Trimbow (172 µg+5 µg+9 µg)/dawkę aerozol inhalacyjny, roztwór

1 dostarczona dawka (rozpylenie opuszczające ustnik) zawiera: 87 µg lub 172  µg dipropionianu beklometazonu oraz 5 µg fumaranu dwuwodnego formoterolu i 9 µg glikopironium (w postaci 11 µg bromku glikopironiowego). Lek zawiera 8,856 mg etanolu na rozpylenie.

Beclometasone dipropionate, Formoterol fumarate, Glycopyrronium

Preparat złożony zawierający: dipropionian beklometazonu - podawany wziewnie w zalecanych dawkach wykazuje działanie przeciwzapalne w obrębie płuc, formoterol - selektywny agonista receptorów β₂-adrenergicznych powodujący rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych oraz glikopironium - długo działający antagonista receptora muskarynowego o dużym powinowactwie podawany w celu rozszerzenia oskrzeli. Lek zawiera dipropionian beklometazonu, formoterol i glikopironium w postaci roztworu tworzącego aerozol o bardzo drobnych cząstkach (ang. extrafine) o średnicy aerodynamicznej cząstki odpowiadającej medianie rozkładu masowego (MMAD) wynoszącej około 1,1 µm, ze zdolnością do jednoczesnej depozycji wszystkich trzech składników. Cząstki aerozolu Trimbow są średnio znacznie mniejsze niż cząstki dostarczane w postaciach innych aerozoli o większych cząstkach. Dla dipropionianu beklometazonu powoduje to silniejsze działanie niż po podaniu w postaci aerozolu o większych cząstkach (100 µg dipropionianu beklometazonu w postaci aerozolu bardzo drobnocząstkowego w leku Trimbow odpowiada 250 µg dipropionianu beklometazonu w postaci aerozolu o większych cząstkach). Dipropionian beklometazonu jest prolekiem hydrolizowanym przez esterazy do czynnego metabolitu 17-monopropionianu beklometazonu. Wdychany dipropionian beklometazonu szybko wchłania się przez płuca. Dostępność ogólnoustrojowa czynnego metabolitu wynika z wchłaniania z płuc (36%) i z wchłaniania połkniętej dawki z przewodu pokarmowego. Biodostępność połkniętego  dipropionianu beklometazonu jest nieznaczna; jednakże przekształcenie w 17-monopropionian beklometazonu przed wchłonięciem powoduje, że 41% dawki jest wchłaniane jako czynny metabolit. Po inhalacji biodostępność bezwzględna niezmienionego beklometazonu dipropionianu wynosi ok. 2% nominalnej dawki, a beklometazonu 17-monopropionianu - 62% nominalnej dawki.  Wydalanie z kałem jest główną drogą eliminacji dipropionianu  beklometazonu, zwłaszcza w postaci polarnych metabolitów. Wydalanie przez nerki jest nieznaczne. Końcowy T_0,5 w fazie eliminacji dipropionianu beklometazonu wynosi 0,5 h, a 17-monopropionianu beklometazonu - 2,7 h. Wdychany formoterol wchłania się zarówno z płuc, jak i z przewodu pokarmowego. Frakcja dawki inhalacyjnej, która zostaje połknięta po podaniu za pomocą inhalatora ciśnieniowego dozującego, może wynosić 60-90%. Co najmniej 65% połkniętej frakcji wchłania się z przewodu pokarmowego. C_max w osoczu niezmienionej substancji czynnej występuje w ciągu 0,5-1 h po podaniu doustnym. Wiązanie formoterolu z białkami osocza wynosi 61-64%, z czego 34% z albuminami. T_0,5 w fazie eliminacji po podaniu doustnym wynosi 2-3 h. Formoterol jest szeroko metabolizowany, głównie w wątrobie. Po inhalacji pojedynczej dawki 120 µg średni końcowy T_0,5 w fazie eliminacji oznaczono jako 10 h.  Po podaniu doustnym 67% doustnej dawki formoterolu jest wydalane z moczem (głównie w postaci metabolitów), a pozostała część z kałem. Po inhalacji glikopironium biodostępność w płucach wynosi 10,5%, podczas gdy całkowita biodostępność wynosi 12,8%, co potwierdza ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego i wskazuje na to, że ponad 80% ogólnoustrojowego narażenia na glikopironium wynika z wchłaniania w płucach. Głównym procesem metabolicznym jest hydroksylacja pierścieni fenylowych lub cyklopentylowych; CYP2D6 jest jedynym enzymem warunkującym metabolizm glikopironium. Średni T_0,5 glikopironium po inhalacji u pacjentów z POChP wynosi 5-12 h w stanie stacjonarnym. U pacjentów z POChP otrzymujących wziewnie glikopironium w dawce powtarzanej 2 razy na dobę, frakcja dawki wydalonej z moczem wynosiła 13-14,5% w stanie stacjonarnym.

