Saphnelo 300 mg konc. do sporządzenia roztworu do infuzji

tylko na receptędo zastrzeżonego stosowania
Wielkość opakowania
Dodaj leki do koszyka, żeby sprawdzić ich dostępność i zamówić lub kupić z dostawą.

1. Co to jest lek Saphnelo i w jakim celu się go stosuje

Co to jest lek Saphnelo
Saphnelo zawiera substancję czynną anifrolumab, ‘przeciwciało monoklonalne’ (rodzaj
specjalistycznego białka, które łączy się z określonym celem w organizmie).

W jakim celu stosuje się lek Saphnelo
Lek Saphnelo jest stosowany w leczeniu tocznia o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego (tocznia
rumieniowatego układowego, SLE) u osób dorosłych, u których choroba nie jest dobrze kontrolowana
za pomocą standardowej terapii (‘doustnych kortykosteroidów’, ‘leków immunosupresyjnych’ i (lub)
‘leków przeciwmalarycznych’).

Pacjent będzie otrzymywał lek Saphnelo, a także standardowe leczenie stosowane w toczniu.

Toczeń jest chorobą, w której układ zwalczający zakażenia (układ immunologiczny) atakuje swoje
własne komórki i tkanki. Powoduje to stan zapalny i uszkodzenie narządów. Choroba może dotyczyć
prawie wszystkich narządów ciała, w tym skóry, stawów, nerek, mózgu i innych narządów. Może
powodować ból, wysypki, opuchnięcie stawów, gorączkę oraz uczucie dużego zmęczenia lub
osłabienia.

Jak działa lek Saphnelo
Osoby z toczniem mają wysoki poziom białek zwanych ‘interferonami typu I’, które pobudzają
aktywność układu odpornościowego. Anifrolumab łączy się z celem (receptorem), na który oddziałują
te białka, uniemożliwiając im działanie. Blokowanie ich działania może w ten sposób zmniejszyć stan
zapalny w organizmie odpowiedzialny za objawy tocznia.

Korzyści ze stosowania leku Saphnelo
Lek Saphnelo może pomóc zmniejszyć aktywność tocznia i liczbę zaostrzeń choroby występujących u
pacjenta. Jeśli pacjent przyjmuje leki zwane ‘doustnymi kortykosteroidami’, stosowanie leku Saphnelo
może także pozwolić lekarzowi prowadzącemu zmniejszyć dobową dawkę doustnych
kortykosteroidów potrzebnych do kontrolowania choroby.

Image of Brak lokalizacji

Brak lokalizacji

Uzupełnij lokalizację, żebyśmy mogli sprawdzić dla Ciebie najbliższe apteki

Każdy ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 150 mg anifrolumabu. 1 fiolka (2 ml) koncentratu zawiera 300 mg anifrolumabu (150 mg/ml). Anifrolumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym z klasy immunoglobulin G1 kappa (IgG1κ), wytwarzanym w komórkach szpiczaka mysiego (NS0) w technologii rekombinacji DNA. Preparat zawiera polisorbat 80.

Lek immunosupresyjny, ludzkie przeciwciało monoklonalne z klasy immunoglobulin G1 kappa, które z dużą swoistością i powinowactwem wiąże się z podjednostką 1 receptora interferonów typu I (IFNAR1). Wiązanie to hamuje szlak sygnałowy IFN typu I, blokując w ten sposób aktywność biologiczną interferonów typu I. Anifrolumab powoduje także internalizację IFNAR1, zmniejszając w ten sposób liczbę IFNAR1 na powierzchni komórki gotowych do połączenia się z receptorem. Blokada zależnego od receptora szlaku sygnałowego IFN typu I hamuje ekspresję genów indukowanych przez IFN, a także dalsze procesy zapalne i immunologiczne. Zahamowanie IFN typu I blokuje różnicowanie komórek plazmatycznych i normalizuje obwodowe subpopulacje limfocytów T, przywracając zaburzoną w SLE równowagę pomiędzy odpornością nabytą i wrodzoną. Anifrolumab jest podawany we wlewie dożylnym. Anifrolumab jest białkiem, dlatego nie przeprowadzono specyficznych badań metabolizmu. Wydalany jest w mechanizmie związanym z eliminacją białka docelowego IFNAR i na drodze zależnej od układu fagocytarnego, gdzie, jak się uważa, szeroko rozpowszechnione w organizmie enzymy proteolityczne degradują anifrolumab do małych peptydów i pojedynczych aminokwasów. Ze względu na nasycenie klirensu zależnego od IFNAR1 przy większych dawkach, narażenie zwiększa się bardziej niż proporcjonalnie do dawki. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że stężenie w surowicy było poniżej poziomu wykrywalności u większości (95%) pacjentów po ok. 16 tyg. od przyjęcia ostatniej dawki anifrolumabu, gdy anifrolumab był podawany przez rok.

