Tisseel Lyo proszek i rozp. do przyg. kleju do tkanek

Składnik 1 - roztwór białek klejących (koncentrat białek klejących, liofilizowany, do rozpuszczenia w roztworze aprotyniny): fibrynogen ludzki (jako białko wykrzepiające) - 91 mg¹/ml; aprotynina (syntetyczna) - 3000 KIU²/ml; ponadto polisorbat 80 (subst. pomocnicza) - 0,6-1,9 mg/ml. Składnik 2 - roztwór trombiny (trombina liofilizowana, do rozpuszczenia w roztworze chlorku wapnia): trombina ludzka - 500 j.m.³/ml; chlorek wapnia - 40 µmol/ml. Lek zawiera czynnik XIII ludzki, współoczyszczany z fibrynogenem ludzkim, w ilościach 0,6-5 j.m./ml. ¹Zawarte w całkowitym stężeniu białka 96-125 mg/ml. ²1 EPU (jednostka Farmakopei Europejskiej) odpowiada 1800 KIU (jednostka inaktywatora kalidynogenazy). ³Aktywność trombiny jest obliczana przy użyciu aktualnego międzynarodowego wzorca WHO dla trombiny. Z 1, 2 lub 5 ml roztworu białek klejących i 1, 2 lub 5 ml roztworu trombiny otrzymuje się 2, 4 lub 10 ml końcowego preparatu gotowego do użycia.

Klej tkankowy - lek hemostatyczny do stosowania miejscowego. Działanie układu fibrynowego zapoczątkowuje ostatnią fazę fizjologicznego procesu krzepnięcia krwi. Przemiana fibrynogenu w fibrynę następuje w wyniku rozkładu fibrynogenu do monomerów fibryny i fibrynopeptydów. Monomery fibryny ulegają agregacji, tworząc skrzep fibrynowy. Czynnik XIIIa, który powstaje z czynnika XIII przy współudziale trombiny i jonów wapnia, stabilizuje skrzep poprzez tworzenie wiązań krzyżowych pomiędzy włóknami fibryny. W czasie procesu gojenia się rany plazmina indukuje zwiększoną aktywność fibrynolityczną i rozpoczyna się rozkład fibryny do produktów degradacji fibryny. Proteolityczny rozkład fibryny hamowany jest przez substancje antyfibrynolityczne. W kleju zawarta jest aprotynina, która jako substancja antyfibrynolityczna ma zapobiegać przedwczesnej degradacji skrzepu. Preparat wykazuje skuteczność w zakresie hemostazy pierwotnej i wtórnej oraz w gojeniu ran.

Leczenie wspomagające, gdy standardowe techniki chirurgiczne nie są wystarczająco skuteczne: dla poprawienia hemostazy; jako klej tkankowy ułatwiający gojenie ran lub jako materiał uszczelniający szew w chirurgii naczyniowej i w zespoleniach przewodu pokarmowego; jako klej tkankowy ułatwiający umocowanie oddzielonych tkanek (np. płatów tkanki, przeszczepów, przeszczepów skóry niepełnej grubości [przeszczepów siatkowych], umocowanie podskórnie wszczepionej lekkiej siatki). Skuteczność preparatu potwierdzono również u chorych otrzymujących heparynę.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych. Lek nie może być stosowany jako jedyny środek do leczenia masywnych i intensywnych krwawień tętniczych i żylnych. Lek nie jest wskazany do zastępowania szwów na skórze służących zamknięciu rany operacyjnej. Nie stosować donaczyniowo (ryzyko wystąpienia zagrażających życiu powikłań zakrzepowo-zatorowych).

W ciąży i w okresie karmienia piersią stosować tylko wtedy, gdy jest to wyraźnie konieczne (nie ustalono bezpieczeństwa stosowania).