Dawka 87 µg+5 µg+9 µg. POChP. Leczenie podtrzymujące u pacjentów dorosłych z umiarkowaną lub ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), u których nie uzyskuje się odpowiedniego efektu leczenia podczas jednoczesnego stosowania kortykosteroidu wziewnego i długo działającego agonisty receptorów β₂ lub jednoczesnego stosowania długo działającego agonisty receptorów β₂ i długo działającego antagonisty receptorów muskarynowych. Astma. Leczenie podtrzymujące astmy u pacjentów z niewystarczającą kontrolą objawów choroby po zastosowaniu leku złożonego z długo działającego agonisty receptorów β₂ i średnich dawek kortykosteroidu wziewnego, u których wystąpiło jedno lub więcej zaostrzeń astmy w ciągu poprzedniego roku. Dawka 172 µg+5 µg+9 µg. Astma. Leczenie podtrzymujące astmy u pacjentów z niewystarczającą kontrolą objawów astmy po zastosowaniu leku złożonego z długo działającego agonisty receptorów β₂ i dużych dawek kortykosteroidu wziewnego, u których wystąpiło jedno lub więcej zaostrzeń astmy w ciągu poprzedniego roku.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Lek należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla pacjentki przewyższają możliwe ryzyko dla płodu. Należy obserwować, czy u niemowląt i noworodków, których matki otrzymywały znaczące dawki leku, nie występują objawy hamowania czynności nadnerczy. Glikokortykosteroidy wywołują skutki we wczesnej fazie ciąży, natomiast β₂-sympatykomimetyki, takie jak formoterol, mają działania tokolityczne. Dlatego, w celu zachowania ostrożności, zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży i podczas porodu. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie leku, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Glikokortykosteroidy przenikają do mleka ludzkiego. Można założyć, że dipropionian beklometazonu i jego metabolity również przenikają do mleka ludzkiego. Nie wiadomo, czy formoterol lub glikopironium (w tym ich metabolity) przenikają do mleka ludzkiego, ale wykryto je w mleku karmiących zwierząt. Leki przeciwcholinergiczne, takie jak glikopironium, mogą hamować laktację. Brak doświadczenia lub dowodów dotyczących kwestii bezpieczeństwa stosowania gazu nośnego norfluranu (HFA134a) w okresie ciąży lub laktacji u ludzi. Badania nad wpływem HFA134a na reprodukcję i rozwój zarodka i płodu u zwierząt nie wykazały jednak istotnych klinicznie działań niepożądanych. Nie przeprowadzono swoistych badań nad preparatem, dotyczących bezpieczeństwa stosowania w odniesieniu do płodności u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały zaburzenie płodności.