Lek jest wskazany do stosowania jako leczenie uzupełniające u dorosłych pacjentów z aktywnym, seropozytywnym toczniem rumieniowatym układowym (SLE) o postaci umiarkowanej do ciężkiej, pomimo stosowania standardowego leczenia.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Lek nie jest zalecany podczas ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji, chyba, że możliwe korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko. Istnieją ograniczone dane (mniej niż 300 ciąż o znanym przebiegu) dotyczące stosowania leku u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach są niejednoznaczne w odniesieniu do toksycznego wpływu na reprodukcję. Nie wiadomo, czy anifrolumab przenika do mleka ludzkiego. Anifrolumab był wykrywany w mleku samic małp cynomolgus. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia preparatem należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Badania na zwierzętach wykazały brak niepożądanego wpływu anifrolumabu na pośrednie miary płodności. Brak danych dotyczących płodności u ludzi.

Dożylnie. Leczenie powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz mający doświadczenie w leczeniu SLE. Zalecana dawka to 300 mg, podawana co 4 tyg. w infuzji dożylnej trwającej 30 min. U pacjentów, u których w wywiadzie występują reakcje związane z infuzją, przed infuzją anifrolumabu można zastosować premedykację (np. lekiem przeciwhistaminowym). Pominięcie dawki. Jeśli zaplanowana infuzja zostanie pominięta, leczenie należy zastosować tak szybko, jak to możliwe. Należy zachować minimalny odstęp pomiędzy dawkami wynoszący 14 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawki. Dostępna jest ograniczona ilość informacji dotyczących osób w wieku ≥65 lat (n=33); dane o pacjentach w wieku powyżej 75 lat nie są dostępne. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Nie ma danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży (w wieku <18 lat). Sposób podania. Leku nie wolno podawać w krótkim wstrzyknięciu dożylnym lub jako bolus. Po rozcieńczeniu preparatu roztworem NaCl do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%), lek jest podawany w infuzji trwającej 30 min przez zestaw do infuzji dożylnej z wbudowanym jałowym filtrem o małej zdolności wiązania białek i średnicy porów 0,2 do 15 mikronów lub z filtrem dołączonym do zestawu infuzyjnego. Prędkość wlewu można zmniejszyć lub przerwać infuzję, jeśli u pacjenta wystąpi reakcja związana z infuzją. Po zakończeniu wlewu, zestaw do infuzji powinien być przepłukany 25 ml roztworu NaCl do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%), aby upewnić się, że cały roztwór do infuzji został podany. Nie należy jednocześnie podawać żadnych innych leków przez ten sam zestaw do infuzji.