Miejscowo - na zmianę chorobową. Preparat może być stosowany wyłącznie przez doświadczonych chirurgów, którzy zostali w tym zakresie przeszkoleni. Dawkę oraz częstotliwość nakładania kleju należy zawsze dostosować do potrzeb wynikających ze stanu klinicznego pacjenta. Dawka, której należy użyć zależy od różnych czynników, w tym od rodzaju zabiegu chirurgicznego, wielkości klejonej powierzchni oraz wybranego sposobu nakładania kleju i ilości aplikacji. Nakładanie preparatu musi być ustalone indywidualnie przez lekarza wykonującego zabieg. W badaniach klinicznych, indywidualnie dobrane dawki wynosiły zwykle 4-20 ml. W niektórych zabiegach (np. w urazowym uszkodzeniu wątroby lub podczas zaopatrywania rozległych ran oparzeniowych), konieczne może być zastosowanie większych objętości. Wstępna ilość kleju nakładanego na wybraną strukturę anatomiczną lub klejoną powierzchnię powinna wystarczyć do całkowitego pokrycia docelowego obszaru. W razie konieczności, nakładanie preparatu można powtórzyć. Należy jednak unikać powtórnej aplikacji na istniejącą już warstwę spolimeryzowanego kleju, ponieważ preparat nie będzie łączył się ze spolimeryzowaną warstwą. Jako wytyczną przy klejeniu powierzchni można przyjąć, że 1 zestaw kleju 2 ml (tj. 1 ml roztworu białek klejących i 1 ml roztworu trombiny) wystarcza do pokrycia obszaru co najmniej 10 cm². Gdy preparat jest stosowany poprzez rozpylenie, ta sama ilość będzie wystarczająca do pokrycia odpowiednio większych powierzchni, zależnie od specyficznych wskazań i indywidualnego przypadku. Aby uniknąć nadmiernego ziarninowania i aby zapewnić stopniowe wchłanianie się zestalonego kleju do tkanek, należy nakładać możliwie jak najcieńsze warstwy kleju. Szczególne grupy pacjentów. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności preparatu u dzieci i młodzieży. Sposób podawania. Roztwory należy przygotować w sposób opisany w pkt. 6.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). W celu zapewnienia optymalnych warunków bezpieczeństwa podczas stosowania preparatu nakładanego za pomocą urządzeń rozpylających należy przestrzegać poniższych zaleceń. W leczeniu chirurgicznym ran otwartych należy stosować urządzenie wyposażone w regulator ciśnienia, które wytwarza ciśnienie o maksymalnej wartości 2,0 bara (29,0 psi). W zabiegach chirurgii małoinwazyjnej/laparoskopowej można stosować wyłącznie urządzenie wyposażone w regulator ciśnienia, które wytwarza ciśnienie o maksymalnej wartości 1,5 bara (22 psi) z CO₂ jako gazem nośnym. Przed naniesieniem preparatu powierzchnię rany należy osuszyć, stosując standardowe techniki (np. wymiana kompresów, gazików, stosowanie urządzeń odsysających). Do osuszania powierzchni nie wolno stosować sprężonego powietrza lub gazu. Preparat wolno rozpylać tylko na powierzchniach, które są widoczne. Preparat należy rozpuszczać i podawać zgodnie z instrukcjami oraz przy użyciu urządzeń zalecanych do stosowania z tym lekiem (patrz punkt 6.6 ChPL). W przypadku nanoszenia preparatu przez rozpylanie należy sprawdzić specjalne zalecenia zamieszczone w Środkach Ostrożności oraz w pkt. 6.6 ChPL dotyczące wymaganego ciśnienia i odległości od tkanki w różnych zabiegach chirurgicznych, jak również długości końcówek aplikatora. W przypadku zabiegów chirurgicznych wymagających niewielkich objętości kleju do tkanek, zaleca się wypuścić i usunąć pierwsze kilka kropli preparatu. Komunikat bezpieczeństwa z 16.10.2024 r. Lek (wielkości opakowania 4 ml i 10 ml), przechowywany w temp. 25st.C, może wykazywać wydłużony czas rozpuszczania koncentratu białek klejących. Preparat może być bezpiecznie stosowany, jeśli fibrynowy klej do tkanek zostanie przygotowany z wyprzedzeniem, aby zapewnić, że będzie on w pełni rozpuszczony i gotowy do użycia, gdy zajdzie taka potrzeba. Baxter zaleca stosowanie alternatywnej metody przygotowania opisanej w punkcie „Odtworzenie za pomocą łaźni wodnej”, ponieważ przy zastosowaniu urządzenia Fibrinotherm do rozpuszczenia koncentratu białek klejących, można nie uzyskać całkowitego rozpuszczenia koncentratu w ciągu 20 min (gdy koncentrat białek klejących nie rozpuści się całkowicie w ciągu 20 min, należy wyrzucić fiolkę i przygotować nowy preparat).