Wziewnie. Dorośli. Zalecana dawka to 2 inhalacje podawane 2 razy na dobę. Maksymalna dawka leku to 2 inhalacje podawane 2 razy na dobę. Pacjentom należy zalecić, aby przyjmowali lek codziennie, nawet w przypadku braku objawów. Jeśli w okresie między dawkami wystąpią objawy, należy zastosować leczenie wziewnym, krótko działającym agonistą receptorów β₂ w celu natychmiastowego złagodzenia objawów. Wybierając moc dawki początkowej w astmie (87/5/9 µg lub 172/5/9 µg), należy wziąć pod uwagę nasilenie choroby u pacjenta, uprzednio stosowane leczenie astmy, w tym dawkę kortykosteroidów wziewnych, jak również aktualną kontrolę objawów astmy oraz ryzyko zaostrzenia w przyszłości. Stopniowe zmniejszanie dawki. Lekarz powinien regularnie ponownie oceniać stan pacjentów, aby zapewnić, że stosowane u nich dawki beklometazonu/formoterolu/glikopironium pozostają optymalne i są zmieniane wyłącznie na podstawie zalecenia lekarza. Dawki należy zmniejszyć do najmniejszych dawek, które zapewniają utrzymanie skutecznej kontroli objawów astmy. Nie ma danych dotyczących skutku stopniowego zmniejszania dawki z leku o dużej mocy dipropionianu beklometazonu (172/5/9 µg) do leku o średniej mocy dipropionianu beklometazonu (87/5/9 µg). Szczególne grupy pacjentów. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i starszych). U pacjentów z lekkimi (GFR od ≥50 do <80 ml/min/1,73 m²) do umiarkowanych (GFR od ≥30 do <50 ml/min/1,73 m²) zaburzeniami czynności nerek można stosować lek w zalecanej dawce. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) lub schyłkową chorobą nerek wymagającą dializy (GFR <15 ml/min/1,73 m²), zwłaszcza związanymi ze znacznym zmniejszeniem masy ciała, stosowanie leku należy rozważyć tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasy C wg skali Childa-Pugha). Stosowanie leku u dzieci i młodzieży (<18 lat) nie jest właściwe we wskazaniu POChP. Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży (<18 lat) z astmą. Sposób podania. W celu zapewnienia właściwego podania leku lekarz lub inna osoba należąca do fachowego personelu medycznego powinna pokazać pacjentowi, jak prawidłowo korzystać z inhalatora, oraz regularnie sprawdzać prawidłowość techniki inhalacji wykonywanej przez pacjenta. Należy zalecić pacjentowi, aby uważnie przeczytał ulotkę dla pacjenta oraz przestrzegał zawartej tam instrukcji stosowania. Po inhalacji pacjenci powinni wypłukać jamę ustną i gardło wodą, nie połykając jej, lub umyć zęby szczoteczką. Preparat jest wyposażony w licznik lub wskaźnik znajdujący się w tylnej części inhalatora, pokazujący liczbę pozostałych rozpyleń. W przypadku pojemników ciśnieniowych zawierających 60 i 120 rozpyleń, każdorazowe naciśnięcie pojemnika przez pacjenta powoduje rozpylenie roztworu, a licznik pokazuje o jedno rozpylenie mniej. W przypadku pojemnika ciśnieniowego zawierającego 180 rozpyleń, każdorazowe naciśnięcie pojemnika ciśnieniowego przez pacjenta powoduje rozpylenie roztworu, a wskaźnik nieznacznie się obraca; liczba pozostałych rozpyleń jest wskazywana w odstępach co 20. Należy poinformować pacjentów, aby nie upuszczali inhalatora, ponieważ może to spowodować o jedno odliczenie mniej. Jeśli pacjentom jest trudno zsynchronizować inhalację aerozolu z wdechem, mogą korzystać z komory inhalacyjnej AeroChamber Plus. Lekarz lub farmaceuta powinien poinformować pacjentów o prawidłowym użyciu i pielęgnacji inhalatora i komory inhalacyjnej, a także sprawdzić technikę użycia, w celu zapewnienia optymalnego dostarczania wziewnej substancji czynnej do płuc.

