dawki według planu pozostało niewiele czasu), a następnie by powrócił do ustalonego schematu dawkowania. Pacjentów z PNH, którzy pominęli kilka kolejnych dawek należy kontrolować pod kątem potencjalnych przedmiotowych i podmiotowych objawów hemolizy. PNH jest chorobą wymagającą długotrwałego leczenia. Nie zaleca się przerywania przyjmowania tego leku, chyba że wystąpią wskazania kliniczne. Pacjenci z PNH zmieniający leczenie z przeciwciał anty-C5 (ekulizumab, rawulizumab) lub innych terapii stosowanych w PNH na iptakopan. Aby zmniejszyć potencjalne ryzyko hemolizy w wyniku nagłego zakończenia leczenia: u pacjentów zmieniających leczenie z ekulizumabu podawanie iptakopanu należy rozpocząć nie później niż po upływie 1 tyg. od przyjęcia ostatniej dawki ekulizumabu; u pacjentów zmieniających leczenie z rawulizumabu podawanie iptakopanu należy rozpocząć nie później niż po upływie 6 tyg. od przyjęcia ostatniej dawki rawulizumabu. Nie badano zmiany leczenia z inhibitorów układu dopełniacza innych niż ekulizumab i rawulizumab. Pacjenci z C3G po przeszczepieniu nerki (nawracająca C3G). Rozpoznanie nawracającej C3G należy postawić na podstawie histologicznego odkładania się C3 w kłębuszkach nerkowych przeszczepionej nerki. Depozyty C3 można wykryć w rutynowej biopsji po przeszczepie; w przeciwnym razie biopsję należy wykonać, gdy objawy kliniczne wskazują na nawracającą C3G. Podobnie jak w badaniu X2202, leczenie iptakopanem można rozpocząć przed wystąpieniem objawów klinicznych, takich jak zmniejszenie wyliczonego wskaźnika przesączania kłębuszkowego (eGFR) lub zwiększenie stosunku białka do kreatyniny w moczu (UPCR). Doświadczenie stosowania iptakopanu u pacjentów z nawracającym C3G po przeszczepie w badaniach klinicznych jest ograniczone. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi (eGFR 60-<90 ml/min) lub umiarkowanymi (eGFR 30-<60 ml/min) zaburzeniami czynności nerek. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów dializowanych nie są obecnie dostępne i nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania. Stosowanie iptakopanu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasy C w skali Child-Pugh). Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów z łagodnymi (klasy A w skali Child-Pugh) lub umiarkowanymi (klasy B w skali Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności iptakopanu u dzieci w wieku <18 lat. Sposób podania. Lek może być przyjmowany z pokarmem lub bez pokarmu.