Stosować tylko na zmianę chorobową. Nie podawać donaczyniowo. W przypadku niezamierzonego podania preparatu do światła naczynia mogą wystąpić zagrażające życiu powikłania zakrzepowo-zatorowe. Należy zachować ostrożność podczas aplikacji kleju fibrynowego przy użyciu sprężonego gazu. Każde zastosowanie sprężonego gazu wiąże się z potencjalnym ryzykiem zatoru spowodowanego przez powietrze lub gaz, pęknięciem tkanki lub uwięźnięciem sprężonego gazu, które mogą zagrażać życiu. Preparat należy nakładać w postaci cienkiej warstwy. Zbyt gruba warstwa leku może niekorzystnie wpłynąć na jego skuteczność oraz na proces gojenia rany. Podczas stosowania urządzeń rozpylających wyposażonych w regulator ciśnienia w celu nanoszenia fibrynowych klejów do tkanek odnotowano występowanie zagrażających życiu lub powodujących zgon zatorów powietrznych i gazowych. Wydaje się, że to zdarzenie jest związane ze stosowaniem urządzenia rozpylającego przy ustawieniach ciśnienia większych niż zalecane i (lub) bardzo blisko powierzchni tkanki. Ryzyko wydaje się być większe, gdy fibrynowe kleje do tkanek są rozpylane z powietrzem, niż gdy są rozpylane z CO₂. Z tego powodu nie można wykluczyć wystąpienia takiego zdarzenia wskutek rozpylania leku na rany otwarte leczone chirurgicznie. Podczas nanoszenia preparatu za pomocą urządzenia rozpylającego koniecznie należy zastosować ciśnienie z zakresu zalecanego przez producenta urządzenia (wartości ciśnienia i odległości - patrz tabela w pkt. 6.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego). Nanoszenie leku za pomocą urządzenia rozpylającego może być przeprowadzane tylko wtedy, gdy jest możliwa dokładna ocena odległości rozpylania zgodnie z zaleceniami producenta. Nie należy rozpylać preparatu z odległości mniejszej niż zalecana. Podczas rozpylania leku należy monitorować zmiany ciśnienia tętniczego, tętna, nasycenia krwi tętniczej tlenem i końcowo-wydechowego stężenia CO₂ ze względu na możliwość wystąpienia zatoru powietrznego lub gazowego (patrz również Dawkowanie). Nie wolno stosować leku z systemem Easy Spray/Spray Set w zamkniętych przestrzeniach ciała. Przed nałożeniem leku należy zwrócić uwagę, czy okolice ciała leżące poza docelowym miejscem nałożenia preparatu są dostatecznie zabezpieczone/osłonięte, aby uniknąć złączenia tkanek w niepożądanych miejscach. Jeżeli kleje fibrynowe są nakładane w zamkniętych obszarach, np. mózgu lub rdzeniu kręgowym, należy uwzględnić ryzyko komplikacji związanych z kompresją. W celu upewnienia się o właściwym zmieszaniu składników roztworu białek klejących i roztworu trombiny należy bezpośrednio przed zastosowaniem wycisnąć pierwsze kilka kropli preparatu z igły aplikacyjnej i niezwłocznie usunąć przed nałożeniem preparatu. Tak jak w przypadku każdego preparatu zawierającego białko, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości typu alergicznego. Podanie donaczyniowe podatnym pacjentom może zwiększyć prawdopodobieństwo i nasilenie ostrej reakcji nadwrażliwości. Obserwowano wystąpienie nadwrażliwości oraz reakcji anafilaktycznych (również śmiertelnych, w tym wstrząsu anafilaktycznego). W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu i podjąć środki ratunkowe zgodne z obowiązującymi zasadami leczenia wstrząsu. Pozostały preparat należy usunąć z miejsca podania. Lek zawiera białko syntetyczne (aprotyninę). Nawet w przypadku ściśle miejscowego stosowania preparatu istnieje ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznej, związane z zawartością aprotyniny. Ryzyko to wydaje się większe w przypadku, gdy u pacjenta stosowano wcześniej preparat z aprotyniną, nawet jeśli uprzednio było to dobrze tolerowane. Z tego względu należy odnotować w historii choroby pacjenta informacje dotyczące stosowania aprotyniny lub preparatów zawierających aprotyninę. Ponieważ syntetyczna aprotynina jest strukturalnie identyczna z aprotyniną bydlęcą, należy dokładnie rozważyć zastosowanie leku u pacjentów z alergią na białka bydlęce. W dwóch retrospektywnych nierandomizowanych badaniach w zabiegach pomostowania aortalno-wieńcowego pacjenci, u których zastosowano klej tkankowy wykazywali znamienny statystycznie wzrost ryzyka śmiertelności. Ponieważ badania te nie pozwalają na ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, nie można wykluczyć, że to zwiększone ryzyko związane było z użyciem u pacjentów kleju tkankowego. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność, aby unikać nieumyślnego podania leku donaczyniowo. Należy bezwzględnie unikać wstrzyknięcia do śluzówki nosa z uwagi na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych w obszarze tętnicy ocznej. Wstrzyknięcie leku do tkanki wiąże się z ryzykiem miejscowego uszkodzenia tkanki. Lek należy nakładać wyłącznie w postaci cienkiej warstwy. Zbyt duża grubość powstałego skrzepu może niekorzystnie wpłynąć na skuteczność preparatu oraz na proces gojenia się rany. Standardowe środki zapobiegania zakażeniom związanym z zastosowaniem leków otrzymywanych z ludzkiej krwi lub osocza obejmują selekcję dawców, badania przesiewowe poszczególnych donacji i całych pul osocza w kierunku swoistych markerów zakażenia i włączenie do procesu produkcji etapów skutecznej inaktywacji/usuwania wirusów. Pomimo tego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych podczas podawania leków otrzymanych z ludzkiej krwi lub osocza. Dotyczy to także wirusów nieznanych i nowo odkrytych oraz innych patogenów. Podejmowane środki uznawane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) oraz wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), a także bezotoczkowego wirusa zapalenia wątroby typu A HAV. Środki te mogą mieć jednak ograniczoną skuteczność wobec niektórych bezotoczkowych wirusów, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może być groźne u kobiet w ciąży (zakażenie płodu) oraz dla osób z niedoborem odporności lub zwiększoną erytropoezą (np. z niedokrwistością hemolityczną). U pacjentów, u których powtarza się stosowanie klejów fibrynowych wytwarzanych z ludzkiego osocza, należy rozważyć przeprowadzenie odpowiednich szczepień (przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B). Preparaty zawierające oksydowaną celulozę nie powinny być stosowane z lekiem. Substancje pomocnicze. Polisorbat 80 może wywoływać ograniczone miejscowo reakcje skórne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry.