Lek nie jest wskazany w leczeniu ostrych epizodów skurczu oskrzeli lub w leczeniu ostrego zaostrzenia choroby (tzn. w terapii ratunkowej). Jeśli wystąpią objawy wskazujące na reakcje alergiczne, zwłaszcza obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub wysypka skórna, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć leczenie alternatywne. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli należy natychmiast przerwać leczenie, ocenić stan pacjenta i, w razie konieczności, rozpocząć leczenie alternatywne. Zaleca się nie przerywać nagle leczenia preparatem. Jeśli pacjenci uważają, że leczenie jest nieskuteczne, powinni kontynuować leczenie i zwrócić się do lekarza o poradę. Zwiększenie częstości stosowania doraźnych leków rozszerzających oskrzela wskazuje na nasilenie choroby podstawowej i konieczna jest ponowna ocena sposobu leczenia. Nagłe lub postępujące nasilenie objawów może zagrażać życiu, dlatego pacjent powinien pilnie zostać zbadany przez lekarza. Wpływ na układ krążenia. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza z blokiem przedsionkowo-komorowym IIIst. i tachyarytmią, idiopatycznym podzastawkowym zwężeniem aorty, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, ciężką chorobą serca (zwłaszcza ostrym zawałem mięśnia sercowego, chorobą niedokrwienną serca, zastoinową niewydolnością serca), okluzyjnymi chorobami naczyniowymi (zwłaszcza miażdżycą tętnic), nadciśnieniem tętniczym i tętniakiem. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stwierdzonym lub podejrzewanym wydłużeniem odstępu QTc (QTc >450 ms u mężczyzn lub >470 ms u kobiet), wrodzonym lub wywołanym przez leki. Pacjenci z rozpoznaniem powyższych chorób układu krążenia zostali wykluczeni z badań klinicznych. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów z astmą ze współistniejącymi chorobami układu krążenia lub czynnikami ryzyka wynika, że u tego typu pacjentów również istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zakażenia grzybicze lub dysfonia. Jeśli planuje się znieczulenie za pomocą halogenowych środków znieczulających, należy upewnić się, że pacjent nie przyjmował leku przez co najmniej 12 h przed rozpoczęciem znieczulenia, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Należy ponadto zachować ostrożność podczas leczenia u pacjentów z tyreotoksykozą, cukrzycą, guzem chromochłonnym i nieleczoną hipokaliemią. Lekarze powinni szczególnie wnikliwie obserwować pacjentów z POChP, czy nie rozwija się u nich zapalenie płuc, ponieważ kliniczne objawy takich zakażeń oraz zaostrzenia POChP często się nakładają. Do czynników ryzyka zapalenia płuc u pacjentów z POChP należą aktualne palenie tytoniu, starszy wiek, niski BMI i ciężka postać POChP. Działania ogólnoustrojowe kortykosteroidów mogą wystąpić podczas wziewnego przyjmowania każdego z nich, szczególnie przepisywanych w dużych dawkach do stosowania przez długi okres. Wystąpienie tych działań jest znacznie mniej prawdopodobne niż podczas doustnego przyjmowania kortykosteroidów. Możliwe działania ogólnoustrojowe obejmują: zespół Cushinga, objawy odpowiadające zespołowi Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, zmniejszenie gęstości mineralnej kości i - rzadziej - szereg działań związanych z psychiką lub zachowaniem, w tym nadaktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja lub agresja (zwłaszcza u dzieci). Z tego względu ważne jest regularne badanie pacjenta i zmniejszenie dawki kortykosteroidu wziewnego do najmniejszej dawki, która zapewnia utrzymanie skutecznej kontroli astmy. Preparat należy podawać ostrożnie pacjentom z aktywną lub nieaktywną gruźlicą płuc i u pacjentów z zakażeniami grzybiczymi i wirusowymi dróg oddechowych. Leczenie agonistą receptorów β₂ może powodować potencjalnie ciężką hipokaliemię. Może się to przyczynić do wystąpienia działań niepożądanych dotyczących układu krążenia. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ciężką chorobą, ponieważ działanie to może się nasilać pod wpływem niedotlenienia. Hipokaliemia może się również nasilić wskutek jednoczesnego stosowania innych leków mogących powodować hipokaliemię, takich jak pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne. Zaleca się również zachowanie ostrożności, jeśli pacjenci stosują doraźnie kilka leków rozszerzających oskrzela. Zaleca się, by w takich sytuacjach kontrolować stężenie potasu w surowicy. Wdychanie formoterolu może powodować zwiększenie stężenia glukozy we krwi - podczas leczenia pacjentów z cukrzycą należy kontrolować stężenie glukozy we krwi zgodnie z ustalonymi wytycznymi. Należy zachować ostrożność podczas stosowania glikopironium u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego lub zatrzymaniem moczu. Pacjentów należy poinformować o podmiotowych i przedmiotowych objawach ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania oraz o konieczności niezwłocznego przerwania leczenia i skontaktowania się z lekarzem, jeśli jakiekolwiek z tych objawów podmiotowych i przedmiotowych wystąpią. Ponadto, z powodu działania przeciwcholinergicznego glikopironium nie zaleca się jednoczesnego długotrwałego podawania preparatu z innymi lekami zawierającymi substancje przeciwcholinergiczne. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową chorobą nerek wymagającą dializy, zwłaszcza związanymi ze znacznym zmniejszeniem masy ciała, lek należy stosować tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko. Należy kontrolować, czy u takich pacjentów nie występują działania niepożądane. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek należy stosować tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko. Należy kontrolować, czy u takich pacjentów nie występują działania niepożądane. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów. Stopniowe zmniejszanie dawki. Lekarz powinien regularnie ponownie oceniać stan pacjentów, aby zapewnić, że stosowane u nich dawki beklometazonu/formoterolu/glikopironium pozostają optymalne i są zmieniane wyłącznie na podstawie zalecenia lekarza. Dawki należy zmniejszyć do najmniejszych dawek, które zapewniają utrzymanie skutecznej kontroli objawów astmy. Nie ma danych dotyczących skutku stopniowego zmniejszania dawki z leku o dużej mocy dipropionianu beklometazonu (Trimbow 172/5/9 µg) do leku o średniej mocy dipropionianu beklometazonu (Trimbow 87/5/9 µg). Substancje pomocnicze. Lek zawiera 8,856 mg etanolu na rozpylenie, co jest równoważne 17,712 mg na dawkę składającą się z 2 rozpyleń. Teoretycznie jest możliwe wystąpienie interakcji u szczególnie wrażliwych pacjentów przyjmujących disulfiram lub metronidazol.

Często: zapalenie płuc (u pacjentów z POChP), zapalenie gardła, kandydoza jamy ustnej, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, ból głowy, dysfonia. Niezbyt często: grypa, zakażenie grzybicze jamy ustnej, kandydoza jamy ustnej i gardła, kandydoza przełyku, grzybicze zapalenie (jamy ustnej i) gardła, zapalenie zatok przynosowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, kandydoza sromu i pochwy, granulocytopenia, alergiczne zapalenie skóry, hipokaliemia, hiperglikemia, niepokój, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia smaku, niedoczulica, zapalenie trąbki słuchowej, migotanie przedsionków, wydłużenie odstępu QT w EKG, częstoskurcz, tachyarytmia, kołatanie serca, przekrwienie, uderzenie gorąca, nadciśnienie tętnicze, stan astmatyczny, kaszel, kaszel z odkrztuszaniem, podrażnienie gardła, krwawienie z nosa, zaczerwienienie gardła, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia połykania, nudności, niestrawność, uczucie pieczenia warg, próchnica zębów, (aftowe) zapalenie jamy ustnej, wysypka, pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, kurcze mięśni, ból mięśni, ból kończyny, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej, zmęczenie, zwiększenie stężenia białka C-reaktywnego, zwiększenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych, zwiększenie stężenia insuliny we krwi, zwiększenie stężenia ciał ketonowych we krwi, zmniejszenie stężenia kortyzolu. Rzadko: zakażenie (grzybicze) dolnych dróg oddechowych, reakcje nadwrażliwości (w tym rumień, obrzęk warg, twarzy, oczu i gardła), zmniejszenie łaknienia, bezsenność, hipersomnia, dławica piersiowa (stabilna i niestabilna), dodatkowe pobudzenia komorowe i nadkomorowe, rytm węzłowy, bradykardia zatokowa, wynaczynienie krwi, paradoksalny skurcz oskrzeli, zaostrzenie astmy, ból jamy ustnej i gardła, zapalenie gardła, suchość w gardle, obrzęk naczynioruchowy, bolesne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, zapalenie nerek, astenia, zwiększenie ciśnienia krwi, zmniejszenie ciśnienia krwi. Bardzo rzadko: małopłytkowość, zahamowanie czynności nadnerczy, jaskra, zaćma, duszność, opóźnienie wzrostu, obrzęk obwodowy, zmniejszenie gęstości kości. Częstość nieznana: nadmierna aktywność psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja, agresja, zmiany w zachowaniu (głównie u dzieci), nieostre widzenie.