Stosowanie inhibitorów układu dopełniacza, takich jak iptakopan, może predysponować pacjentów do wystąpienia ciężkich, zagrażających życiu lub powodujących zgon zakażeń wywołanych przez bakterie otoczkowe. Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia wszyscy pacjenci muszą być zaszczepieni przeciwko bakteriom otoczkowym, w tym Neisseria meningitidis i Streptococcus pneumoniae. Zaleca się zaszczepienie pacjentów przeciwko Haemophilus influenzae typu B, jeśli szczepionka ta jest dostępna.  Szczepionki należy podać co najmniej 2 tyg. przed podaniem pierwszej dawki iptakopanu. Jeśli leczenie musi rozpocząć się przed wykonaniem szczepienia, pacjentów należy zaszczepić tak szybko, jak to możliwe i zastosować profilaktykę przeciwbakteryjną aż do upływu 2 tyg. po podaniu szczepienia. W razie konieczności pacjenci mogą zostać ponownie zaszczepieni zgodnie z lokalnie obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi szczepień. Szczepienie zmniejsza, ale nie eliminuje ryzyka poważnego zakażenia. Ciężkie zakażenie może szybko stać się zakażeniem zagrażającym życiu lub zakażeniem powodującym zgon, jeśli nie zostanie wcześnie rozpoznane i leczone. Należy poinformować pacjentów o wczesnych objawach ciężkiego zakażenia i monitorować ich pod tym kątem. Pacjentów należy natychmiast poddać ocenie i leczyć w przypadku podejrzenia zakażenia. Można rozważyć stosowanie iptakopanu podczas leczenia ciężkiego zakażenia po dokonaniu oceny zagrożeń i korzyści. Pacjentów z PNH otrzymujących iptakopan należy regularnie kontrolować pod kątem objawów hemolizy, w tym oznaczać aktywność dehydrogenazy mleczanowej (LDH). Kontrola objawów PNH po zakończeniu leczenia. Jeśli konieczne jest zakończenie leczenia, pacjentów z PNH należy bardzo dokładnie kontrolować pod kątem objawów hemolizy przez co najmniej 2 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki. Do tych objawów należą m.in.: zwiększona aktywność LDH wraz z nagłym zmniejszeniem stężenia hemoglobiny lub wielkości klonu PNH, uczucie zmęczenia, hemoglobinuria, ból brzucha, duszność, zaburzenia połykania, zaburzenia erekcji lub ciężkie niepożądane zdarzenia naczyniowe (MAVE), w tym zakrzepica żył lub tętnic. Jeśli zakończenie leczenia jest konieczne, należy rozważyć zastosowanie alternatywnej terapii. Jeśli po odstawieniu iptakopanu wystąpi hemoliza, należy rozważyć wznowienie leczenia. Interakcje. Jednoczesne stosowanie iptakopanu z silnymi induktorami CYP2C8, UGT1A1, PgP, BCRP i OATP1B1/3 nie było badane klinicznie; dlatego nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z powodu możliwego zmniejszenia skuteczności iptakopanu. Jeśli do jednoczesnego podawania nie można wybrać innych leków, pacjentów z PNH należy kontrolować pod kątem potencjalnych objawów hemolizy. U pacjentów z C3G leczonych preparatami immunosupresyjnymi iptakopan może powodować niewielkie zmniejszenie białkomoczu, co jest prawdopodobnie związane z bardziej opornym na leczenie charakterem C3G u tych pacjentów. Nie ma doświadczenia w stosowaniu iptakopanu u pacjentów z C3G we własnej nerce, u których białkomocz wynosi <1 g/g w momencie rozpoczęcia leczenia. Wszyscy lekarze, którzy zamierzają przepisywać lek muszą upewnić się, że otrzymali i zapoznali się z materiałami edukacyjnymi dla lekarzy. Lekarze muszą wyjaśnić i omówić z pacjentem korzyści i ryzyka związane z leczeniem iptakopanem oraz przekazać pacjentowi pakiet informacyjny dla pacjenta. Należy poinformować pacjenta, by niezwłocznie zgłaszał się po pomoc medyczną w przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych lub podmiotowych objawów ciężkiego zakażenia lub ciężkiej hemolizy (pacjenci z PNH) po zakończeniu leczenia.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ciężkie działania niepożądane
Najcięższym działaniem niepożądanym jest ciężkie zakażenie. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek
objawy ciężkiego zakażenia wymienione w punkcie „Ciężkie zakażenie spowodowane przez bakterie
otoczkowe” w części 2 tej ulotki, należy natychmiast poinformować o tym lekarza.

Działania niepożądane występujące u pacjentów z PNH

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)
- zakażenie nosa i gardła (zapalenie górnych dróg oddechowych)
- ból głowy
- biegunka

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
- uporczywy kaszel lub podrażnienie dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli)
- mała liczba płytek krwi (wspomagających krzepnięcie krwi) we krwi (małopłytkowość), co
  może powodować łatwiejsze krwawienia lub powstawanie siniaków
- zawroty głowy
- ból brzucha
- nudności
- bóle stawów
- zakażenie układu moczowego

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
- zakażenie płuc, które może powodować ból w klatce piersiowej, kaszel i gorączkę
- swędząca wysypka (pokrzywka)

Działania niepożądane występujące u pacjentów z C3G

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)
- zakażenie nosa i gardła (zapalenie górnych dróg oddechowych)

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
- zakażenie pneumokokowe, w tym zakażenie płuc (zapalenie płuc) i zakażenie krwi (posocznica)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki
zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Chociaż jednoczesne podawanie iptakopanu z silnymi induktorami CYP2C8, UGT1A1, PgP, BCRP i OATP1B1/3, takimi jak ryfampicyna nie było badane klinicznie, ich jednoczesne stosowanie z iptakopanem nie jest zalecane z uwagi na możliwość zmniejszenia skuteczności iptakopanu. Dane z badań in vitro wykazały, że iptakopan ma potencjał indukowania enzymu CYP3A4 i może zmniejszać ekspozycję na wrażliwe substraty CYP3A4. Jednoczesne stosowanie iptakopanu i wrażliwych substratów CYP3A4 nie było badane klinicznie. Należy zachować ostrożność w przypadku konieczności podawania iptakopanu jednocześnie z wrażliwymi substratami CYP3A4, zwłaszcza w odniesieniu do substratów o wąskim indeksie terapeutycznymi (np. karbamazepina, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus, takrolimus). Dane z badań in vitro wykazały, że iptakopan ma potencjał zależnego od czasu hamowania aktywności enzymu CYP2C8 i może zwiększać ekspozycję na wrażliwe substraty CYP2C8, takie jak repaglinid, dazabuwir lub paklitaksel. Jednoczesne stosowanie iptakopanu i wrażliwych substratów CYP2C8 nie było badane klinicznie. Należy zachować ostrożność w razie konieczności jednoczesnego podawania iptakopanu jednocześnie z wrażliwymi substratami CYP2C8.

Novartis Poland Sp. z o.o.
ul. Marynarska 15
02-674 Warszawa
22-375-48-88
www.novartis.com/pl-pl/