Grupy pacjentów wykluczone z badań klinicznych. Anifrolumab nie był badany w skojarzeniu z innymi terapiami biologicznymi, w tym terapiami celowanymi ukierunkowanymi na limfocyty B. Dlatego nie zaleca się leczenia anifrolumabem w skojarzeniu z terapiami biologicznymi. Lek nie był badany u pacjentów z ciężkim aktywnym toczniem rumieniowatym z zajęciem OUN lub ciężkim aktywnym toczniowym zapaleniem nerek. Nadwrażliwość. U pacjentów z historią występowania w wywiadzie reakcji związanych z infuzją i (lub) nadwrażliwości, przed infuzją anifrolumabu można zastosować premedykację (np. lekiem przeciwhistaminowym). Jeśli wystąpi ciężka reakcja związana z infuzją lub ciężka reakcja nadwrażliwości (np. anafilaksja) należy natychmiast przerwać podawanie anifrolumabu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Zakażenia. Lek zwiększa ryzyko zakażeń układu oddechowego i zakażenia wirusem półpaśca (obserwowano przypadki półpaśca rozsianego). U pacjentów z SLE przyjmujących również leki immunosupresyjne może wystąpić zwiększone ryzyko zakażeń wirusem półpaśca. W kontrolowanych badaniach klinicznych występowały ciężkie zakażenia, czasami śmiertelne (w tym zapalenie płuc), również u pacjentów otrzymujących anifrolumab. Lek należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z przewlekłym zakażeniem, nawracającymi zakażeniami w wywiadzie lub znanymi czynnikami ryzyka zakażenia. Leczenia anifrolumabem nie należy rozpoczynać u pacjentów z jakimkolwiek klinicznie istotnym aktywnym zakażeniem do czasu, gdy zakażenie ustąpi lub będzie odpowiednio leczone. Należy pouczyć pacjentów, by zgłaszali się po poradę medyczną, jeśli wystąpią u nich przedmiotowe lub podmiotowe objawy klinicznie istotnego zakażenia. Jeśli u pacjenta wystąpi zakażenie lub jeśli pacjent nie reaguje na standardowe leczenie, należy go ściśle monitorować i starannie rozważyć przerwanie leczenia anifrolumabem aż do ustąpienia zakażenia. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z pierwotnym niedoborem odporności w wywiadzie. Z badań klinicznych kontrolowanych placebo wyłączono pacjentów z czynną gruźlicą lub utajoną gruźlicą w wywiadzie, u których nie można było potwierdzić przebycia odpowiedniej kuracji. Przed rozpoczęciem stosowania anifrolumabu u pacjentów z nieleczoną utajoną gruźlicą należy rozważyć leczenie przeciwgruźlicze. Anifrolumabu nie należy podawać pacjentom z czynną gruźlicą. Szczepienia. Przed rozpoczęciem leczenia, należy rozważyć ukończenie wszystkich właściwych szczepień zgodnie z obecnie obowiązującymi wytycznymi w zakresie immunizacji. Należy unikać jednoczesnego stosowania żywych lub atenuowanych szczepionek u pacjentów leczonych anifrolumabem. Odpowiedzi immunologiczne na szczepionki inaktywowane oceniono u niewielkiej liczby pacjentów. Nowotwory złośliwe. Wpływ leczenia anifrolumabem na potencjalny rozwój nowotworów złośliwych nie jest znany. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z nowotworem złośliwym w wywiadzie; jednak pacjenci z płaskonabłonkowym lub podstawnokomórkowym rakiem skóry oraz rakiem szyjki macicy, u których dokonano pełnej resekcji lub przeprowadzono odpowiednie leczenie, kwalifikowali się do udziału w badaniach klinicznych z SLE. W trwających 52 tygodnie badaniach klinicznych, nowotwory złośliwe (w tym nieczerniakowe nowotwory skóry) zgłoszono u 1,1% pacjentów otrzymujących anifrolumab, w porównaniu z 0,5% pacjentów otrzymujących placebo. Nowotwory złośliwe, z wyjątkiem nieczerniakowych nowotworów skóry, obserwowano u 0,5% i 0,5% pacjentów otrzymujących odpowiednio anifrolumab i placebo. U pacjentów otrzymujących anifrolumab nowotworami złośliwymi obserwowanymi u więcej niż jednego pacjenta były rak piersi i rak płaskonabłonkowy. Należy uwzględnić indywidualny stosunek korzyści do ryzyka u pacjentów ze znanymi czynnikami ryzyka wystąpienia lub nawrotu nowotworu złośliwego. Należy zachować ostrożność rozważając kontynuację leczenia u pacjentów, u których wystąpi nowotwór złośliwy. Substancje pomocnicze. Lek zawiera 1 mg polisorbatu 80 (E 433) w każdej fiolce, co odpowiada 0,5 mg/ml. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ciężkie reakcje alergiczne:
Ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja) są niezbyt częste (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100
osób). Należy natychmiast zgłosić się po pomoc medyczną lub udać się na oddział ratunkowy
najbliższego szpitala, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z następujących objawów ciężkiej reakcji
alergicznej:
- obrzęk twarzy, języka lub ust
- trudności z oddychaniem
- uczucie omdlenia, zawroty głowy lub uczucie oszołomienia (z powodu nagłego obniżenia
  ciśnienia krwi).