4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza lub farmaceutę.

U pacjantów leczonych z użyciem kleju tkankowego mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości lub
reakcje alergiczne. Pomimo, że są one bardzo rzadkie, mogą być bardzo poważne.

Do pierwszych oznak reakcji alergicznej należeć mogą:
- przejściowe zaczerwienienie skóry
- swędzenie
- wysypka
- nudności, wymioty
- ból głowy
- senność
- niepokój
- pieczenie i kłucie w miejscu podania
- dzwonienie w uszach
- dreszcze
- ucisk w klatce piersiowej
- obrzęk warg, języka i gardła (co może spowodować trudności w oddychaniu i/lub połykaniu)
- trudności w oddychaniu
- niskie ciśnienie tętnicze krwi
- wzrost lub spadek częstości tętna
- utrata świadomości spowodowana spadkiem ciśnienia krwi

W pojedynczych przypadkach reakcje te mogą przejść w ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksję).
Takie reakcje mogą wystąpić zwłaszcza, gdy preparat stosowany jest wielokrotnie lub jest podawany
pacjentom, u których wcześniej wystąpiła nadwrażliwość na aprotyninę lub na którykolwiek inny
składnik produktu.

Nawet jeśli uprzednio wielokrotne stosowanie TISSEEL Lyo było dobrze tolerowane, kolejne
podanie TISSEEL Lyo lub wstrzyknięcie aprotyniny może prowadzić do ciężkich reakcji
alergicznych (anafilaktycznych).

Zespół przeprowadzający zabieg chirurgiczny jest świadomy ryzyka tego typu reakcji i jeśli wystąpią
pierwsze oznaki nadwrażliwości, podawanie TISSEEL Lyo zostanie natychmiast wstrzymane.
Ciężkie objawy mogą wymagać podjęcia środków ratunkowych.

Wstrzyknięcie TISSEEL Lyo do tkanek miękkich może spowodować miejscowe uszkodzenie tkanki.