Ponieważ glikopironium jest eliminowane głównie przez nerki, możliwa jest interakcja z lekami wpływającymi na mechanizmy wydalania nerkowego. Skutkiem wpływu hamowania transportu kationów organicznych w nerkach (po podaniu cymetydyny jako doświadczalnego inhibitora nośników OCT2 i MATE1) na podatność na wziewnie podawane glikopironium było, spowodowane jednoczesnym podawaniem cymetydyny, ograniczone zwiększenie całkowitego wpływu na organizm (AUC_0-t) o 16% oraz niewielkie zmniejszenie klirensu nerkowego o 20%. Metabolizm beklometazonu w mniejszym stopniu zależy od CYP3A niż w przypadku innych kortykosteroidów i interakcje są raczej mało prawdopodobne, jednak nie można wykluczyć wystąpienia działań ogólnoustrojowych po jednoczesnym stosowaniu silnie działających inhibitorów CYP3A (np. rytonawir, kobicystat). Z tego względu zaleca się ostrożność i właściwe monitorowanie podczas stosowania tych leków. U pacjentów stosujących formoterol wziewnie należy unikać podawania niekardioselektywnych leków β-adrenolitycznych (w tym w postaci kropli do oczu). Jeśli z ważnych powodów są one podawane, działanie formoterolu zmniejszy się lub zaniknie. Podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami β-adrenergicznymi może następować sumowanie się działania; należy więc zachować ostrożność podczas przepisywania formoterolu do stosowania jednocześnie z innymi lekami β-adrenergicznymi. Jednoczesne leczenie chinidyną, dyzopiramidem, prokainamidem, lekami przeciwhistaminowymi, inhibitorami MAO, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi lub fenotiazynami może wydłużyć odstęp QT i zwiększyć ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Ponadto L-dopa, L-tyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą zaburzać tolerancję serca na leki β₂-sympatykomimetyczne. Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO lub lekami o podobnych właściwościach, takimi jak furazolidon i prokarbazyna, może wywołać nadciśnienie tętnicze. Ryzyko zaburzeń rytmu serca zwiększa się u pacjentów poddawanych jednocześnie znieczuleniu za pomocą halogenowych węglowodorów. Jednoczesne leczenie pochodnymi ksantyny, steroidami lub lekami moczopędnymi może nasilać działanie hipokaliemiczne agonistów receptorów β₂. Hipokaliemia może zwiększyć skłonność do występowania zaburzeń rytmu serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Nie badano jednoczesnego długotrwałego podawania preparatu z innymi lekami zawierającymi substancje przeciwcholinergiczne i dlatego takie stosowanie nie jest zalecane.

Chiesi Poland Sp. z o.o.
Aleje Jerozolimskie 134
02-305 Warszawa
22-620-14-21
[email protected]
www.chiesi.pl