Inne działania niepożądane:
Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce, jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z następujących
działań niepożądanych.

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)
- zakażenia nosa lub gardła
- zakażenie w obrębie klatki piersiowej (zapalenie oskrzeli).

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż u 1 na 10 osób)
- zakażenia zatok lub płuc
- półpasiec – czerwona wysypka skórna, która może powodować ból i pieczenie
- reakcje alergiczne (nadwrażliwość)
- reakcje na wlew – mogą wystąpić podczas infuzji lub krótko po infuzji; objawy mogą
  obejmować ból głowy, nudności, wymioty, uczucie dużego zmęczenia lub osłabienia i zawroty
  głowy.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- ból stawów (artralgia).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w załączniku V. Dzięki
zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie przewiduje się, by anifrolumab był metabolizowany przez enzymy wątrobowe lub wydalany przez nerki. Powstawanie niektórych enzymów CYP450 jest hamowane przez zwiększony poziom niektórych cytokin podczas przewlekłego stanu zapalnego. Anifrolumab w niewielkim stopniu obniża stężenia niektórych cytokin; jego wpływ na aktywność CYP450 jest nieznany. U pacjentów poddawanych leczeniu z użyciem substratów CYP o wąskim indeksie terapeutycznym, których dawkowanie ustala się indywidualnie (np. warfaryną), należy rozważyć monitorowanie terapii. Odpowiedź immunologiczna. Odpowiedź immunologiczną na inaktywowaną szczepionkę przeciw grypie sezonowej oceniono u niewielkiej liczby dorosłych pacjentów z SLE o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, biorących udział w badaniu eksploracyjnym. Odpowiedzi humoralne z wytwarzaniem przeciwciał, wywołane szczepieniem przeciwko wirusowi grypy sezonowej były porównywalne pod względem liczby u pacjentów otrzymujących anifrolumab dodatkowo do standardowego leczenia i u pacjentów otrzymujących wyłącznie leczenie standardowe. Jednoczesne stosowanie anifrolumabu ze szczepionkami żywymi lub żywymi atenuowanymi nie było badane.

AstraZeneca Pharma Poland Sp. z o.o.
ul. Postępu 14
02-676 Warszawa
22-245-73-00
www.astrazeneca.pl

Dodaj do koszyka

Bergamota, Monakolina K i Polikosanol jako naturalne składniki wspierające prawidłowy metabolizm cholesterolu
Bergamota, Monakolina K i Polikosanol jako naturalne składniki wspierające prawidłowy metabolizm cholesterolu

Trawienie i wątroba

Bergamota, Monakolina K i Polikosanol jako naturalne składniki wspierające prawidłowy metabolizm cholesterolu

Zaburzenia lipidowe są głównym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Mimo szeroko dostępnej edukacji zdrowotnej oraz różnorodności terapii obniżających poziom lipidów, skuteczność wykrywania i leczenia dyslipidemii w Polsce pozostaje niewystarczająca. Czy istnieją naturalne sposoby na walkę z dyslipidemią? W naszym artykule przyjrzymy się trzem roślinnym ekstraktom i ich oddziaływaniu na gospodarkę lipidową. Pierwszym z nich jest ekstrakt z bergamoty, drugim – monakolina K, pozyskiwana z czerwonego fermentowanego ryżu, a trzecim – wyciąg polikosanolowy, będący mieszaniną alkoholi alifatycznych pozyskiwanych z trzciny cukrowej. Zachęcamy do zapoznania się z naszym artykułem, aby dowiedzieć się, czy warto sięgać po te naturalne rozwiązania.

Czytaj dalej