Wstrzyknięcie TISSEEL Lyo do naczyń krwionośnych (żył lub tętnic) może spowodować powstanie
skrzepów (zakrzepicę).

Ponieważ, TISSEEL Lyo jest wytwarzany z osocza pochodzącego z krwi od dawców, nie można
całkowicie wykluczyć ryzyka zakażenia. Tym niemniej, wytwórca podejmuje liczne środki, aby
zmniejszyć to ryzyko (patrz punkt 2).

W rzadkich przypadkach mogą pojawić się przeciwciała przeciwko składnikom kleju tkankowego.

Poniższe działania niepożądane były obserwowane przy leczeniu z użyciem TISSEEL Lyo:
Działania niepożądane oceniano według następujących kategorii częstości:
Bardzo często: może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób
Często: może dotyczyć maksymalnie do 1 na 10 osób
Niezbyt często: może dotyczyć maksymalnie do 1 na 100 osób
Rzadko: może dotyczyć maksymalnie do 1 na 1000 osób
Bardzo rzadko: może dotyczyć maksymalnie do 1 na 10000 osób
Nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Pooperacyjne zakażenie rany - Często

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Wzrost produktów degradacji fibryny - Niezbyt często

Zaburzenia układu immunologicznego
Reakcje nadwrażliwości - Niezbyt często
Reakcje alergiczne (anafilaktyczne) - Niezbyt często
Szok anafilaktyczny - Niezbyt często
Uczucie dzwonienia w uszach, kłucia lub drętwienia skóry - Niezbyt często
Ucisk w klatce piersiowej - Niezbyt często
Trudności w oddychaniu - Niezbyt często
Swędzenie - Niezbyt często
Zaczerwienienie skóry - Niezbyt często

Zaburzenia układu nerwowego
Zaburzenia czucia - Często

Zaburzenia serca
Wzrost lub spadek częstości tętna - Niezbyt często

Zaburzenia naczyniowe
Zakrzepica żyły pachowej - Często
Niskie ciśnienie tętnicze krwi - Rzadko
Siniaki - Niezbyt często
Pęcherzyki gazu w układzie naczyniowym* - Nieznana
Zakrzepy krwi w żyłach - Niezbyt często
Zablokowanie tętnicy mózgowej - Niezbyt często

Zaburzenia układu oddechowego i klatki piersiowej
Duszność - Niezbyt często

Zaburzenia żołądka i jelit
Nudności - Niezbyt często
Niedrożność jelit - Niezbyt często

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Wysypka skórna - Często
Pokrzywka - Niezbyt często
Zaburzenie gojenia - Niezbyt często

Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej
Ból w kończynach - Często

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Ból - Często
Podwyższona temperatura ciała - Często
Zaczerwienienie - Niezbyt często
Opuchlizna spowodowana nagromadzeniem się płynu w tkance ciała (obrzęk) - Niezbyt często

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Ból związany z zabiegiem - Niezbyt często
Nagromadzenie limfy lub innych przejrzystych płynów ciała w okolicy rany operacyjnej
(miejscowe nagromadzenie płynu surowiczego) - Bardzo często
Szybka opuchlizna skóry właściwej, tkanki podskórnej, śluzówki oraz warstwy
podśluzówkowej (obrzęk naczynioruchowy) - Niezbyt często

* występowanie pęcherzyków powietrza lub gazu w układzie naczyniowym miało miejsce gdy kleje
fibrynowe są nakładane przy stosowaniu urządzeń ze sprężonym powietrzem lub gazem; wydaje się to
być powiązane z nieprawidłowym zastosowaniem urządzenia rozpylającego (np. o wyższym niż
zalecane ciśnieniu oraz w bliższej niż zalecana odległości od powierzchni tkanki).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Podobnie jak inne porównywalne preparaty lub roztwory trombiny, lek może ulec denaturacji pod wpływem roztworów zawierających alkohol, jodynę lub metale ciężkie (np. roztwory odkażające). Przed nałożeniem preparatu należy jak najdokładniej oczyścić powierzchnię z tego rodzaju substancji. Niezgodności farmaceutyczne. Preparaty zawierające oksydowaną celulozę nie powinny być stosowane z lekiem, ponieważ niskie pH wpływa na aktywność trombiny. Leku nie wolno mieszać z innymi preparatami.

Baxter Polska Sp. z o.o.
ul. Kruczkowskiego 8
00-380 Warszawa
22-488-37-77
www.baxter.com.pl